ArtsLeisureHobbies

Fantasyfans

De plek voor fans van fantasy, sciencefiction en andere fictie.

Fantasyfans is de Nederlandstalige podcast voor liefhebbers van fantasy, boeken en verhalen. Presentator Roderick Vonhögen ontmoet schrijvers, illustratoren, cosplayers, kunstenaars en andere makers uit de Nederlandse en Vlaamse fantasywereld. Ontdek nieuwe fantasyboeken en auteurs, luister naar de verhalen achter bijzondere werelden en personages en maak kennis met de creativiteit van cosplayers, tekenaars en andere makers. Ook bezoeken we fantasyfestivals zoals Castlefest en Elfia, waar fantasy fans, schrijvers en makers samenkomen. Of je nu graag fantasy leest, zelf verhalen schrijft, aan cosplay doet of gewoon nieuwsgierig bent naar de mensen achter het genre, Fantasyfans laat je kennismaken met wat er allemaal leeft in de fantasywereld. Nieuwe interviews en verhalen verschijnen regelmatig.

fatherroderick.substack.com

Play

Open in

28 episodes
Avg 23 min
Dutch

Episodes 28

Newest Oldest Longest

All8 Unplayed8 In progress0 Played0

Counted on this page — what you have heard stays on this device, so it is not something the list can be paged by.

August 8 · 39 min
Castlefest is meer dan een fantasyfestival
Van Castlefest en trinket trading tot draken, AI en een stapel nieuwe boeken: in de eerste live-aflevering van de Fantasyfans-podcast ontdekte ik opnieuw waarom ik zo graag deel uitmaak van deze wereld. Via mijn gratis nieuwsbrief hou ik je wekelijks op de hoogte van nieuwe artikelen en podcasts! Zodra je het terrein rond Kasteel Keukenhof oploopt, verandert er iets. Natuurlijk zijn er de podia, kraampjes en prachtige kostuums, maar wat me vooral trekt is dat zoveel bezoekers zelf iets toevoegen aan die wereld. Dat zie je bijvoorbeeld aan de cosplay en kostuums. Op een comic cons kom je veel bekende personages tegen. Op Castlefest zie je daarnaast opvallend veel mensen die zelf iets hebben bedacht en gemaakt. Soms spectaculair, soms juist eenvoudig. Ik liep er zelf gewoon rond met mijn priesterboordje. Mijn vaste grap is inmiddels dat ik eigenlijk iedere dag aan het cosplayen ben. Dit jaar ging ik ook weer als verslaggever op pad. Daardoor kon ik eindelijk doen wat ik op zo’n festival het allerleukste vind: op mensen afstappen en vragen wat hun verhaal is. Zo interviewde ik een indrukwekkende Saruman met een Witch-king op de achtergrond. Ik sprak iemand in een prachtig zelfgemaakt bijenkostuum. Ik dook de bordspellentent in om te ontdekken wat daar allemaal gebeurde. En bijna iedere keer bleek achter iets wat er van buitenaf vooral mooi, grappig of vreemd uitzag een veel interessanter verhaal te zitten. Een opvallend goed boekenjaar Voor boekenliefhebbers viel er dit jaar ook behoorlijk wat te ontdekken. Op Castlefest stonden opvallend veel Nederlandse auteurs met een nieuw boek, een nieuw deel van een serie of zelfs hun debuut. Robin Rozendal presenteerde bijvoorbeeld Het Elfde Vuur, het derde deel van haar Levende Steden-serie. Het uitgangspunt alleen al vind ik geweldig: steden die daadwerkelijk leven, een bewustzijn hebben en zelfs trauma’s met zich meedragen. Cocky van Dijk stond er met De Zilverbinder, het tweede deel van haar Doodschap-serie. Mathijs Hulster had na zeven jaar zijn Portaaltrilogie afgerond. Charlotte de Winter had een nieuw verhaal dat teruggrijpt op de geschiedenis van haar Sleuteldrager-serie. Ook sprak ik Mirjam Kerrar-Mol, die op Castlefest debuteerde met Dochter van de Hel, en Sandy Butchers over Schild van Zilver, haar uitgebreide Nederlandstalige versie van Bonds of Blood and Silver. Sandy combineert schrijven bovendien met illustreren en voorzag haar boek van haar eigen artwork. Ook Ariadne Zwaan en Pepijn Hamer waren er met hun debuutromans De prijs van orde en Hollandos - Ogen van de Prins. Een aantal van deze gesprekken staat inmiddels als losse aflevering in de Fantasyfans-podcast. De rest komt eraan. Mijn leeslijst is er in ieder geval niet korter op geworden. En toen ontdekte ik trinket trading Een van mijn favoriete ontdekkingen van de afgelopen tijd heeft eigenlijk niets met boeken te maken. Trinket trading. Ik zag het voor het eerst op Runeheim. Mensen stonden bij elkaar met kleine zakjes en doosjes vol zelfgemaakte voorwerpen, sleutelhangers, boekenleggers en andere miniatuurschatten. Die ruilden ze met elkaar. Mijn innerlijke tienjarige werd onmiddellijk wakker. Als kind verzamelde ik van alles: postzegels, stickers, knikkers, beeldjes en allerlei kleine dingetjes waarvan waarschijnlijk niemand behalve ik begreep waarom ze zo belangrijk waren. Trinket trading combineert dat verzamelen met iets wat ik nog veel leuker vind: zelf iets maken en daarmee contact leggen met iemand anders. Op Castlefest kwam ik de trinket traders opnieuw tegen en ditmaal ben ik er gewoon op afgestapt. Een fragment van dat gesprek zette ik later online en daar kwamen meteen reacties van andere traders op. Nu wil ik natuurlijk zelf trinkets maken. Mijn huidige plan? Kleine monnikjes, gebaseerd op personages uit de fantasywereld waarover ik zelf schrijf. Dit kan gevaarlijk uit de hand lopen. Wat als de supercomputer alles weet? Fantasy gaat gelukkig niet alleen over ontsnappen naar andere werelden. Soms helpt fictie ons juist om beter naar onze eigen wereld te kijken. Dat kwam mooi naar voren in de grote Sciencefiction & Fantasyboekenclub op Facebook die John van Hal een aantal jaren geleden begon. Iedere maand staat daar een ander thema centraal. Deze maand gaat het over kunstmatige intelligentie in fantasy en sciencefiction. Niet alleen over de huidige discussie rond generatieve AI, maar vooral over de vraag hoe schrijvers in het verleden al nadachten over intelligente machines en hun invloed op mensen en samenlevingen. Een voorbeeld dat mijn aandacht trok is Anne McCaffreys beroemde serie De Drakenrijders