Kardio-Know-How

Akademicka Platforma Edukacyjna

Prof. Jarosław Drożdż z Kliniki Kardiologii Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi przestawia fascynujący świat współczesnej kardiologii klinicznej, kluczowych wyników badań naukowych, najnowszych wytycznych, ich najświeższe aktualizacje i zastosowanie w praktycznej pracy lekarza w szpitalu i poradni. Podcast jest częścią Akademickiego Portalu Edukacyjnego kardio-know-how.pl, jest przeznaczony wyłącznie dla profesjonalistów i odzwierciedla wyłącznie osobiste Autora. Jeżeli interesuje Cię medycyna, a szczególnie kardiologia, choroby serca i naczyń, ochrona zdrowia, profilaktyka, ciekawe przypadki kliniczne i najnowsze doniesienia z medycznego świata- to ten podcast jest zdecydowanie dla Ciebie.

Play

Open in

25 episodes
weekly
Avg 20 min
Polish

Episodes 25

Newest Oldest Longest

All20 Unplayed20 In progress0 Played0

Counted on this page — what you have heard stays on this device, so it is not something the list can be paged by.

Friday · 20 min
Ep. 275. ESC 2026 - część 2. TARGET-CTCA — Podejrzenie zawału, negatywna troponina - Angio CT?
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie badań z ESC 2026. TARGET-CTCA dotyczy bardzo częstej sytuacji klinicznej — pacjenta z bólem w klatce piersiowej, u którego po wykonaniu EKG i seryjnych oznaczeń troponiny wykluczono zawał, ale troponina pozostaje umiarkowanie podwyższona (powyżej 5 ng/l, lecz poniżej 99. percentyla). W tej grupie ryzyko zawału lub zgonu jest większe, a około 2/3 pacjentów ma w CTCA lub koronarografii cechy choroby wieńcowej. Badanie TARGET-CTCA, opublikowane równolegle w NEJM (https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2608903), randomizowało 3170 pacjentów do standardowej opieki lub rutynowej angio-TK tętnic wieńcowych (CTCA). Mimo że CTCA skutecznie wykrywała i klasyfikowała chorobę wieńcową, po obserwacji sięgającej 6 lat nie wykazano istotnej redukcji głównego punktu końcowego ani zgonów czy zawałów, a rewaskularyzacji było tyle samo w obu grupach. Ważnym wyjaśnieniem może być fakt, że populacja badania była mniej obciążona ryzykiem, niż sugeruje określenie „intermediate risk”, a jedynie 9% pacjentów miało istotną dynamikę troponiny (delta-cTn ≥3 ng/l), dlatego wyników nie należy automatycznie odnosić do pacjentów z typową dławicą, dynamicznymi zmianami troponiny czy wysokim prawdopodobieństwem CAD. Zaletą CTCA jest natomiast możliwość wykrywania licznych zmian pozasercowych — łącznie istotne znaleziska stwierdzono u 9,9% pacjentów, m.in. guzków płuca, rozedmy, włóknienia, rozstrzeni oskrzeli czy powiększonych węzłów chłonnych — co może częściowo tłumaczyć obserwowany, choć statystycznie nieistotny, spadek śmiertelności całkowitej. CTCA bardzo mocno wpływała również na leczenie: przy istotnej CAD stosowanie statyn wzrastało do około 90%, a ASA do 79%, jednak ta intensyfikacja terapii nie przełożyła się na redukcję zawałów ani zgonów. Badanie pokazuje więc, że sama informacja o obecności miażdżycy nie poprawia rokowania, a „diagnostic momentum” — wykonywanie badania tylko dlatego, że można dzięki niemu coś wykryć — nie jest wystarczającym argumentem za rutynowym CTCA u każdego pacjenta. Jednocześnie CTCA okazała się bezpieczna w odpowiednio wyselekcjonowanej populacji: reakcje na kontrast wystąpiły u 0,3%, ostre uszkodzenie nerek u 0,1%, a łącznie zdarzenia związane z badaniem u 0,4% pacjentów. Najważniejszy wniosek praktyczny jest taki, że rutynowe CTCA po wykluczeniu zawału nie daje dodatkowej korzyści prognostycznej całej populacji, natomiast selektywna diagnostyka oraz odpowiednio wczesne wdrożenie leczenia przeciwmiażdżycowego i modyfikacja czynników ryzyka mogą być wystarczające — decyzję o wykonaniu CTCA należy więc pozostawić ocenie klinicznej, zamiast traktować je jako obowiązkowy element ścieżki diagnostycznej. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
September 4 · 26 min
Ep. 274. ESC 2026 - część 1. POET II - leczenie IZW- co ze stereotypami i paradygmatami w kardiologii?
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie badań z ESC 2026. POET II to badanie dotyczące możliwości skrócenia antybiotykoterapii lewostronnego infekcyjnego zapalenia wsierdzia (IZW) u odpowiednio wyselekcjonowanych, stabilnych pacjentów, rozwijające wcześniejsze badanie POET dotyczące przechodzenia z leczenia dożylnego na doustne. W POET II około 500 chorych porównano standardowe leczenie przez około 6 tygodni z terapią skróconą średnio o 15 dni, przy czym u wybranych pacjentów leczenie mogło zakończyć się już po 2–4 tygodniach. Pełna publikacja POET znajduje się w NEJM: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1808312, wyniki 5-letnie: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMc2114046, a główna publikacja POET II: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2607887. Strategia skrócona nie zwiększyła ryzyka zgonu, nieplanowanej operacji kardiochirurgicznej ani objawowego zatoru — zdarzenia te wystąpiły u 8,2% vs 10,7% pacjentów i spełniono kryterium non-inferiority. Ceną za krótsze leczenie były jednak częstsze nawroty bakteriemii lub IZW: 5,1% vs 1,6% (HR 3,29), dlatego skracania terapii nie można stosować bez odpowiedniej selekcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy Enterococcus faecalis, gdzie wyniki były najbardziej niepokojące, natomiast dane dotyczące Streptococcus spp. i Staphylococcus aureus były bardziej przekonujące. Do strategii kwalifikowano wyłącznie chorych po osiągnięciu ścisłych kryteriów stabilizacji, obejmujących m.in. brak gorączki, odpowiedni spadek CRP, leukocyty <10 × 10⁹/l, prokalcytoninę <0,5 μg/l, brak progresji w TEE i brak wskazań do kolejnej operacji. POET II obejmował również część pacjentów z protezami zastawek i po operacji, ale wyników nie można ekstrapolować na niestabilnych chorych, inne patogeny ani wszystkich pacjentów z IZW. Istotnym ograniczeniem jest zmiana głównego punktu końcowego w trakcie badania — po analizie interim zmieniono definicję efficacy i wyłączono nawroty z głównego punktu bezpieczeństwa, choć właśnie nawroty były największym problemem terapii skróconej. Najważniejszy wniosek praktyczny brzmi więc: POET II nie oznacza „krócej dla wszystkich”, lecz „krócej u właściwie wybranego, stabilnego pacjenta”, przy ścisłym monitorowaniu i szczególnej ostrożności w E. faecalis; jest to raczej zamiana części ryzyka długiej antybiotykoterapii na realne, ale kontrolowane ryzyko nawrotu. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
