PS
Religion & SpiritualityChristianity
Połamane Słowo
Wojciech Pawlicki
O. Wojciech, redemptorysta, codziennie komentuje Słowo Boże. Każdego dnia w Liturgii Bóg daje nam swoje Słowo. To Słowo czasem trzeba zbadać, zajrzeć do środka, połamać jak chleb. Zajrzeć do pochodzenia słów z greki czy hebrajskiego, do starożytnych zwyczajów Narodu Wybranego. Słowo Boga zna się na naszym życiu... W Księdze Ezechiela i Apokalipsie Bóg wzywa by „zjeść” to Słowo... by życie nam smakowało i byśmy zrozumieli swoje miejsce na świecie i swoją osobistą historię życia.
Jako ilustrację przedstawiamy codziennie nowy obraz, dzieło sztuki, które dotyka Słowa Boga oczami artystów a nam pozwala jeszcze głębiej kontemplować sceny biblijne, ich tajemnice i symbole.
- 104 episodes
- daily
- Avg 22 min
- Polish
Counted on this page — what you have heard stays on this device, so it is not something the list can be paged by.
- PS
July 26 · 20 minWIĘCEJ MIŁUJĘ TWOJE PRZYKAZANIA NIŻ ZŁOTO…czytania i komentarze 36.07.2026
W dzisiejszym rozważaniu usłyszymy do czego powołał nas Bóg a do czego nie…(1 Krl 3,5. 7-12; Ps 119, 57 i 72. 76-77. 127-128. 129-130; Rz 8, 28-30; Mt 11,25; Mt 13, 44-46) **Obraz na miniaturze: Govert Flinck, „Przypowieść o ukrytym skarbie” („Parable of the Hidden Treasure”), ok. 1635, olej na desce, Szépművészeti Múzeum (Museum of Fine Arts) w Budapeszcie** Govert Flinck (1615–1660) był holenderskim malarzem epoki baroku, jednym z najzdolniejszych uczniów Rembrandta. Tworzył w Amsterdamie w okresie największego rozkwitu malarstwa holenderskiego XVII wieku. W jego dziełach widoczne są wpływy rembrandtowskiego sposobu budowania światłem, zainteresowania psychologią postaci oraz przedstawiania ludzi w chwilach wewnętrznego skupienia. **„Przypowieść o ukrytym skarbie” („Parable of the Hidden Treasure”)**, namalowana około 1635 roku, jest jednym z dzieł związanych z wczesnym okresem twórczości Flincka. Obraz znajduje się obecnie w zbiorach Szépművészeti Múzeum w Budapeszcie. Przedstawia przypowieść Jezusa z Ewangelii św. Mateusza o człowieku, który znalazł ukryty w ziemi skarb i sprzedał wszystko, co posiadał, aby nabyć pole, na którym go odnalazł. (wga.hu) Kompozycja obrazu jest kameralna i skupiona. Nie widzimy tłumu ani rozbudowanej sceny narracyjnej. Flinck przedstawia przede wszystkim jedną postać — człowieka pochylonego nad odkrytym skarbem. Jego sylwetka, gesty i spojrzenie kierują uwagę widza ku chwili odkrycia, która staje się najważniejszym momentem całego przedstawienia. Artysta buduje nastrój poprzez kontrast światła i ciemności, charakterystyczny dla malarstwa kręgu Rembrandta. Jasne partie twarzy i dłoni wydobywają postać z mrocznego otoczenia, podkreślając jej skupienie i zaskoczenie. Światło nie tylko oświetla scenę, ale prowadzi wzrok widza ku temu, co w obrazie najważniejsze. Ważną rolę odgrywa również krajobraz. Przestrzeń nie jest jedynie tłem wydarzenia — ukazuje miejsce, w którym człowiek dokonuje niezwykłego odkrycia. Ziemia, pole i ukryty w niej skarb tworzą razem obraz świata, w którym najcenniejsze rzeczy nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka. Flinck nie przedstawia samego bogactwa ani materialnej wartości znalezionego przedmiotu. Najważniejsza jest reakcja człowieka — moment, w którym rozpoznaje on coś tak cennego, że gotów jest podporządkować temu całe swoje dalsze życie. W kontekście dzisiejszych czytań obraz bardzo mocno łączy się z Ewangelią: **„Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli.”