van Pern. Die boeken lijken op het eerste gezicht klassieke fantasy met draken en drakenrijders, maar gaandeweg blijken sciencefictionelementen een belangrijke rol te spelen. Daar hoort ook AIVAS bij, een geavanceerd computersysteem dat grote invloed krijgt op de wereld van Pern. Het is precies het soort verhaal waar sciencefiction goed in kan zijn. Je haalt een ontwikkeling uit onze eigen wereld, vergroot die uit en vraagt vervolgens: wat zou dit met ons doen? Ik heb ooit een deel van het eerste Pern-boek gelezen. Nu staat de serie opnieuw op mijn lijst. Verbeelding is geen vlucht Daarmee kwam ik tijdens de podcast uiteindelijk bij iets wat voor mij veel groter is dan alleen boeken lezen. Op Castlefest zie je duizenden mensen die voor een paar dagen samen een andere wereld maken. Ze naaien kostuums, schrijven verhalen, tekenen, spelen muziek, verzinnen personages en geven elkaar kleine zelfgemaakte voorwerpen. Je zou dat escapisme kunnen noemen. Ik denk dat er meer gebeurt. Fantasy geeft ons de mogelijkheid om ons voor te stellen dat de wereld anders kan zijn. Dat betekent niet dat we onze ogen sluiten voor alles wat er misgaat. Verbeelding kan ons juist helpen om alternatieven te zien. Misschien is dat wel een van de redenen waarom ik me zo thuis voel in deze community. We wachten niet tot iemand anders een fantastische wereld voor ons maakt. We beginnen er zelf aan. Wat ligt er op mijn nachtkastje? Aan het einde van de podcast deel ik ook wat ik zelf lees, kijk of ontdek. Deze week liggen er drie heel verschillende boeken op mijn stapel. Ik ben eindelijk begonnen aan The Name of the Wind van Patrick Rothfuss. Een beroemd boek dat jarenlang aan me voorbij is gegaan, totdat ik een beduimeld exemplaar vond in het tweedehands boekenkastje bij mijn plaatselijke supermarkt. De eerste hoofdstukken hebben me in ieder geval nieuwsgierig gemaakt naar de rest. Daarnaast ben ik begonnen aan Dungeon Crawler Carl van Matt Dinniman. LitRPG, gaming, bizarre humor en een kat genaamd Donut. Vooral de audioboekversie is een belevenis op zichzelf. En dan is er nog Het Lied van Alchemie, de verhalenbundel die verscheen rond het vijftienjarig bestaan van FantasyWereld. Verschillende Nederlandse auteurs schreven verhalen die zich afspelen in dezelfde cozy fantasywereld. Een mooie manier om in één boek verschillende schrijvers te ontdekken. Mijn leeslijst groeit sneller dan mijn beschikbare leestijd. Dat zal voor veel fantasyfans waarschijnlijk herkenbaar zijn. Maar misschien hoort dat er gewoon bij. Volg Fantasyfans.nl op Facebook en Instagram! Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
August 7 · 15 min
Wakker worden in de wereld van de doden
Wat als een oud-Egyptisch masker de toegang blijkt te zijn tot de wereld van de doden? Dat is het intrigerende uitgangspunt van de Portaaltrilogie van Mathijs Hulster. Op Castlefest sprak ik met hem over zijn driedelige fantasyreeks, de zeven jaar die hij nodig had om het slotdeel af te ronden en de bijzondere werelden die zijn lezers onderweg ontdekken. “Een maand geleden is mijn derde boek uitgekomen. De afsluiter van de serie. Daar heb ik zeven jaar over gedaan.” Mathijs Hulster staat zichtbaar trots achter de tafel van uitgeverij Zilverspoor op Castlefest. Na drie boeken en jaren van schrijven, herschrijven en schaven is de Portaaltrilogie eindelijk compleet. Wat ooit begon als één verhaal, groeide onderweg uit tot een ambitieus fantasy-epos waarin de grenzen tussen leven en dood langzaam vervagen. “Ik dacht eigenlijk dat het één boek zou worden,” grinnikt hij. “Maar inmiddels zijn het er drie.” Een masker naar de wereld van de doden De titel verraadt het al: de Portaaltrilogie draait om werelden die met elkaar verbonden zijn. Maar het eerste portaal blijkt geen magische deur of mysterieuze poort te zijn. “Het eerste portaal is eigenlijk een masker,” legt Mathijs uit. “De hoofdpersoon zet een oud-Egyptisch masker op en wordt wakker in de wereld van de doden.” Hoofdpersoon Jessy ontdekt al snel dat ze daar eigenlijk niet hoort. Zij leeft nog, terwijl vrijwel iedereen om haar heen gestorven is. Terwijl ze probeert terug te keren naar haar eigen wereld, raakt ze verwikkeld in een drieduizend jaar oude vloek en ontdekt ze dat verschillende werelden veel nauwer met elkaar verbonden zijn dan ze ooit had kunnen vermoeden. Naast de wereld van de levenden en de wereld van de doden speelt ook een tussenrijk, geïnspireerd door de Egyptische mythologie, een belangrijke rol. Verder zijn er legendarische plaatsen als de Dwaaldomeinen en het mythische Rijk der Hemelen, waarvan niemand zeker weet of ze werkelijk bestaan. “Langzaam wordt steeds meer duidelijk over al die werelden,” zegt Mathijs. “Maar ik ga natuurlijk niet verklappen hoe.” Zeven jaar voor één boek Waarom liet het laatste deel eigenlijk zeven jaar op zich wachten? Mathijs hoeft niet lang na te denken. “Eigenlijk alles wat lang kon duren, duurde ook lang.” Het manuscript groeide uit tot een dikker boek dan gepland. Er werd intensief geredigeerd, complete perspectieven gingen op de schop en ondertussen moest hij alle verhaallijnen uit de eerste twee delen op een bevredigende manier samenbrengen. “Een laatste boek schrijven is echt anders. In eerdere delen kun je nog nieuwe lijnen uitzetten. Nu moest alles bij elkaar komen.” Juist dat maakte het schrijven ingewikkelder dan hij had verwacht. Een fysiotherapeut die liggend schrijft Naast schrijver is Mathijs fysiotherapeut. Dat blijkt verrassend goed samen te gaan. Tenminste... zolang hij niet achter een bureau hoeft te zitten. “Ik lig meestal op de bank,” bekent hij lachend. “Met een kussen onder mijn laptop, een kop koffie of thee ernaast en muziek zonder zang.” Hans Zimmer komt regelmatig voorbij. Net als epische fantasymuziek, melodische trance of simpelweg vogelgeluiden. “Tijdens de eerste versie