August 28 · 23 min
Ep. 273. Wstrząs kardiogenny - praktyczny przewodnik klinicysty - Wiktor Kuliczkowski/Piotr Gajewski - część 3.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku Pan Profesor Wiktor Kuliczkowski i dr n. med. Piotr Gajewski z Instytutu Chorób Serca Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu dzielą się swoimi ponad 5-letnimi doświadczeniami z pracy w SHOCK-TEAM. Wstrząs kardiogenny to dynamiczny stan zagrożenia życia o bardzo wysokiej śmiertelności, w którym kluczowe znaczenie mają pierwsze godziny i szybkie uruchomienie Shock Team. Nie należy utożsamiać go wyłącznie z hipotensją – najważniejsze są kliniczne i biochemiczne cechy hipoperfuzji tkanek, takie jak zimne kończyny, zaburzenia świadomości, oliguria czy podwyższony poziom mleczanów. W pierwszej godzinie należy równocześnie wykonać EKG, echo/POCUS, gazometrię, podstawowe badania laboratoryjne oraz rozpocząć ciągłe monitorowanie. Trzeba jak najszybciej określić fenotyp wstrząsu: czy dominuje hipoperfuzja, zastój, czy oba mechanizmy, oraz czy problem dotyczy lewej, prawej czy obu komór. Równocześnie należy określić stadium SCAI A–E, ponieważ progresja do C–E jest sygnałem do szybkiego zaangażowania zespołu leczenia wstrząsu i rozważenia transferu do ośrodka referencyjnego. W przypadku hipoperfuzji celem jest przywrócenie perfuzji narządowej, zastosowanie odpowiedniego wsparcia wazoaktywnego, usunięcie przyczyny wstrząsu i w razie potrzeby rozważenie mechanicznego wspomagania krążenia, natomiast w przypadku zastoju podstawą jest dożylna diureza, monitorowanie odpowiedzi i w oporności intensyfikacja dekongestii lub terapia nerkozastępcza. Nie wolno leczyć wyłącznie wartości MAP – należy jednocześnie oceniać perfuzję, zastój, preload i funkcję narządów. U niestabilnego chorego co 2–4 godziny trzeba analizować trendy MAP, laktatu, diurezy, kreatyniny, pH, enzymów wątrobowych, obrazu echo, przewodnienia i dawek leków wazoaktywnych. Najważniejsza zasada brzmi: rozpoznaj, określ fenotyp, oceń SCAI, lecz perfuzję i zastój, usuń przyczynę, monitoruj trendy oraz odpowiednio wcześnie eskaluj leczenie i transferuj chorego, bo wstrząs kardiogenny można skutecznie leczyć, ale wymaga zorganizowanego i doświadczonego zespołu. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
August 21 · 17 min
Ep. 272. Wstrząs kardiogenny - praktyczny przewodnik klinicysty - Wiktor Kuliczkowski/Piotr Gajewski - część 2.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku Pan Profesor Wiktor Kuliczkowski i dr n. med. Piotr Gajewski z Instytutu Chorób Serca Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu dzielą się swoimi ponad 5-letnimi doświadczeniami z pracy w SHOCK-TEAM. Wstrząs kardiogenny to dynamiczny stan zagrożenia życia o bardzo wysokiej śmiertelności, w którym kluczowe znaczenie mają pierwsze godziny i szybkie uruchomienie Shock Team. Nie należy utożsamiać go wyłącznie z hipotensją – najważniejsze są kliniczne i biochemiczne cechy hipoperfuzji tkanek, takie jak zimne kończyny, zaburzenia świadomości, oliguria czy podwyższony poziom mleczanów. W pierwszej godzinie należy równocześnie wykonać EKG, echo/POCUS, gazometrię, podstawowe badania laboratoryjne oraz rozpocząć ciągłe monitorowanie. Trzeba jak najszybciej określić fenotyp wstrząsu: czy dominuje hipoperfuzja, zastój, czy oba mechanizmy, oraz czy problem dotyczy lewej, prawej czy obu komór. Równocześnie należy określić stadium SCAI A–E, ponieważ progresja do C–E jest sygnałem do szybkiego zaangażowania zespołu leczenia wstrząsu i rozważenia transferu do ośrodka referencyjnego. W przypadku hipoperfuzji celem jest przywrócenie perfuzji narządowej, zastosowanie odpowiedniego wsparcia wazoaktywnego, usunięcie przyczyny wstrząsu i w razie potrzeby rozważenie mechanicznego wspomagania krążenia, natomiast w przypadku zastoju podstawą jest dożylna diureza, monitorowanie odpowiedzi i w oporności intensyfikacja dekongestii lub terapia nerkozastępcza. Nie wolno leczyć wyłącznie wartości MAP – należy jednocześnie oceniać perfuzję, zastój, preload i funkcję narządów. U niestabilnego chorego co 2–4 godziny trzeba analizować trendy MAP, laktatu, diurezy, kreatyniny, pH, enzymów wątrobowych, obrazu echo, przewodnienia i dawek leków wazoaktywnych. Najważniejsza zasada brzmi: rozpoznaj, określ fenotyp, oceń SCAI, lecz perfuzję i zastój, usuń przyczynę, monitoruj trendy oraz odpowiednio wcześnie eskaluj leczenie i transferuj chorego, bo wstrząs kardiogenny można skutecznie leczyć, ale wymaga zorganizowanego i doświadczonego zespołu. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
August 14 · 35 min
Ep. 271. Wstrząs kardiogenny - praktyczny przewodnik klinicysty - Wiktor Kuliczkowski/Piotr Gajewski - część 1.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku Pan Profesor Wiktor Kuliczkowski i dr n. med. Piotr Gajewski z Instytutu Chorób Serca Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu dzielą się swoimi ponad 5-letnimi doświadczeniami z pracy w SHOCK-TEAM. Wstrząs kardiogenny to dynamiczny stan zagrożenia życia o bardzo wysokiej śmiertelności, w którym kluczowe znaczenie mają pierwsze godziny i szybkie uruchomienie Shock Team. Nie należy utożsamiać go wyłącznie z hipotensją – najważniejsze są kliniczne i biochemiczne cechy hipoperfuzji tkanek, takie jak zimne kończyny, zaburzenia świadomości, oliguria czy podwyższony poziom mleczanów. W pierwszej godzinie należy równocześnie wykonać EKG, echo/POCUS, gazometrię, podstawowe badania laboratoryjne oraz rozpocząć ciągłe monitorowanie. Trzeba jak najszybciej określić fenotyp wstrząsu: czy dominuje hipoperfuzja, zastój, czy oba mechanizmy, oraz czy problem dotyczy lewej, prawej czy obu komór. Równocześnie należy określić stadium SCAI A–E, ponieważ progresja do C–E jest sygnałem do szybkiego zaangażowania zespołu leczenia wstrząsu i rozważenia