** Przypowieść Jezusa mówi o zdolności rozpoznania prawdziwej wartości. Podobną postawę widzimy w pierwszym czytaniu, w którym Salomon prosi Boga nie o bogactwo czy władzę, ale o mądrość. Obaj bohaterowie potrafią dostrzec coś, co przewyższa wszystkie inne dobra. Obraz Govert Flincka zachęca więc do zatrzymania się przy pytaniu, które pozostaje aktualne również dziś: czy potrafimy rozpoznać skarb, który naprawdę jest wart naszego wyboru? Warto odnaleźć pełną wersję tego dzieła w zbiorach Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie i przyjrzeć się szczegółom kompozycji — zwłaszcza grze światła, gestom postaci oraz temu, jak artysta buduje atmosferę chwili odkrycia. To właśnie cisza tego przedstawienia sprawia, że przypowieść staje się osobistym pytaniem skierowanym do każdego odbiorcy. Zapraszamy do wspólnego słuchania komentarza biblijnego i refleksji nad Słowem Bożym! Jeśli dzisiejsze spotkanie z liturgią i sztuką było dla Ciebie wartościowe, zostaw „łapkę w górę” 👍 oraz zasubskrybuj kanał 🔔. Dzięki temu *Połamane Słowo* może docierać do kolejnych słuchaczy. Błogosławionego dnia i owocnego spotkania ze Słowem Bożym! #PołamaneSłowo #GovertFlinck #PrzypowieśćOUkrytymSkarbie #Barok #MalarstwoHolenderskie #HistoriaSztuki #SztukaSakralna #LiturgiaDnia #KomentarzBiblijny
- PS
July 24 · 20 minSŁUCHAJCIE NARODY SŁOWA PAŃSKIEGO…czytania i komentarz 24.07.2026
W dzisiejszym rozważaniu usłyszymy o wezwaniu do nawrócenia przez słuchanie, zatrzymywanie Słowa Bożego w sercu i wytrwałość…(Jr 3,14-17; Jr 31,10-12ab.13; Łk 8,15; Mt 13, 18-23) **Obraz na miniaturze: Jacopo Bassano i warsztat, „Przypowieść o siewcy” („Parabola del seminatore”), ok. 1570–1580, olej na płótnie, Gallerie dell’Accademia w Wenecji** Jacopo Bassano (ok. 1510–1592) był jednym z najważniejszych malarzy weneckiego manieryzmu. Tworzył w regionie Veneto, a jego sztuka wyróżnia się niezwykłym zainteresowaniem światem codziennym: pracą ludzi, zwierzętami, krajobrazem i szczegółami wiejskiego życia. W przeciwieństwie do wielu artystów swojej epoki, Bassano często przedstawiał sceny biblijne w sposób bardzo bliski zwyczajnej rzeczywistości, przenosząc je w przestrzeń znaną odbiorcy. **„Przypowieść o siewcy” („Parabola del seminatore”)**, znajdująca się w zbiorach Gallerie dell’Accademia w Wenecji, jest jednym z wielu przedstawień tego tematu związanych z warsztatem Bassana. Artysta i jego pracownia wielokrotnie podejmowali motyw siewcy, tworząc różne wersje kompozycji. Na pierwszym planie widzimy scenę wiejskiego życia. Po prawej stronie obrazu znajduje się siewca, który wchodzi w głąb pola i rozsiewa ziarno. Ukazany od tyłu, prowadzi wzrok widza w stronę rozległego krajobrazu. Ten sposób przedstawienia sprawia, że obserwator niemal podąża razem z nim przez przestrzeń obrazu. Bassano nie ogranicza się jednak do samej postaci siewcy. Wokół niego rozciąga się bogaty świat natury i codzienności. Pojawiają się