van een hoofdstuk beleef ik het verhaal echt. Dan kom ik in een soort diepe extase.” Zijn medische achtergrond helpt hem ondertussen om lichamelijke klachten te voorkomen. “Blijf vooral bewegen. En zorg voor voldoende afwisseling. Dat is uiteindelijk veel belangrijker dan de perfecte schrijfhouding.” Van zelf uitgeven naar een uitgever De Portaaltrilogie is niet zijn eerste boek; al op zijn zeventiende gaf Mathijs in eigen beheer een fantasyroman uit. “Dat was heel kleinschalig,” vertelt hij. “Gewoon laten drukken en verkopen aan vrienden en kennissen.” Inmiddels werkt hij samen met uitgeverij Zilverspoor, waar zijn serie onder het Zilverbron‑label wordt uitgegeven. Dat bevalt hem goed. “Bij selfpublishing komt zó veel kijken. Marketing, vormgeving, productie. Ik ben blij dat ik me nu vooral op het schrijven kan richten.” Dat is ook nodig. Naast zijn werk als fysiotherapeut moet iedere vrije avond zorgvuldig worden verdeeld. “Als ik geen baan had gehad, had ik waarschijnlijk geen zeven jaar over dit boek gedaan.” Op naar sciencefiction Nu de Portaaltrilogie is afgerond, ligt er alweer een nieuw project te wachten. Het eerste idee daarvoor dateert al uit 2014. Het wordt geen fantasy, maar een sciencefictionthriller. De hoofdpersoon is een jonge vrouw die al twee jaar een relatie heeft, maar vrijwel niets weet over haar vriend. Ze kent zijn familie niet, weet niet wat hij doet en krijgt op al haar vragen ontwijkende antwoorden. Uiteindelijk stelt ze hem een ultimatum. “Als ik voor middernacht niet weet wie je bent, maak ik het uit.” Wie die mysterieuze man werkelijk is? Mathijs moet lachen. “Ik weet een groot deel al. Maar ik weet nog steeds niet precies wie hij is.” Dat is precies hoe hij graag schrijft. Met een duidelijke rode draad en een bestemming voor ogen, maar ook met genoeg ruimte om zich onderweg nog te laten verrassen door zijn eigen verhaal. Misschien is dat wel de mooiste belofte voor zijn volgende boek. Links: * De website van Mathijs Hulster * Facebook | Instagram * Bestel de Portaaltrilogie Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
August 6 · 21 min
“Maak het boek van je dromen”
Wat gebeurt er als mensen besluiten dat ze de goden niet langer nodig hebben? Dat is het uitgangspunt van Schild van Zilver, de Nederlandse editie van Sandy Butchers' fantasydebuut. Op Castlefest vertelde ze over de laatste god, gevaarlijke alchemisten en de vragen over goed en kwaad die onder het avontuur schuilgaan. Een Engelstalig fantasydebuut dat de oversteek maakt naar Nederland, krijgt meestal alleen een nieuwe omslag en een vertaling. Niet bij Sandy Butchers. Voor de Nederlandse uitgave van Bonds of Blood & Silver, die tijdens Castlefest verscheen onder de titel Schild van Zilver, greep ze de kans aan om opnieuw door haar verhaal te gaan. Niet om het te veranderen, maar om het dichter te brengen bij de versie die ze altijd al voor ogen had. "Maak het boek van je dromen," moedigde haar uitgeefster Cocky van Dijk haar aan. “De Nederlandse versie is gewoon twintigduizend woorden langer,” vertelt ze met een glimlach. “Ik mocht eindelijk alle scènes terugzetten die ik eerder had moeten schrappen.” Een tweede kans voor hetzelfde verhaal Het verschil tussen beide edities is groter dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Toen Sandy haar Engelstalige manuscript aanbood aan een Amerikaanse literair agent, kreeg ze het advies om het korter te maken. Voor een debuterende auteur is een compacte roman nu eenmaal minder risicovol om uit te geven. “Het werd uiteindelijk een heel sterk verhaal,” vertelt ze. “Maar wel een gecondenseerde versie.” Voor de Nederlandse uitgave kreeg ze van uitgeverij Zilverspoor juist het tegenovergestelde advies. “Ze zeiden: je hebt alle ruimte die je nodig hebt, dus gebruik die ook.” Samen met redacteur Kelly van der Laan dook ze opnieuw het manuscript in. “Waar kunnen we de personages meer ruimte geven? Welke oude scènes kunnen terug? Waar kunnen we weer dichter bij de oorspronkelijke versie van het verhaal komen?” Schrijven is schaven Opvallend genoeg ziet Sandy zo’n ingrijpende redactieronde niet als een noodzakelijk kwaad. Integendeel. "Ik vind het juist heerlijk als iemand het mes erin zet," zegt ze. "Dat hoort gewoon bij het schrijfproces." Die houding herken je ook in haar werk als illustrator. Op YouTube laat ze regelmatig zien hoe een schilderij laag voor laag ontstaat. Het begint als een eenvoudige schets, en groeit langzaam uit tot een gedetailleerd kunstwerk. “Het werk vormt zichzelf,” zegt ze. “Dat is met een boek eigenlijk niet anders dan met een schilderij. Je begint ergens en op een gegeven moment vertelt het verhaal zelf wat het nodig heeft.” Volgens haar is dat misschien wel de belangrijkste eigenschap van een schrijver. “Je moet leren luisteren naar wat het verhaal nodig heeft.” Van Tolkien naar een eigen wereld Verhalen vertellen doet Sandy al bijna haar hele leven. Toen ze twaalf was, zag ze voor het eerst The Lord of the Rings. “Ik dacht: dit wil ik ook.” Twee jaar later verscheen haar eerste boek via een print-on-demand-uitgever. Ze kan er inmiddels met een glimlach op terugkijken. “Ik was ooit de jongste schrijfster van Nederland,” zegt ze. “Maar als ik dat boek nu terugzie, denk ik vooral: o jee...” Na die vroege start verdwenen schrijven en illustreren een tijd naar de achtergrond. Pas rond 2019 besloot ze beide passies opnieuw samen te brengen. Dat leidde eerst tot haar interactieve cyberpunkproject The Singularian en uiteindelijk tot Bonds of Blood & Silver, dat inmiddels ook in het Nederlands verkrijgbaar is als Schild van Zilver. De laatste god In Schild van Zilver zijn alle goden dood. Op één na. Skjall, de laatste overlevende, leeft ondergedoken in een wereld waarin de alchemisten de goden hebben uitgeroeid. Ze zijn ervan overtuigd dat ze met hun wetenschap