transferu do ośrodka referencyjnego. W przypadku hipoperfuzji celem jest przywrócenie perfuzji narządowej, zastosowanie odpowiedniego wsparcia wazoaktywnego, usunięcie przyczyny wstrząsu i w razie potrzeby rozważenie mechanicznego wspomagania krążenia, natomiast w przypadku zastoju podstawą jest dożylna diureza, monitorowanie odpowiedzi i w oporności intensyfikacja dekongestii lub terapia nerkozastępcza. Nie wolno leczyć wyłącznie wartości MAP – należy jednocześnie oceniać perfuzję, zastój, preload i funkcję narządów. U niestabilnego chorego co 2–4 godziny trzeba analizować trendy MAP, laktatu, diurezy, kreatyniny, pH, enzymów wątrobowych, obrazu echo, przewodnienia i dawek leków wazoaktywnych. Najważniejsza zasada brzmi: rozpoznaj, określ fenotyp, oceń SCAI, lecz perfuzję i zastój, usuń przyczynę, monitoruj trendy oraz odpowiednio wcześnie eskaluj leczenie i transferuj chorego, bo wstrząs kardiogenny można skutecznie leczyć, ale wymaga zorganizowanego i doświadczonego zespołu. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
August 7 · 22 min
Ep.270. Choroba serca + ciąża —> poród, karmienie - i co teraz? Majowy dokument ACC/AHA.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowszy dokument ACC/AHA dotyczący kardiologicznej opieki poporodowej. Nowy dokument ACC dotyczący opieki sercowo-naczyniowej po porodzie zwraca uwagę, że połóg powinien być traktowany jako okres najwyższego ryzyka sercowo-naczyniowego, ponieważ ponad połowa zgonów związanych z ciążą występuje właśnie po porodzie, a pierwsze dwa tygodnie są okresem największego zagrożenia niewydolnością serca, udarem i ponowną hospitalizacją (https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2025.11.001). Powikłania ciążowe, takie jak nadciśnienie ciążowe, stan przedrzucawkowy, cukrzyca ciążowa czy poród przedwczesny, należy traktować jako pełnoprawne markery przyszłego ryzyka sercowo-naczyniowego i wskazanie do długoterminowej prewencji. Kontrola kobiety po porodzie nie powinna kończyć się po sześciu tygodniach – opieka kardiologiczna powinna obejmować cały pierwszy rok, szczególnie z obowiązkowym pomiarem ciśnienia w 5.–7. dobie, gdy ryzyko ciężkiego nadciśnienia jest największe. Autorzy proponują bardziej agresywne podejście do leczenia nadciśnienia poporodowego, rozważając rozpoczęcie lub intensyfikację terapii już przy wartościach około 130/80 mmHg, aby ograniczyć powikłania i hospitalizacje. Kobiety z wysokim ryzykiem według mWHO II–IV lub CARPREG II powinny pozostawać pod opieką zespołu cardio-obstetric, a najcięższe pacjentki przez pierwsze 72 godziny po porodzie powinny być monitorowane na OIT. Przed wypisem każda kobieta powinna być oceniona pod kątem objawów alarmowych, takich jak duszność spoczynkowa, ból w klatce piersiowej, tachykardia, zaburzenia saturacji, ortopnoe, nowe szmery czy objawy niewydolności serca, a ból głowy po porodzie wymaga diagnostyki do czasu wykluczenia poważnych przyczyn neurologicznych i naczyniowych. Nowością praktyczną jest możliwość wykorzystania BNP oznaczanego w 2.–3. dobie po porodzie u kobiet zagrożonych przeciążeniem objętościowym i niewydolnością serca. Leczenie niewydolności serca nie powinno być automatycznie przerywane z powodu karmienia piersią – za zgodne z laktacją uznaje się m.in. enalapryl, kaptopryl, metoprolol, karwedilol, spironolakton i digoksynę, natomiast dla ARNI, ARB i inhibitorów SGLT2 nadal brakuje wystarczających danych. Antykoagulację należy wznawiać wcześnie po porodzie, stosując heparyny, a następnie warfarynę, która jest bezpieczna podczas karmienia, podczas gdy DOAC pozostają niewskazane w laktacji. Dokument podkreśla także konieczność rutynowej oceny zdrowia psychicznego po porodzie, obejmującej depresję, lęk i przemoc domową. W praktyce oznacza to, że kobieta po ciąży z powikłaniami sercowo-naczyniowymi nie powinna być traktowana jako pacjentka „położnicza”, lecz jako osoba z trwałym zwiększonym ryzykiem chorób serca wymagająca dalszej prewencji i opieki kardiologicznej. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
July 31 · 20 min
Ep.269. Pierwsze na świecie wytyczne CKM - czerwcowy dokument ACC/AHA.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam zespół sercowo-nerkowo-metaboliczny. Nowe wytyczne ACC/AHA dotyczące zespołu sercowo-nerkowo-metabolicznego (CKM) rozwijają koncepcję przedstawioną wcześniej przez AHA i polskich ekspertów, traktując choroby serca, nerek i zaburzenia metaboliczne jako jedno kontinuum, a nie trzy odrębne jednostki chorobowe (https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001184, https://journals.viamedica.pl/nadcisnienie_tetnicze_w_praktyce/article/view/90302/68962). W praktyce oznacza to odejście od myślenia o pacjencie wyłącznie przez pryzmat niewydolności serca, cukrzycy czy przewlekłej choroby nerek na rzecz rozpoznania jednego zespołu CKM. Kluczowym markerem staje się albuminuria (UACR), która obok eGFR pozwala wcześnie wykryć uszkodzenie nerek i jednocześnie precyzyjnie ocenia ryzyko sercowo-naczyniowe. Wytyczne wyróżniają cztery stadia choroby – od nadwagi i otyłości, przez zaburzenia metaboliczne i subkliniczną chorobę serca, aż do jawnych powikłań narządowych – przy czym leczenie powinno rozpoczynać się już w stadium 1, zanim pojawią się objawy kliniczne. Największą zmianą filozofii jest przesunięcie akcentu z leczenia rozwiniętej choroby na ochronę serca i nerek poprzez wczesne zastosowanie inhibitorów SGLT2, agonistów GLP-1 oraz finerenonu u odpowiednio dobranych pacjentów. Dokument integruje wyniki najnowszych badań i proponuje spójną strategię terapii narządowej zamiast wybierania pojedynczych leków zależnie od specjalizacji. Jednocześnie pozostawia otwarte pytanie, kto powinien prowadzić takich chorych – kardiolog, nefrolog, diabetolog czy lekarz rodzinny – co w praktyce wymaga ścisłej współpracy wszystkich specjalności. Autor zwraca również uwagę na wyzwania organizacyjne, obejmujące konieczność powszechnego oznaczania UACR, wcześniejszego rozpoznawania nadwagi i otyłości oraz szerszego stosowania nowoczesnych terapii, co wiąże się ze wzrostem kosztów ochrony zdrowia. Nadal nie wiadomo, czy tak szeroki model prewencji okaże się w pełni opłacalny ekonomicznie, choć intuicyjnie zapobieganie niewydolności serca i przewlekłej chorobie nerek wydaje się korzystniejsze niż leczenie ich zaawansowanych powikłań. Zdaniem autora wytyczne wyznaczają kierunek rozwoju kardiologii, nefrologii, diabetologii i medycyny rodzinnej na najbliższe lata, a ich znaczenie pokaże również to, czy podobną filozofię przejmą kolejne wytyczne ESC dotyczące niewydolności serca, przewlekłej choroby nerek i prewencji sercowo-naczyniowej. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