drzewa, zwierzęta, zabudowania oraz ludzie zajęci zwyczajnymi czynnościami. Szczególną uwagę zwraca grupa postaci na pierwszym planie — kobieta z dzieckiem oraz towarzyszący jej ludzie tworzą spokojną scenę odpoczynku i rodzinnego życia. Ten element nie występuje bezpośrednio w ewangelicznej przypowieści, ale wzbogaca obraz o atmosferę zwyczajnego, ludzkiego świata. Kompozycja obrazu opiera się na układzie diagonalnym. Droga, sylwetka siewcy i układ krajobrazu prowadzą spojrzenie w głąb przedstawienia. Dzięki temu obraz nie jest zamkniętą sceną, ale otwartą przestrzenią, w której człowiek i natura pozostają ze sobą w ciągłej relacji. Charakterystyczną cechą malarstwa Bassana jest niezwykła dbałość o szczegóły świata materialnego. Widzimy fakturę ziemi, roślinność, sierść zwierząt, przedmioty codziennego użytku oraz gesty ludzi przy pracy. Dzięki temu przypowieść zostaje osadzona nie w abstrakcyjnej przestrzeni symbolu, ale w konkretnym świecie, który można zobaczyć i niemal dotknąć. W kontekście dzisiejszych czytań szczególnego znaczenia nabiera wybór właśnie tego tematu. Ewangelia św. Mateusza mówi o siewcy, który rozsiewa ziarno padające na różne rodzaje gleby. Bassano pokazuje moment samego zasiewu — chwilę, w której ziarno zostaje powierzone ziemi. Obraz przypomina, że wzrost dokonuje się w ukryciu. Praca siewcy jest początkiem procesu, którego pełnego rezultatu nie można zobaczyć od razu. Także pierwsze czytanie z Księgi Jeremiasza mówi o odnowieniu i zgromadzeniu ludu, który ma ponownie stać się miejscem obecności Boga. „Przypowieść o siewcy” Bassana zachęca więc do spojrzenia nie tylko na samego człowieka rzucającego ziarno, ale również na przestrzeń, którą ono napotyka. Ziemia, droga, pole i ludzie tworzą razem obraz świata, w którym każde słowo i każde działanie może przynieść owoc. Warto odnaleźć pełną wersję tego dzieła w zbiorach Gallerie dell’Accademia w Wenecji i przyjrzeć się całej kompozycji — szczególnie temu, jak Bassano połączył scenę biblijną z realistycznym przedstawieniem życia codziennego. To właśnie ta niezwykła równowaga między historią świętą a zwyczajnością sprawia, że jego obrazy pozostają tak bliskie współczesnemu odbiorcy. Jeśli dzisiejsze spotkanie z liturgią i sztuką było dla Ciebie wartościowe, zostaw „łapkę w górę” 👍 oraz zasubskrybuj kanał 🔔. Dzięki temu *Połamane Słowo* może docierać do kolejnych słuchaczy. #PołamaneSłowo #JacopoBassano #MalarstwoWeneckie #SztukaSakralna
- PS
July 23 · 24 minJAJESTEM PRAWDZIWYM KRZEWEM WINNYM…czytania i komentarze 23.07.2026
w dzisiejszym rozważaniu jesteśmy zaproszeni, by trwać w Chrystusie po to by On żył w nas…(Ga 2,19-20; Ps 34, 2-11; J 15, 9b. 5b; J 15, 1-8) Obraz na miniaturze: Lorenzo Lotto, „Chrystus Winorośl” („Cristo vite”), 1524, fresk, Cappella Suardi (Oratorio Suardi), Trescore Balneario we Włoszech** Lorenzo Lotto (ok. 1480–1556) był jednym z najbardziej oryginalnych malarzy włoskiego renesansu. Choć tworzył w epoce wielkich mistrzów Wenecji, takich jak Tycjan czy Giorgione, jego twórczość wyróżnia się bardzo osobistym stylem, dużą wrażliwością na psychologię postaci oraz zamiłowaniem do bogatej symboliki. Lotto często podejmował temat relacji człowieka z Bogiem, tworząc dzieła pełne