kunnen nabootsen wat de goden ooit uniek maakte. Wanneer een jachtpartij onverwacht misloopt en Skjall per ongeluk de dochter van de koning verwondt, raakt hij ongewild betrokken bij een conflict dat veel groter is dan hijzelf. Al snel wordt duidelijk dat niet alleen zijn eigen leven op het spel staat, maar misschien wel het voortbestaan van de hele wereld. Goed en kwaad zijn zelden zwart-wit Achter de strijd tussen goden en alchemisten schuilt een vraag die Sandy veel interessanter vindt dan de vraag wie uiteindelijk zal winnen. “Ik vind dualiteit altijd heel interessant,” vertelt ze. “Goede dingen doen om de verkeerde redenen. En slechte dingen doen om de juiste redenen.” Die morele grijstinten vormen het hart van Schild van Zilver. De alchemisten zijn niet simpelweg schurken die de wereld willen vernietigen. Ze geloven dat ze iets beters kunnen creëren dan de oude goden ooit deden. Tegelijk is ook de laatste god allesbehalve een onfeilbare held. Zijn keuzes hebben gevolgen en dwingen hem voortdurend om af te wegen wat het juiste is om te doen. Daar komt nog een tweede thema bij dat Sandy fascineert: de verhouding tussen religie en wetenschap. “Ik vind die tegenstelling tussen geloof en wetenschap ontzettend interessant,” zegt ze. “En eigenlijk ben ik die twee werelden gaan mengen.” Daardoor draait Schild van Zilver niet alleen om magie, monsters en veldslagen, maar ook om vragen die verrassend actueel aanvoelen. Hoever mag je gaan om de wereld te verbeteren? En wat gebeurt er als de mens denkt de plaats van de goden te kunnen innemen? Meer dan alleen een schrijver Wie Sandy alleen kent van haar boeken, mist een groot deel van haar creatieve wereld. Ze ontwerpt haar eigen covers, maakt de illustraties bij haar verhalen en deelt vrijwel dagelijks nieuwe schilderijen, schetsen en work in progress-video’s op sociale media. Ook Schild van Zilver draagt haar eigen stempel. De cover lijkt op het eerste gezicht eenvoudig: een donkere achtergrond, zilveren letters en subtiele ornamenten. Maar wie beter kijkt, ontdekt steeds meer verwijzingen naar het verhaal. De zilveren bloemen op de omslag spelen een rol in het verhaal, op de achtergrond is een mysterieus symbool verwerkt dat vooruitwijst naar het plot, en zelfs de subtiele bloedspetters zijn geen toeval. “Hoe langer je naar die cover kijkt, hoe meer je gaat herkennen.” Speciaal voor de Nederlandse editie maakte ze bovendien twaalf nieuwe illustraties die in het boek zijn opgenomen. Het volgende verhaal Hoewel een vervolg op Schild van Zilver zeker tot de mogelijkheden behoort, kiest Sandy voorlopig voor een nieuwe wereld. Ze werkt momenteel aan een gothic dark academia-roman, die ontstond uit de vraag: “Wat als het monster van Frankenstein een aartsengel was?” Waar Schild van Zilver vooral wordt voortgestuwd door actie en grote gebeurtenissen, wil ze in haar nieuwe boek veel dieper in het hoofd van haar hoofdpersoon kruipen. “Ik ga jullie laten huilen,” zegt ze lachend. Vroeger droomde Sandy Butchers ervan dat Peter Jackson ooit een van haar boeken zou verfilmen. Die droom is niet verdwenen, zegt ze. Maar wat haar tegenwoordig misschien nog wel meer raakt, is iets veel kleiners. Dat iemand haar boek oppakt, glimlacht en zegt: “Ik heb zó veel zin om dit te gaan lezen.” Voor een schrijver is er misschien geen mooier compliment. Links: * De website van Sandy Butchers * Facebook | Instagram | YouTube * Bestel ‘Schild van Zilver’ Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
August 5 · 14 min
Hollandos: een fantasywereld van eigen bodem
Hoe zou een fantasywereld eruitzien als die niet gebaseerd was op Engeland of Scandinavië, maar op Nederland? Pepijn Hamer geeft met Hollandos zijn eigen antwoord op die vraag. Ik sprak hem op Novio Magica over zijn debuut, zijn wereldbouw en zijn plannen voor de rest van de serie. “Ik hou van Nederland. Ik vind het het mooiste land ter wereld.” Wie Pepijn Hamer een paar minuten hoort praten, merkt al snel dat dit geen losse opmerking is. Het is de motor achter zijn debuutroman Hollandos. Op Novio Magica in Nijmegen staat hij achter een tafel met stapels boeken, een grote landkaart van zijn fictieve wereld en een aanstekelijk enthousiasme dat al maanden zichtbaar is op TikTok en Instagram. Daar nam hij zijn volgers stap voor stap mee in het ontstaan van zijn fantasywereld. Nu ligt het eerste boek eindelijk op tafel. “Ik besef het nog niet,” zegt hij lachend. “Ik heb er zo lang naartoe gewerkt en nu is het ineens hier. En ik kan het delen met mensen. Dat is zo mooi. Dat is magisch.” Een fantasyversie van Nederland Veel fantasywerelden zijn geïnspireerd door middeleeuws Engeland of Scandinavische mythologie. Pepijn koos bewust een andere richting. “Ik hou van Nederland,” vertelt hij. “En ik dacht: ik moet een fantasywereld maken die gebaseerd is op Nederland.” Wie naar de grote kaart naast zijn tafel kijkt, herkent meteen de contouren van ons land. Maar bij een tweede blik klopt er iets niet. Er rijzen besneeuwde bergen op waar die nooit hebben gelegen. Provincies dragen namen als Amstels, Poldos en Vulcos. Overal duiken draken, magie en ridders op. “Het is niet helemaal Nederland,” legt hij uit. “Maar het blijft wel Nederlands. Je hebt kaas, pannenkoeken en tulpen. Alles wat wij mooi vinden, maar ook de minder mooie kanten van onze geschiedenis. Ook die probeer ik een plek te geven.” Vier eeuwen geschiedenis Wat vooral opvalt, is hoeveel werk er achter die wereld schuilgaat. Pepijn begon niet alleen met een verhaal, maar met een complete geschiedenis. In zijn wereld splitst de tijdlijn zich af tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Vanaf dat moment ontwikkelt Hollandos zich vier eeuwen lang los van Nederland. “Ik ben die 441 jaar gaan uittypen,” vertelt hij. “Per provincie, met leiders, oorlogen, cultuur, geloof en festivals. Daardoor