July 24 · 20 min
Ep.268. Nowa definicja niewydolności serca - czerwcowy dokument ACC/AHA/ESC/WHF.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowszą definicję niewydolności serca. Nowa definicja niewydolności serca (AHA/ACC/ESC/WHF 2026) została opublikowana 29 czerwca 2026 i aktualizuje definicję z 2021 roku, uwzględniając postęp diagnostyki, biomarkerów i nowych terapii, bez zmiany podstawowego rozpoznania niewydolności serca jako zespołu objawów wynikających z nieprawidłowej budowy lub funkcji serca, potwierdzonych podwyższonymi peptydami natriuretycznymi lub obiektywnymi cechami zastoju (https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001455). Najbardziej widoczną zmianą jest odejście od sztywnych progów frakcji wyrzutowej – zamiast HFrEF, HFmrEF i HFpEF autorzy proponują bardziej elastyczny podział na niewydolność serca z obniżoną, zachowaną oraz poprawioną frakcją wyrzutową, podkreślając, że pojedyncza wartość EF nie powinna decydować o fenotypie chorego. Jednocześnie zwracają uwagę na paradoks współczesnej kardiologii – większość badań klinicznych i zaleceń terapeutycznych nadal opiera się właśnie na wartościach LVEF, dlatego praktyka nie jest jeszcze gotowa na całkowite odejście od dotychczasowych progów. Po raz pierwszy wprowadzono również kompleksową klasyfikację etiologiczną niewydolności serca obejmującą m.in. przyczyny niedokrwienne, nadciśnieniowe, zastawkowe, zapalne, genetyczne, toksyczne, metaboliczne oraz choroby rzadkie, takie jak amyloidoza czy choroba Fabry'ego, co ma znaczenie ze względu na rosnącą liczbę terapii przyczynowych. Dokument mocno akcentuje także znaczenie trajektorii choroby – poprawa frakcji wyrzutowej nie oznacza wyleczenia, a leczenie o udowodnionej skuteczności powinno być kontynuowane mimo poprawy funkcji serca. Znacznie większy nacisk położono na wykrywanie stadium pre-HF, wykorzystując nie tylko NT-proBNP, ale również troponiny, wskaźnik albumina/kreatynina (ACR), zaawansowane obrazowanie oraz algorytmy sztucznej inteligencji analizujące zapis EKG. Profilaktyka staje się integralną częścią opieki nad pacjentem – autorzy wskazują na rolę inhibitorów SGLT2, agonistów receptora GLP-1 oraz finerenonu w ograniczaniu ryzyka rozwoju niewydolności serca u odpowiednio dobranych chorych. Dokument podkreśla także rosnące znaczenie sztucznej inteligencji w identyfikacji pacjentów z nierozpoznaną niewydolnością serca oraz zwraca uwagę na nierówności w dostępie do nowoczesnej opieki kardiologicznej. Największym wyzwaniem pozostaje jednak pogodzenie nowoczesnego biologicznego podejścia do niewydolności serca z obowiązującymi dowodami naukowymi, które nadal opierają kwalifikację do farmakoterapii, ICD czy CRT głównie na wartościach frakcji wyrzutowej. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
July 17 · 21 min
Ep. 267. Leczenie przeciwzakrzepowe AD 2026 - najnowsze wytyczne ACC, czerwiec 2026.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wpływ leczenia otyłości na choroby sercowo-naczyniowe. Oczywiście wszyscy czekamy na trzy nowe wytyczne ESC dotyczące niewydolności serca, chorób sercowo-nerkowych oraz rehabilitacji kardiologicznej, które zostaną opublikowane dopiero 28 sierpnia 2026 podczas kongresu w Monachium, mimo że dokumenty są już od miesięcy gotowe i czekają na publikację. Zupełnie inaczej postępuje ACC, gdzie wytyczne są udostępniane natychmiast po zakończeniu procesu redakcyjnego (https://www.acc.org/guidelines), dlatego już dziś możemy korzystać z nowych zaleceń dotyczących leczenia przeciwzakrzepowego. Dokument liczy zaledwie 20 stron i w praktyczny sposób podsumowuje trzy najważniejsze wskazania do przewlekłej antykoagulacji: migotanie przedsionków, żylną chorobę zakrzepowo-zatorową oraz chorobę nowotworową. Podstawą leczenia pozostają DOAC, które wyraźnie przewyższają antagonistów witaminy K, z wyjątkiem chorych z mechanicznymi zastawkami serca i istotną stenozą mitralną. W migotaniu przedsionków decyzję o leczeniu należy opierać przede wszystkim na indywidualnym ryzyku udaru, a nie wyłącznie na skali CHA₂DS₂-VASc, uwzględniając również choroby współistniejące, takie jak przewlekła choroba nerek, kardiomiopatia przerostowa czy nowotwory. Z rezerwą podchodzę natomiast do przedstawiania zamknięcia uszka lewego przedsionka jako równorzędnej alternatywy dla DOAC – moim zdaniem zabieg ten powinien być zarezerwowany przede wszystkim dla chorych z ciężkimi, nawracającymi krwawieniami lub trwałymi przeciwwskazaniami do antykoagulacji. Wytyczne porządkują także postępowanie w wielu codziennych sytuacjach klinicznych, wskazując m.in. kiedy rozpocząć DOAC po udarze, jak postępować u chorych z niewydolnością nerek, po ablacji migotania przedsionków czy po zabiegach operacyjnych oraz podkreślając, że leczenie pomostowe heparyną podczas terapii DOAC nie jest zalecane. W żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej coraz częściej rekomenduje się długoterminową antykoagulację, zwłaszcza gdy utrzymują się czynniki ryzyka lub współistnieje choroba nowotworowa. Na końcu dokument zwraca uwagę na przyszłość leczenia przeciwzakrzepowego – inhibitory czynnika XI/XIa, oligonukleotydy antysensowe, przeciwciała monoklonalne oraz nowe odtrutki, takie jak ciraparantag, które mają zachować skuteczność przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka krwawień. To kolejny przykład praktycznych, zwięzłych wytycznych ACC, z których można korzystać od razu, bez konieczności czekania do zakończenia wakacji. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
July 10 · 18 min
Ep. 266. A jaki jest rzeczywisty efekt chirurgii bariatrycznej i farmakoterapii otyłości, nadwagi?