ukrytych znaczeń i starannie przemyślanych kompozycji. W 1524 roku artysta wykonał dekorację niewielkiej kaplicy rodziny Suardi w Trescore Balneario niedaleko Bergamo. Powstał tam niezwykły cykl fresków łączących sceny religijne, symbole oraz przedstawienia świętych. Kaplica była związana ze św. Brygidą Szwedzką — mistyczką, założycielką zakonu brygidek i późniejszą patronką Europy. To właśnie dla tej przestrzeni Lorenzo Lotto stworzył jedno ze swoich najbardziej niezwykłych przedstawień: **„Chrystus Winorośl” („Cristo vite”)**. W centrum fresku znajduje się Chrystus ukazany frontalnie, z rozłożonymi ramionami. Jego postać stanowi główną oś całej kompozycji. Z dłoni Chrystusa wyrastają pędy winorośli, które rozchodzą się szeroko po ścianie kaplicy. Wijące się gałęzie łączą kolejne postacie i tworzą rozbudowaną strukturę przypominającą żywy organizm. Lotto wykorzystuje motyw winorośli nie tylko jako dekoracyjny element. Pnącza porządkują całą kompozycję — prowadzą wzrok widza, łączą poszczególne postacie i nadają przedstawieniu rytm. Artysta połączył realistyczną obserwację natury z bogatym językiem symboli charakterystycznym dla renesansowej sztuki religijnej. Wśród gałęzi winorośli Lotto umieścił świętych oraz przedstawicieli wspólnoty Kościoła. Postacie nie zostały przedstawione jako oddzielne, niezależne sceny, ale jako elementy jednej rozrastającej się całości. Nad nimi rozciąga się dekoracyjna pergola z liśćmi i owocami winorośli, która sprawia, że cała przestrzeń kaplicy zostaje włączona w przedstawiony świat. Szczególnie interesujący jest sposób, w jaki artysta wykorzystał miejsce, dla którego tworzył. Fresk nie był przeznaczony do oglądania z dystansu w muzealnej sali — miał otaczać osoby modlące się w kaplicy. Dzięki temu granica między architekturą a malarstwem zaciera się, a widz zostaje wprowadzony w przestrzeń stworzoną przez artystę. Kolorystyka fresku opiera się na wyrazistych barwach typowych dla włoskiego renesansu. Intensywne czerwienie, zielenie i błękity podkreślają bogactwo przedstawienia, a różnorodność gestów i strojów postaci pokazuje niezwykłą dbałość Lotto o szczegóły. W kontekście dzisiejszych czytań szczególnego znaczenia nabiera sam motyw winorośli. Ewangelia św. Jana przynosi słowa Jezusa: „Ja jestem krzewem winnym, wy — latoroślami.” Lorenzo Lotto przełożył ten obraz na język sztuki, tworząc przedstawienie, w którym Chrystus staje się centrum całej kompozycji, a rozrastające się pędy winorośli łączą wszystkie ukazane postacie. Święty Paweł w Liście do Galatów mówi: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus.” Te słowa dobrze współbrzmią z dziełem Lotto, w którym wszystkie elementy obrazu pozostają połączone jednym źródłem. Warto odnaleźć pełną wersję tego dzieła i zobaczyć całą kaplicę Suardi w Trescore Balneario. „Chrystus Winorośl” nie jest bowiem pojedynczym obrazem, ale częścią większego programu artystycznego stworzonego przez Lotto — miejsca, w którym malarstwo, architektura i symbolika tworzą jedną całość. Błogosławionego dnia i owocnego spotkania ze Słowem Bożym! #PołamaneSłowo #LorenzoLotto #ChrystusWinorośl #CristoVite #ŚwiętaBrygida #Renesans #HistoriaSztuki #SztukaSakralna #LiturgiaDnia #KomentarzBiblijny