leeft die wereld in mijn hoofd.” Dat merkt hij ook tijdens het schrijven. “Nu ik aan de volgende boeken werk, weet ik soms al waarom een bepaald gebouw er zo uitziet of waarom een land bepaalde gebruiken heeft. Dat komt doordat ik die geschiedenis al ken.” Opgroeien met de personages Hoewel Hollandos een avontuurlijke fantasyroman is, draait het uiteindelijk om mensen. Hoofdpersoon Bente is gebaseerd op iemand uit Pepijns eigen familie die worstelde met onzekerheid. “Ik wilde een held schrijven die op avontuur gaat.” Dat avontuur beperkt zich niet tot één boek. Pepijn heeft een serie van zeven delen gepland. Sterker nog, het einde van het laatste boek ligt al vast. “Ik weet precies waar ik naartoe werk.” Opvallend is dat niet alleen de personages ouder worden, maar ook de lezers. “Boek één is voor twaalf jaar en ouder. Daarna verschijnt ieder jaar een nieuw deel. De lezers groeien mee met de personages. De thema’s worden ook steeds volwassener.” Verlies, ziekte en rouw spelen in de eerste delen nog op de achtergrond, maar krijgen later een veel grotere rol. Samen schrijven Naast Pepijn staat zijn vrouw Sterre, die niet alleen helpt bij het bemensen van de stand, maar ook de eerste proeflezer van al zijn boeken is. “We hebben afgesproken dat ik van de volgende delen minder wil weten,” vertelt ze lachend. “Dan kan ik ze ook echt als lezer beleven.” Toch heeft ze haar sporen al ruimschoots verdiend. “Het hele concept van Victor en de ogen die opgloeien heeft Sterre bedacht,” vertelt Pepijn. Ook een van de hoofdpersonages is deels op haar gebaseerd. Zo groeit Hollandos ook in de gesprekken die ze samen voeren. Het avontuur gaat verder Begin juli verscheen de Nederlandse editie van Hollandos onder de titel Ogen van de prins. Ook het tweede deel is inmiddels voltooid. Volgens Pepijn wordt dat boek persoonlijker dan zijn debuut. Waar het eerste deel vooral draait om een strijd tegen een kwaadaardige prins, verschuift de aandacht naar thema’s als eenzaamheid, identiteit en verlies. Tegelijk heeft hij de feedback van zijn eerste lezers verwerkt. Personages krijgen meer ruimte om zich te ontwikkelen en de geheimen achter Hollandos worden verder ontrafeld. Voor Nederlandse lezers is nog even geduld nodig. De Engelstalige uitgave van Vessel of the Kazàncore verschijnt in november, de Nederlandse vertaling volgt begin 2027. Pepijn weet inmiddels precies waar de reis naartoe gaat. Alle zeven delen zijn uitgestippeld en het einde staat al jaren vast. “Ik ben geen George R.R. Martin,” zegt hij met een glimlach. Wie hem een paar minuten over Hollandos hoort vertellen, gelooft hem meteen. Zijn wereld leeft allang niet meer alleen in zijn hoofd. En als het aan hem ligt, zijn zijn lezers nog maar net aan hun reis door Hollandos begonnen. Links: * De website over de Hollandos serie * Facebook | Instagram | TikTok * Bestel Hollandos Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
August 5 · 10 min
De kracht van nieuwsgierigheid
“Waarom geloven mensen eigenlijk zomaar wat hun verteld wordt?”Geen vraag die je direct verwacht op een fantasyfestival tussen de cosplayers, kunstenaars en schrijvers. Maar precies daar begint het gesprek met fantasyauteur Ariadne Zwaan op Novio Magica in Nijmegen. Op de tafel van uitgeverij Nimisa in de Stevenskerk ligt haar debuutroman De prijs van orde. Op de cover: een zwaard, een rode doek en een weegschaal die zichtbaar uit balans hangt. Geen toeval, blijkt al snel. “Dat gaat eigenlijk over de verhouding tussen orde en chaos,” vertelt ze. “Die balans is verstoord geraakt. En de natuur probeert dat uiteindelijk te corrigeren.” Dat klinkt filosofisch, maar De prijs van orde begint verrassend herkenbaar. Niet bij magie of monsters, maar bij iets wat Ariadne steeds vaker om zich heen ziet gebeuren: mensen die stoppen met vragen stellen. “Nieuwsgierigheid verdwijnt” “Veel mensen scrollen gewoon eindeloos door social media,” zegt ze. “Ze controleren informatie niet meer, kijken niet verder, stellen geen vragen. En daardoor ontstaat steeds meer onbegrip.” Die observatie vormde uiteindelijk het fundament van haar fantasywereld. In De prijs van orde leven mensen in een strak gecontroleerde samenleving waarin de goden alles regelen. Huwelijken worden bepaald, de toekomst wordt voorspeld en chaos lijkt uitgebannen. Iedereen weet wat zijn plaats is. Tot het systeem plotseling faalt. Hoofdpersoon Lynnara ontdekt dat de perfecte wereld waarin ze altijd geloofde misschien helemaal niet perfect is. “De goden hebben voor haar een man uitgekozen,” vertelt Ariadne. “Daar is ze blij mee. Maar dan gaat het mis. En dat hoort eigenlijk niet te kunnen.” Juist dat kleine foutje zet alles in beweging. Drie mensen die beginnen te graven Naast Lynnara volgen we nog twee andere personages. Hanno is een elitekrijger die dankzij een gave van de goden een stukje van de toekomst kan zien. Dat maakt hem bijna onverslaanbaar. Maar ook hij begint langzaam te ontdekken dat het systeem waarin hij gelooft misschien niet klopt. De derde hoofdpersoon, Doran, werkt als wetenschapper voor een soort ministerie dat profetieën onderzoekt. Wanneer een voorspelling opduikt die al uitgekomen is, gaat hij op onderzoek uit, ondanks tegenwerking van zijn baas. “Hij heeft gewoon te veel nieuwsgierigheid om het te negeren,” zegt Ariadne lachend. Langzaam raken de drie verhaallijnen met elkaar verweven. Iedereen bezit een stukje van de waarheid, maar niemand ziet het complete plaatje. Fantasy met een natuurkundige kern Wat De prijs van orde extra bijzonder maakt, is dat Ariadne haar achtergrond in de natuurkunde rechtstreeks in het verhaal heeft verwerkt. Het magische systeem van haar wereld is gebaseerd op de tweede wet van de thermodynamica. Geen paniek, ook tijdens ons gesprek moest ze daar meteen bij uitleggen wat dat precies betekent. “Die wet zegt eigenlijk dat