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wpływ leczenia otyłości na choroby sercowo-naczyniowe. Po dekadach nieskutecznych prób leczenia otyłości dysponujemy dziś dwiema metodami, które wykazały wyraźne korzyści kliniczne: chirurgią bariatryczną oraz agonistami receptora GLP-1. Chirurgia bariatryczna, mimo ponad 50-letniej historii i braku badań randomizowanych, w dużych badaniach obserwacyjnych zmniejsza śmiertelność całkowitą o 38%, a sercowo-naczyniową aż o 50%, a także istotnie ogranicza częstość hiperlipidemii, choroby wieńcowej, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i niewydolności serca. Potwierdza to metaanaliza 18 badań obejmująca 270 tys. operowanych i 1,2 mln nieoperowanych pacjentów z otyłością (średnie BMI >40). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7386646/ Agoniści GLP-1, przede wszystkim semaglutyd, są natomiast pierwszą grupą leków przeciw otyłości z przekonującymi dowodami z badań randomizowanych. Ich działanie wykracza poza redukcję masy ciała – poprzez pobudzenie receptora GLP-1 poprawiają kontrolę glikemii, metabolizm lipidów, zmniejszają stan zapalny i wywierają korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Co szczególnie istotne, korzyści kliniczne, zwłaszcza redukcja powikłań sercowo-naczyniowych, pojawiają się wcześniej niż wyraźny spadek masy ciała, co wskazuje, że kluczowe znaczenie ma samo pobudzenie receptora GLP-1. Autor artykułu Heart, Carel le Roux, porównuje tę zmianę do rewolucji, jaką przyniosły statyny – zamiast koncentrować się wyłącznie na ograniczaniu jedzenia, coraz częściej leczymy biologiczne mechanizmy odpowiedzialne za otyłość. Już u osób z BMI ≥27, a więc jeszcze przed rozpoznaniem otyłości, wykazano zmniejszenie liczby powikłań, zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF). W badaniach STEP-HFpEF śmiertelność u chorych z cukrzycą typu 2 zmniejszyła się z 3% do 2%, natomiast w badaniach SELECT i FLOW osiągnęła około 20% redukcji w ciągu kilku lat. Wszystko wskazuje na to, że agoniści GLP-1 mogą w najbliższych latach stać się, podobnie jak statyny, jednym z filarów prewencji i leczenia chorób sercowo-naczyniowych. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
July 3 · 17 min
Ep. 265. Czy to koniec chirurgii bariatrycznej?
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wpływ leczenia otyłości na choroby sercowo-naczyniowe. Tydzień temu mówiłem o porażce naszego pokolenia w skutecznym zapobieganiu otyłości, a dziś wracam do niezwykle interesującego artykułu opublikowanego w Heart (https://heart.bmj.com/content/early/2026/02/23/heartjnl-2025-326812), który podważa wiele naszych dotychczasowych przekonań. Autorzy przedstawiają trzy kluczowe tezy: to otyłość trzewna napędza nadmierne spożycie pokarmów, sama dieta rzadko poprawia rokowanie kliniczne, a trzewna tkanka tłuszczowa jest bezpośrednią przyczyną HFpEF poprzez przewlekły stan zapalny, włóknienie i retencję sodu. Coraz więcej danych wskazuje, że ten sam mechanizm odpowiada również za rozwój nadciśnienia tętniczego, migotania przedsionków, choroby wieńcowej i przewlekłej choroby nerek, a równolegle z narastaniem otyłości obserwujemy gwałtowny wzrost częstości HFpEF. Wyniki badania LOOK AHEAD opublikowanego w New England Journal of Medicine (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1212914) pokazały, że nawet bardzo intensywna, wieloletnia edukacja i umiarkowana redukcja masy ciała nie przełożyły się na istotne zmniejszenie liczby zawałów, udarów ani śmiertelności, mimo poprawy parametrów metabolicznych, co oznacza, że sama edukacja najczęściej nie wystarcza. Potwierdzają to również analizy opublikowane w The Lancet Diabetes & Endocrinology (https://www.thelancet.com/journals/landia/article/PIIS2213-8587(16)30162-0/abstract), wskazujące, że wyraźne korzyści kliniczne pojawiają się dopiero przy utracie ponad 10% masy ciała. Znacznie większe korzyści przynosi chirurgia bariatryczna – metaanaliza obejmująca blisko 1,5 miliona pacjentów (https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7386646/) wykazała około 50-procentową redukcję śmiertelności sercowo-naczyniowej oraz wyraźny spadek częstości niewydolności serca, choroby wieńcowej i innych powikłań. Drugim przełomem są agoniści receptora GLP-1, których działanie wykracza daleko poza redukcję masy ciała – poprawiają metabolizm, zmniejszają stan zapalny, a korzyści sercowo-naczyniowe pojawiają się jeszcze zanim pacjent znacząco schudnie. Coraz więcej danych sugeruje, że leki te mogą odegrać w leczeniu otyłości rolę podobną do statyn w hipercholesterolemii, stając się terapią zmniejszającą ryzyko sercowo-naczyniowe już od BMI ≥27 kg/m². Wyniki badań SELECT, FLOW i STEP-HFpEF pokazują, że agoniści GLP-1 zmniejszają liczbę powikłań sercowo-naczyniowych oraz śmiertelność, co może oznaczać początek zupełnie nowego podejścia do leczenia otyłości i prewencji chorób serca. Moim zdaniem wchodzimy w erę, w której otyłość przestanie być postrzegana wyłącznie jako problem stylu życia, a stanie się chorobą wymagającą skutecznego leczenia, podobnie jak nadciśnienie tętnicze czy hipercholesterolemia. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
June 26 · 17 min
Ep. 264. Czy to nie największa porażka naszego/mojego pokolenia?
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam konsekwencję epidemii nadwagi i otyłości. W ostatnich dekadach kardiologia odniosła spektakularne sukcesy: interwencyjne leczenie ostrych zespołów wieńcowych zmniejszyło śmiertelność z około 15% do 3%, nowoczesna farmakoterapia nadciśnienia pozwala u większości chorych uzyskać prawidłowe wartości ciśnienia jedną lub dwiema tabletkami, a współczesne leczenie niewydolności serca wydłuża życie nawet o osiem lat. Do tego doszły skuteczne terapie obniżające stężenie LDL, przezcewnikowe leczenie wad zastawkowych, elektroterapia i ogromny postęp diagnostyki obrazowej. Jednocześnie największą porażką mojego pokolenia lekarzy pozostaje narastająca epidemia nadwagi i otyłości. Pomimo wieloletniej edukacji i zaleceń dotyczących diety oraz aktywności fizycznej liczba dorosłych z otyłością podwoiła się, a liczba dzieci z tym problemem wzrosła aż czterokrotnie. Nadmierna masa ciała prowadzi do ponad 200 chorób, w tym nadciśnienia, migotania przedsionków, niewydolności serca, wielu nowotworów i skraca życie średnio o 8–9 lat. Historia farmakologicznego leczenia otyłości pełna była rozczarowań – kolejne leki wycofywano z powodu ciężkich działań niepożądanych, głównie kardiologicznych i psychiatrycznych. Dopiero najnowsze terapie inkretynowe przyniosły przełom, ponieważ nie tylko skutecznie redukują masę ciała, ale także zmniejszają ryzyko sercowo-naczyniowe i znajdują zastosowanie również w niewydolności serca. Autorzy interesującego artykułu opublikowanego w „Heart” proponują nowe spojrzenie, sugerując, że to otyłość może prowadzić do nadmiernego spożywania pokarmów, sama redukcja masy ciała dietą nie zawsze przekłada się na poprawę zdrowia, a trzewna tkanka tłuszczowa odgrywa kluczową rolę w rozwoju niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową. Z częścią tych tez się zgadzam, część budzi mój sceptycyzm i wymaga głębszej analizy. Link do publikacji: https://heart.bmj.com/content/early/2026/02/23/heartjnl-2025-326812 Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
June 19 · 17 min
Ep. 263. FIND-CKD - ciąg dalszy znakomitej serii nowości u nefrologów.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam farmakologiczne nowości nefrologiczne. Nerki przez wiele lat mogą chorować bezobjawowo, a ich uszkodzenie bardzo często towarzyszy najważniejszym chorobom serca, takim jak niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze czy wady zastawkowe. Dziś coraz większe znaczenie w diagnostyce przewlekłej choroby nerek ma albuminuria oceniana za pomocą wskaźnika UACR, który często wykrywa problem wcześniej niż spadek eGFR; szczegóły omawiałem w odcinku 152 „Albuminuria – praktyczny przewodnik”. W ostatnich latach leczenie nefrologiczne przeszło ogromną zmianę dzięki flozynom, agonistom GLP-1 oraz nowoczesnym antagonistom receptora aldosteronowego. Szczególną uwagę zwróciło opublikowane w NEJM badanie FIND-CKD oceniające finerenon u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek bez cukrzycy. Do badania włączono chorych z albuminurią 200–3500 mg/g i eGFR 25–90 ml/min/1,73 m², a obserwacja trwała około trzech lat. Finerenon obniżał ciśnienie tętnicze średnio o 5 mmHg, spowalniał spadek filtracji nerkowej i przyniósł 22% redukcję nerkowych oraz około 40% redukcję sercowo-naczyniowych punktów końcowych. Leczenie było dobrze tolerowane, a ciężka hiperkaliemia występowała bardzo rzadko mimo nieco częstszego wzrostu stężenia potasu niż w grupie placebo. Moim zdaniem badanie wzmacnia pozycję finerenonu, który jako niesteroidowy i selektywny antagonista aldosteronu może okazać się jednym z najważniejszych leków chroniących jednocześnie serce i nerki. Link do publikacji: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2604625. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
June 12 · 17 min
Ep. 262. Wytyczne kardiologii sportowej - 10 nowych, fundamentalnych informacji.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam wytyczne kardiologii sportowej. W codziennej praktyce obserwuję zderzenie dwóch światów – świata medycyny i świata sportu – oraz częsty konflikt pomiędzy potrzebą bezpieczeństwa a potrzebą realizowania pasji przez pacjentów. Zbyt często spotykam się z sytuacją, w której osobom z chorobami serca automatycznie odradza się aktywność sportową, a nawet niewielkie odchylenia w badaniach prowadzą do zakazów uprawiania sportu, mimo że korzyści z regularnej aktywności fizycznej są ogromne i zdecydowanie przewyższają ryzyko. Tymczasem najnowsze wytyczne ACC/AHA dotyczące kwalifikacji sportowców z chorobami układu sercowo-naczyniowego, opublikowane pod adresem https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001297, prezentują zupełnie nowe podejście oparte na wspólnym podejmowaniu decyzji z pacjentem, a nie na automatycznych zakazach. Autorzy podkreślają, że nagły zgon sercowy podczas wysiłku fizycznego jest zdarzeniem bardzo rzadkim, występującym z częstością mniejszą niż 1 na 100 tysięcy sportowców, a całkowite wyeliminowanie ryzyka nie jest możliwe niezależnie od rodzaju aktywności. Zamiast zakazywać sportu, wytyczne wskazują na konieczność odpowiedniego przygotowania, dostępności defibrylatorów AED oraz indywidualnej oceny ryzyka, ponieważ większość zagrożeń można ograniczyć bez odbierania pacjentom możliwości realizacji ich pasji. Szczególnie ważne jest nowe spojrzenie na choroby, które jeszcze dekadę temu niemal automatycznie wykluczały z uprawiania sportu, takie jak kardiomiopatia przerostowa, rozstrzeniowa, arytmogenna, zapalenie mięśnia sercowego czy niektóre wady zastawkowe. Współczesne podejście zakłada trzy etapy postępowania: dokładne rozpoznanie i ocenę ryzyka, edukację pacjenta i jego rodziny oraz wspólne podjęcie decyzji o dopuszczeniu do aktywności wraz z planem monitorowania i postępowania w razie wystąpienia objawów. Dużą rolę przypisano również elektrokardiografii, której dokładna analiza pozwala wykryć większość kanałopatii i kardiomiopatii odpowiedzialnych za nagłe zgony sercowe u młodych sportowców. Największą zmianą w stosunku do wcześniejszych dokumentów jest jednak filozofia postępowania – wytyczne z 2025 roku w wielu sytuacjach zastępują dawną strategię „zakazać” podejściem „pozwolić pod określonymi warunkami”, co doskonale pokazuje zestawienie z zaleceniami z 2015 roku. Dodatkowe omówienie nowych rekomendacji ACC można znaleźć pod adresem: https://www.acc.org/latest-in-cardiology/articles/2025/12/09/17/52/2025-acc-aha-sports-participation-guidelines-for-athletes-with-cv-abnormalities. Moim zdaniem jest to jedna z najważniejszych zmian w kardiologii sportowej ostatnich lat, ponieważ w centrum procesu decyzyjnego ponownie stawia człowieka, jego cele życiowe i prawo do aktywności fizycznej, a rolą lekarza staje się nie zakazywanie sportu, lecz pomaganie w jego możliwie bezpiecznym uprawianiu. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