entropie alleen maar kan toenemen,” legt ze uit. “Oftewel: perfecte controle is misschien helemaal niet mogelijk.” Zelf vergelijkt ze het met oortjes die altijd in de knoop uit je broekzak komen. Dat idee heeft ze vervolgens doorgetrokken naar een complete samenleving die probeert chaos volledig uit te bannen. Met alle gevolgen van dien. De leukste persoon om te schrijven? Niet de hoofdpersoon Opvallend genoeg blijkt Ariadne zelf het meeste verwantschap te voelen met een bijpersonage. Niet met Lynnara, Hanno of Doran de wetenschapper, maar met de mysterieuze mentor van Hanno. “Toen ik klaar was met schrijven dacht ik ineens: verdorie, daar zit eigenlijk het meeste van mezelf in.” Waarom juist zij? “Omdat ze altijd net anders denkt dan mensen verwachten. Ze houdt ervan om over absurde dingen na te denken die stiekem toch logisch blijken. Ze durft anders te kijken.” Misschien is dat uiteindelijk wel de kern van goede fantasy. Dat het niet alleen een andere wereld laat zien, maar je ook opnieuw leert kijken naar je eigen wereld. Links: * Meer informatie over Ariadne Zwaan en haar werk is te vinden op haar website: Ariadne Zwaan * Facebook | Instagram | TikTok * Je kunt het boek bestellen op de website van uitgeverij Nimisa Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
August 5 · 15 min
'In Engeland gebeurt iets met je'
Nu Charlotte de Winter tijdens Castlefest haar nieuwe roman De Dorsairean presenteert, is het een mooi moment om terug te blikken op een gesprek dat ik vorig jaar november met haar had tijdens Heroes Dutch Comic Con. We spraken over haar liefde voor Engeland en Schotland, de ontstaansgeschiedenis van de Sleuteldrager-trilogie en de bijzondere ervaringen die leidden tot de verhalen in haar boeken. Voor Charlotte de Winter zijn Engeland en Schotland veel meer dan het decor van haar verhalen. De ruige landschappen, eeuwenoude kastelen en Keltische legendes vormen het kloppende hart van haar fictie. “Je loopt door een oud kasteel en je voelt gewoon dat er meer is,” vertelt ze me op Heroes Dutch Comic Con. “Ik zeg niet dat ik in geesten geloof, ik ben ook gewoon een nuchtere Hollander. Maar er gebeurt iets met je.” Die fascinatie werd de voedingsbodem voor de boeken van de succesvolle Sleuteldrager-trilogie. Inmiddels is Charlotte een nieuwe richting ingeslagen. Tijdens Castlefest verscheen haar nieuwste historische fantasyroman De Dorsairean, waarin ze de lezer meeneemt naar Britannia in het jaar 122 na Christus. Maar ook daarin blijft Groot-Brittannië de voedingsbodem voor haar verbeelding. Een rechercheur die liever géén magie wil De Sleuteldrager-trilogie speelt zich juist af in het Engeland en Schotland van nu. De hoofdpersoon is Finlay Reid, een 33-jarige Schotse rechercheur moordzaken die van de ene op de andere dag een gave ontwikkelt waar hij helemaal niet op zit te wachten: hij ziet en hoort dingen die anderen niet waarnemen. Het liefst zou hij die bovennatuurlijke vermogens zo snel mogelijk weer kwijtraken. Maar terwijl hij een reeks mysterieuze moorden onderzoekt, ontdekt hij dat de dader over precies dezelfde gaven beschikt. Sterker nog: de moordenaar is al overleden maar laat zich daardoor niet tegenhouden. “Finlay krijgt te maken met een psychopathische, moordzuchtige geest met bovennatuurlijke gaven,” zegt Charlotte lachend. “Ga er maar aan staan.” Het meisje naast haar bed De oorsprong van dat verhaal ligt niet alleen in haar liefde voor Groot-Brittannië. Er was ook een vakantie die ze nooit meer vergat. Tijdens een verblijf in Engeland werd ze midden in de nacht wakker. Naast haar bed stond een meisje in een Victoriaanse jurk. “Ik kon dwars door haar heen kijken.” Charlotte is de eerste om toe te geven dat ze niet kan bewijzen wat ze zag. “Ik zal het wel gedroomd hebben.” Toch maakte de ervaring zoveel indruk dat ze de volgende ochtend voorzichtig informeerde bij de lokale bakker. Tot haar verbazing kreeg ze direct antwoord. “O, dan heb je Annabel ontmoet.” Charlotte wilde beslist niet nog een nacht op die plek slapen. “Ik heb mijn koffer gepakt en ben weggegaan.” Of het nu een droom was of niet, het moment bleef jaren door haar hoofd spoken. Een bankje in het bos Opvallend genoeg leidde die gebeurtenis niet meteen tot een boek. Pas ongeveer tien jaar later, na een periode waarin ze te hard had gewerkt, zat Charlotte uit te rusten op een bankje in een bos. Daar verscheen ineens een scène in haar hoofd. "Ik dacht: daar zou iemand eigenlijk een boek over moeten schrijven." Even later rende ze naar huis, klapte haar laptop open en begon aan De Sleuteldrager. Vertalen is veel meer dan woorden vervangen Na drie succesvolle delen besloot Charlotte haar boeken ook in het Engels uit te brengen. Dat leek vanzelfsprekend. Ze studeerde Engelse taal- en letterkunde in Engeland en haar verhalen spelen zich daar ook af. Toch ontdekte ze al snel dat goed vertalen veel ingewikkelder is dan simpelweg Nederlandse zinnen omzetten. “Mijn Engels is bloody brilliant,” zegt ze over haar eerste vertaling. “Maar niet goed genoeg.” Volgens haar zit het verschil juist in de nuance. Soms maakt één enkel woord het verschil tussen een goede scène en een scène die de lezer kippenvel bezorgt. Daarom werkte ze samen met een Engelse redacteur, net zolang totdat Engelse proeflezers niet meer konden horen dat het oorspronkelijk een Nederlandse roman was. “Als iemand in Engeland het leest en niet weet dat het een vertaling is... dan hebben we het goed gedaan.” Een nieuw verhaal Hoewel de Sleuteldrager-trilogie inmiddels is afgerond, blijft Charlotte schrijven. Met De Dorsairean slaat ze een nieuwe weg in. Dit keer geen hedendaagse thriller met bovennatuurlijke elementen, maar een historische fantasyroman die zich afspeelt in Britannia ten tijde van de Romeinse overheersing. Hoofdpersoon Fiona, een genezeres van de Keltische Dorsairean, ziet haar visioenen werkelijkheid worden wanneer haar volk wordt aangevallen. Wat volgt is een tocht door een door oorlog verscheurd land, waarin mythologie, geschiedenis en magie opnieuw nauw met elkaar verweven raken. De tijd is veranderd. De personages ook. Maar de bron van haar verhalen blijft dezelfde: de Britse eilanden, waar geschiedenis, mythologie en verbeelding al eeuwenlang moeiteloos in elkaar overlopen. Zolang Charlotte de Winter daar inspiratie blijft vinden, zijn haar lezers nog lang niet uitgereisd. Links: * Website van Charlotte de Winter * Facebook | Instagram * Bestel Charlotte’s boeken Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