May 29 · 21 min
Ep. 261. HFA 2026 Digoksyna - wielki powrót Królowej? DECISION.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam kolejną część badań opublikowanych podczas kongresu HFA 2026. Kiedy studiowałem medycynę, digoksyna była jednym z podstawowych leków stosowanych w kardiologii, szczególnie w niewydolności serca i migotaniu przedsionków, a w Niemczech stosowano ją jeszcze odważniej niż w Polsce, często rozpoczynając terapię od dużych dawek nasycających. Już wtedy zastanawiała mnie zarówno różnica w podejściu do dawkowania między krajami, jak i praktyczna możliwość prawidłowego realizowania przez pacjentów skomplikowanych schematów leczenia opartych na zmiennych dawkach zależnych od masy ciała, funkcji nerek i czasu potrzebnego do uzyskania odpowiedniego stężenia leku. W Klinice Chorób Wewnętrznych prof. Krzemińskiej-Pakuły stosowaliśmy znacznie bardziej zachowawcze dawkowanie, ale i tak podstawową tabletką była dawka 0,25 mg, dziś praktycznie wyparta przez znacznie mniejsze dawki. Punktem zwrotnym okazało się opublikowane 20 lutego 1997 roku w NEJM badanie DIG: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJM199702203360801, obejmujące ponad 6,5 tysiąca pacjentów z niewydolnością serca i frakcją wyrzutową poniżej 45%, obserwowanych przez pięć lat. Badanie pokazało, że digoksyna nie zmniejsza śmiertelności całkowitej, choć początkowo krzywe przeżycia rozchodziły się na korzyść leku, natomiast wyraźnie redukowała liczbę hospitalizacji oraz zaostrzeń niewydolności serca, co dziś mogłoby zostać uznane za sukces kliniczny z punktu widzenia złożonych punktów końcowych. W kolejnych analizach zauważono jednak, że korzyści występowały głównie przy niższych stężeniach digoksyny we krwi, najlepiej w zakresie 0,5–0,9 ng/ml, podczas gdy wyższe stężenia wiązały się ze wzrostem śmiertelności, szczególnie u kobiet. Dodatkowo niemal wszystkie współczesne badania nad digoksyną odbywają się już w zupełnie innym świecie terapeutycznym, w którym standardem są β-adrenolityki, MRA, ARNI i flozyny, czego nie było w czasach badania DIG. Najnowsze dane z badania DECISION oraz równolegle opublikowanej metaanalizy i analiz odstawienia digoksyny sugerują, że lek nadal może zmniejszać ryzyko zaostrzeń niewydolności serca, choć wpływ na śmiertelność całkowitą pozostaje nieistotny statystycznie: https://jamanetwork.com/journals/jama/article-abstract/2848972 oraz https://academic.oup.com/eurheartj/advance-article/doi/10.1093/eurheartj/ehag385/8674856. Szczególne zainteresowanie wzbudziły obserwacje pokazujące nawet siedmiokrotny wzrost ryzyka zaostrzenia niewydolności serca po nagłym odstawieniu wcześniej stosowanej digoksyny, choć były to analizy krótkoterminowe oparte jedynie na sześciotygodniowej obserwacji. Dlatego w 2026 roku nadal pozostaję zwolennikiem „wielkiej piątki” nowoczesnej terapii niewydolności serca, a po digoksynę sięgam ostrożnie — głównie u pacjentów z migotaniem przedsionków, niewydolnością serca i utrzymującą się tachykardią mimo wysokich dawek β-adrenolityków, stosując małe dawki, kontrolując stężenie leku i unikając interakcji z amiodaronem oraz innymi lekami przeciwarytmicznymi. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
May 22 · 19 min
Ep. 260. ACC 2026 - część 7. Twój pacjent ma nadciśnienie tętnicze. MOMENTUM, KARDINAL, GoFreshRx.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam kolejną część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026. Już za tydzień w Gdańsku odbędzie się największy doroczny kongres Europejskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego ESH, co jest ogromnym sukcesem prof. Krzysztofa Narkiewicza i całego środowiska polskich hipertensjologów, a jednym z głównych tematów pozostaje nadal niedostatecznie skuteczne leczenie nadciśnienia tętniczego mimo dostępności nowoczesnych terapii SPC i jasno określonych celów terapeutycznych. Analizując tegoroczny kongres ACC pod kątem nadciśnienia tętniczego, szczególną uwagę zwróciłem na badanie MOMENTUM prowadzone przez Deepaka Bhata, dotyczące hiperkortyzolemii jako potencjalnie bardzo częstej przyczyny wtórnego nadciśnienia tętniczego. Kortyzol, będący hormonem stresu produkowanym przez korę nadnerczy, poprzez aktywację układu RAA, retencję sodu, wzrost aktywności układu współczulnego i zaburzenia funkcji śródbłonka może prowadzić do nadciśnienia, niewydolności serca, udarów i zawałów serca. W badaniu wykazano, że ponad 27% pacjentów leczonych trzema lub czterema lekami hipotensyjnymi spełnia kryteria hiperkortyzolemii, a część z nich ma dodatkowo guzy nadnerczy, co sugeruje, że problem ten może być znacznie częstszy niż dotąd sądziliśmy. Co ważne, pacjentów tych praktycznie nie da się odróżnić klinicznie od pozostałych chorych z nadciśnieniem, choć częściej mają gorszą funkcję nerek, wyższy poziom glikemii oraz większe ryzyko migotania przedsionków, choroby wieńcowej i niewydolności serca. Wyniki badania opublikowano w JACC: https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacadv.2026.102596 i mogą one stać się początkiem rozwoju nowych terapii ukierunkowanych na zaburzenia osi kortyzolowej. Drugim ciekawym doniesieniem było badanie KARDINAL dotyczące leku Tonlamarsen — oligonukleotydu antysensowego podawanego podskórnie raz w miesiącu, który hamuje produkcję angiotensynogenu wątrobowego i pozwala obniżyć ciśnienie tętnicze średnio o około 10 mmHg. Wyniki te opublikowano w JACC: https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2026.03.034 i pokazują, że przyszłość leczenia nadciśnienia może należeć do terapii iniekcyjnych działających miesiącami zamiast codziennego przyjmowania tabletek. Trzecim niezwykle