August 5 · 19 min
De fantasyserie die begon met een tikfout
Onlangs verscheen op Castlefest De Zilverbinder, het langverwachte tweede deel van Cocky van Dijks fantasyserie Het Doodschap. Ik sprak met de auteur, redacteur en uitgeefster over het ontstaan van haar verhalen, haar liefde voor zorgvuldig opgebouwde fantasywerelden en de verrassende manier waarop een simpele typefout uiteindelijk uitgroeide tot een complete boekenreeks. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en ontvang nieuwe interviews, podcasts en artikelen rechtstreeks in je inbox. Een boodschappenlijstje. Meer was er niet nodig om een nieuwe fantasyserie in gang te zetten. Waar eigenlijk boodschap had moeten staan, verscheen per ongeluk het woord doodschap op papier. Voor veel mensen een simpele typefout, voor auteur, redacteur en uitgeefster Cocky van Dijk het begin van een compleet nieuw verhaal. Dat is tekenend voor de manier waarop Cocky ideeën verzamelt. Soms dienen ze zich aan als een los woord, soms als een toevallige verspreking of een typefout. Vervolgens krijgen ze alle tijd om uit te groeien tot een wereld met eigen regels, geschiedenis en personages. Komend weekend verschijnt op Castlefest het langverwachte tweede deel van haar Doodschap-serie, dat daar voor het eerst verkrijgbaar zal zijn. Een blik vol ideeën Het eerste zaadje voor haar eerdere serie Drakenzielers werd jaren geleden geplant. “Ik bewaarde al mijn ideeën in een blik,” vertelt ze. “Soms stond er alleen maar één woord op een briefje.” Tussen die briefjes zaten ooit de woorden draken en zieler. Toen ze die naast elkaar legde, ontstond ineens het begrip drakenzieler. Vanaf dat moment begon ze zich af te vragen wat zo’n drakenzieler eigenlijk zou zijn. In haar boeken is een drakenzieler een magiër die na de dood van een draak diens ziel opvangt en naar de onderwereld begeleidt, zodat de draak uiteindelijk kan reïncarneren. De serie begint met Fenna, een jonge vrouw die al haar hele leven opkijkt naar de drakenzielers. Vanuit haar bergdorp kijkt ze uit op de burcht waar de draken leven. Haar grootste droom is zelf drakenzieler te worden, ook al is dat een beroep dat alleen door mannen wordt uitgeoefend. Tegen alle verwachtingen in krijgt ze de kans om de toelatingsproeven af te leggen, en slaagt ze. Daarmee begint haar avontuur. Een typefout die bleef hangen Ook haar nieuwste serie ontstond op een onverwacht moment. “Ik was een boodschappenlijstje voor mijn man aan het schrijven en typte per ongeluk doodschap.” Dit keer verdween het idee niet in haar bekende ideeënblik. “Ik wist meteen: hier moet ik iets mee.” Dat ene woord groeide uit tot een wereld waarin een broederschap van magiërs de dood beheert. Zij bepalen wie sterft en wie geboren wordt, terwijl schaduwkrijgers de zielen begeleiden zodra hun levensdraad wordt doorgeknipt. De orde bezit zelfs de macht om iemand kort na zijn overlijden terug te halen uit de dood, maar daarvoor moet het evenwicht worden hersteld. Als één ziel terugkeert, moet een andere die plaats innemen. Dat vormt het vertrekpunt voor drie verhaallijnen die langzaam naar elkaar toe groeien. Ranah ontdekt dat ze geen gewoon medium is, maar een Zilveren Loper die letterlijk door de onderwereld kan reizen. De jonge Rorrick wordt onverwacht meegenomen om te worden opgeleid tot schaduwkrijger. En Si’denn, zelf schaduwkrijger, herinnert zich niets meer van zijn verleden. Toch blijft hij zoeken naar de persoon die hij ooit was. Ook verlangt hij naar de liefde die hij ergens diep vanbinnen voelt, terwijl juist dat voor een schaduwkrijger niet de bedoeling is. Post-its, karton en heel veel structuur Wie de boeken van Cocky leest, merkt al snel hoeveel voorbereiding eraan vooraf moet zijn gegaan. Zelf noemt ze zich zonder aarzelen een echte plotter. Eerst schrijft ze een korte synopsis. Daarna verschijnen grote kartonnen vellen op tafel, verdeeld in kolommen. Elke kolom staat voor een hoofdstuk. Met post-its vult ze vervolgens per personage de scènes in, totdat de complete verhaallijn klopt. Toch blijft er altijd ruimte voor nieuwe ideeën. “Het staat niet in steen gebeiteld,” zegt ze. “Tijdens het schrijven veranderen er altijd nog dingen.” Blijven leren van andere schrijvers Naast auteur is Van Dijk al jarenlang redacteur en begeleidt ze manuscripten van talloze andere schrijvers. “Van ieder verhaal leer je weer,” vertelt ze. “Iedere schrijver gebruikt taal op zijn eigen manier.” Juist daardoor blijft ook haar eigen blik op taal zich ontwikkelen. Soms ontdekt ze woorden die ze zelf nooit zou gebruiken. Soms ziet ze hoe een klein idee kan uitgroeien tot een sterk verhaal. Als redacteur let ze vooral op de spanningsopbouw. Wanneer een scène spannend of aangrijpend is, moedigt ze schrijvers juist aan om te vertragen. “Dan moet je inzoomen op de details,” zegt ze. “Juist daardoor kun je de spanning nog verder opbouwen.” Daarnaast geeft ze vaak hetzelfde advies: show, don’t tell. Belangrijke momenten moeten niet alleen worden verteld, maar vooral zichtbaar en voelbaar worden gemaakt. Fantasy groeit Volgens Cocky van Dijk heeft fantasy in Nederland lang een bescheiden plek ingenomen. Sommige boekhandels zijn nog altijd terughoudend, merkt ze, terwijl thrillers en romans vaak makkelijker hun weg naar de schappen vinden. Toch ziet ze het genre duidelijk groeien. Films en series hebben daar volgens haar aan bijgedragen, maar ook evenementen als Comic Con en Castlefest laten zien hoeveel lezers er inmiddels zijn. “Die verbinding vinden mensen heel belangrijk,” zegt ze. “Ze willen over die verhalen praten.” Juist daar ontmoeten schrijvers en lezers elkaar, en blijkt dat de liefde voor fantasy veel groter is dan vaak wordt gedacht. Of het nu een paar losse woorden uit een ideeënblik zijn of een toevallige typefout op een boodschappenlijstje, bij Cocky van Dijk kan het zomaar het begin zijn van een compleet nieuw verhaal. En met het verschijnen van het tweede deel van Doodschap bewijst ze opnieuw dat de mooiste werelden soms ontstaan uit de meest onverwachte ingevingen. Links: * Cocky’s website * Facebook | Instagram * Bestel ‘Het Doodschap Boek 2 - De Zilverbinder’ * Uitgeverij Zilverspoor Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe
August 5 · 16 min
Wanneer magie je wereld groter maakt
Enyria droomt van een eenvoudig leven, totdat ze ontdekt dat ze over magie beschikt. Plotseling blijkt de wereld groter en gevaarlijker dan ze ooit had kunnen vermoeden. Ik sprak met fantasyauteur Arlieke van Remmerden over de ontstaansgeschiedenis van haar fantasytrilogie en de hoofdpersoon die al sinds haar tiende met haar meegroeit. Sommige fantasywerelden ontstaan in een paar maanden. Die van Arlieke van Remmerden kreeg alle tijd om te groeien. Ze was nog maar tien jaar oud toen ze begon aan haar eerste verhaal. Dat speelde zich aanvankelijk af in China, totdat ze zich op een dag realiseerde dat ze eigenlijk helemaal niet genoeg over dat land wist. “Toen heb ik het verplaatst naar een eigen wereld.” Die beslissing bleek bepalend. Wat begon als een eenvoudig verhaal groeide langzaam uit tot een complete fantasywereld en uiteindelijk tot een trilogie. Op Heroes Dutch Comic Con vertelt Arlieke hoe haar boeken zich jarenlang samen met haarzelf ontwikkelden. Een hoofdpersoon die haar eigen weg moet vinden Van het allereerste verhaal is verrassend weinig overgebleven. “Eigenlijk alleen de samenstelling van het gezin waar de hoofdpersoon uitkomt.” Toch is de kern van het verhaal hetzelfde gebleven. De hoofdpersoon, Enyria, groeit op in een middeleeuwse wereld waar haar toekomst vanzelfsprekend lijkt. Ze verwacht te trouwen, kinderen te krijgen en hetzelfde leven te leiden als iedereen om haar heen. Totdat ze ontdekt dat ze over magische krachten beschikt. Ineens blijkt de wereld veel groter te zijn dan ze altijd dacht. Arlieke omschrijft haar fantasywereld als een samenleving die technologisch ergens tussen de uitvinding van de stijgbeugel en het buskruit ligt. Er wordt gereisd te paard, gevochten met zwaarden en bogen en het dagelijks leven doet denken aan de westerse middeleeuwen. Maar het echte avontuur speelt zich niet alleen buiten de hoofdpersoon af. Het speelt zich vooral in haarzelf af. Op zoek naar jezelf Naarmate het verhaal vordert, verandert Enyria ingrijpend. Ze leert haar magie beheersen, groeit in zelfvertrouwen en besluit uiteindelijk zelf welke plaats ze in de wereld wil innemen. Wanneer ik Arlieke vraag of daar ook iets van haar eigen leven in doorklinkt, hoeft ze niet lang na te denken. “Vooral mijn zoektocht naar mezelf zit er wel heel erg in.” Juist daardoor voelt Enyria meer als een mens dan als een klassieke fantasyheld. Haar reis draait niet alleen om magie, maar ook om het ontdekken van wie ze werkelijk wil zijn. Van schrijven op gevoel naar bewust vertellen Het eerste deel schreef Arlieke grotendeels intuïtief. “Ik ben gewoon gaan zitten en het heeft vorm gekregen.” Pas later begon ze iets meer vooruit te denken over de richting van het verhaal, al laat ze bewust veel ruimte over voor nieuwe ideeën tijdens het schrijven. Die open manier van werken past goed bij haar eigen ontwikkeling als schrijver. Ze groeide op met Harry Potter en noemt ook The Hunger Games als een belangrijke inspiratiebron. Daarnaast voelt ze zich sterk verbonden met de schrijvers van uitgeverijen Zilverbron en Zilverspoor, die elkaar onderling de “Zilverfamilie” noemen. “Eigenlijk steunt iedereen elkaar.” Juist dat contact met andere schrijvers helpt haar wanneer ze tijdens het schrijven ergens vastloopt. Een zee van rood Een manuscript naar een redacteur sturen vond ze misschien nog wel spannender dan het schrijven zelf. Ze herinnert zich nog goed hoe ze het document terugkreeg. “Je opent het en het is helemaal rood, overal correcties.” Dat bleek uiteindelijk een van de leerzaamste momenten uit haar ontwikkeling als auteur. Niet alleen ontdekte ze hoeveel stopwoordjes ze gebruikte, maar ook hoeveel sterker een verhaal kan worden door te schrappen, te herschrijven en opnieuw naar iedere scène te kijken. Dromen van een leven tussen de verhalen Inmiddels is ook het derde boek van de trilogie afgerond. Het ligt bij de uitgever en verschijnt naar verwachting in 2026. Toch is Arlieke nog lang niet klaar met haar wereld. Ze werkt alweer aan een nieuw verhaal dat zich afspeelt in een zuidelijker deel van hetzelfde continent. Daarnaast volgt ze een opleiding tot stemacteur. Het lijkt haar geweldig om ooit luisterboeken in te spreken, het liefst zelfs haar eigen werk. En haar grootste droom? “Gewoon fulltime schrijven.” Dat is voorlopig nog toekomstmuziek. Die droom ligt misschien nog in de toekomst. Maar met haar eerste twee boeken heeft Arlieke al bewezen dat doorzettingsvermogen loont. Wie zoveel jaren investeert om een fantasywereld tot leven te brengen, is waarschijnlijk nog lang niet uitverteld. Links: * Arlieke’s website * Facebook | Instagram | TikTok * Bestel haar boeken Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe

Showing 21–28 of 28 episodes