ważnym wątkiem była koncepcja GoFreshRx, przypominająca, że skuteczna walka z nadciśnieniem nie polega wyłącznie na farmakoterapii, ale również na zmianie środowiska żywieniowego i ograniczaniu dostępności produktów prowadzących do otyłości oraz chorób sercowo-naczyniowych. W prezentacjach przypomniano dwa ważne artykuły z NEJM pokazujące, że poprawa jakości dostępnej żywności może obniżać ciśnienie tętnicze, BMI, cholesterol LDL oraz HbA1c w całych populacjach: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2105675 oraz https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1800389. Nadal jednak uważam, że podstawą skutecznego leczenia nadciśnienia pozostają szybkie decyzje terapeutyczne podejmowane już przez pierwszego lekarza, stosowanie leków złożonych SPC, utrzymywanie prawidłowej masy ciała przez całe dorosłe życie oraz regularna aktywność fizyczna, bo bez tego nawet najbardziej nowoczesne terapie nie odwrócą skutków współczesnego stylu życia. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
May 15 · 20 min
Ep. 259. ACC 2026 - część 6. Twój pacjent ma chorobę wieńcową. SMART DECISION. HOST-EXAM.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam kolejną część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026. Tegoroczny kongres ACC w Nowym Orleanie przyniósł niezwykle interesujące doniesienia dotyczące przewlekłych zespołów wieńcowych, a szczególną uwagę zwróciły dwa duże badania z Korei Południowej dotyczące leczenia pacjentów ponad rok po zawale serca. Pierwsze z nich, SMART DECISION, opublikowane równolegle w NEJM: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2601005, sugeruje, że u wyselekcjonowanych pacjentów po zawale serca z zachowaną frakcją wyrzutową i bez niewydolności serca odstawienie β-adrenolityku może nie pogarszać rokowania. Wyniki te wzbudziły ogromne zainteresowanie, ale jednocześnie wiele wątpliwości, ponieważ badana populacja była wyjątkowo zdrowa, miała bardzo niską śmiertelność i znacząco różniła się od populacji europejskiej, zarówno pod względem BMI, genetyki, jak i profilu ryzyka. Dlatego mimo medialnego entuzjazmu nadal obawiam się, że bezrefleksyjne odstawianie β-adrenolityków w naszej populacji może przynieść więcej szkód niż korzyści i pozostaję zwolennikiem ich utrzymywania po zawale serca, podobnie jak mówiłem wcześniej w podcastach: https://open.spotify.com/episode/66lI4H45oK0PsFeXNN3hAx?si=04412e4ab3fe4e5a oraz https://open.spotify.com/episode/1H4KdTnpGGYLqBRdW81xRw?si=e0699442be3446b5. Drugim niezwykle ważnym tematem było badanie HOST-EXAM i jego 10-letnia obserwacja, opublikowana w Lancet: https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(26)00422-8/fulltext, pokazująca przewagę monoterapii klopidogrelem nad klasycznym leczeniem ASA po zakończeniu DAPT. W badaniu wykazano prawie 40% redukcję ostrych zespołów wieńcowych, niemal 50% redukcję udarów mózgu oraz wyraźne zmniejszenie ciężkich krwawień przy stosowaniu klopidogrelu zamiast ASA. Wyniki te potwierdzają wcześniejsze obserwacje i coraz mocniej podważają tradycyjny pogląd, że po zakończeniu DAPT naturalnym wyborem musi być wyłącznie ASA. Mimo że coraz częściej spotykam pacjentów prowadzonych wyłącznie na klopidogrelu i sam zaczynam akceptować takie podejście, nadal widzę praktyczne problemy związane z nagłymi zabiegami chirurgicznymi, urazami czy samodzielnym dokładaniem ASA przez pacjentów, którzy od lat słyszeli, że „aspiryna po zawale musi być zawsze”. Dlatego w 2026 roku w przewlekłych zespołach wieńcowych nadal utrzymuję β-adrenolityki po zawale serca, ale jednocześnie coraz wyraźniej dryfuję w kierunku monoterapii klopidogrelem zamiast ASA, obserwując jak szybko zmienia się współczesna kardiologia. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
May 8 · 16 min
Ep. 258. ACC 2026 - część 5. Twój pacjent ma kardiomiopatię. SCOUT-HCM. HEROIC-PKP2.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam kolejną część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026. Moja praca habilitacyjna dotyczyła prognostycznej roli oceny rezerwy kurczliwości w idiopatycznej kardiomiopatii rozstrzeniowej i została opublikowana w Chest: https://journal.chestnet.org/article/S0012-3692(15)34303-8/abstract, ale od tamtej pory świat kardiomiopatii zmienił się całkowicie. Najlepiej było to widać podczas III Międzynarodowego Kongresu Kardiomiopatii w Warszawie 30 marca 2026 roku, organizowanego przez I Klinikę i Katedrę Kardiologii WUM pod kierunkiem prof. Marcina Grabowskiego, prof. Krzysztofa Ozierańskiego i doc. Agaty Tymińskiej, a wszystkie wykłady dostępne są tutaj: https://remedium.md/wideo/iii-miedzynarodowy-kongres-kardiomiopatii-237/otwarcie-konferencji-875. Dziś kardiomiopatie leczymy zupełnie innymi lekami, coraz większą rolę odgrywa diagnostyka genetyczna, nowoczesna ocena ryzyka oraz terapie celowane, dzięki którym rokowanie pacjentów jest znacznie lepsze niż jeszcze dekadę temu. Szczególną uwagę podczas ACC zwróciła kardiomiopatia przerostowa u młodocianych pacjentów, ponieważ pojawiła się realna szansa zatrzymania niekorzystnej przebudowy mięśnia sercowego już na bardzo wczesnym etapie choroby. Kluczową rolę odgrywa tu mavacamten — doustny inhibitor miozyny sercowej stosowany w objawowej kardiomiopatii przerostowej z zawężeniem drogi odpływu lewej komory, wymagający jednak ścisłego monitorowania frakcji wyrzutowej lewej komory i bezpieczeństwa terapii. Badanie SCOUT-HCM wykazało, że u pacjentów w wieku 12–18 lat mavacamten znacząco obniża gradient w drodze odpływu lewej komory, zmniejsza grubość przegrody, poprawia klasę NYHA oraz redukuje NT-proBNP bez istotnych działań niepożądanych. To przełomowe podejście pokazuje, że doświadczenia kardiologii dorosłych coraz szybciej trafiają do kardiologii dziecięcej i zaczynamy leczyć choroby dorosłych już od 12 roku życia nowoczesnymi terapiami znanymi z praktyki dorosłych pacjentów. Drugim ważnym tematem ACC była amyloidoza transtyretynowa i lek acoramidis, którego skuteczność potwierdzono w wieloletnich obserwacjach opublikowanych w NEJM: https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2601103 oraz w JAMA Cardiology: https://jamanetwork.com/journals/jamacardiology/fullarticle/2847055. Długotrwałe leczenie acoramidisem redukowało śmiertelność całkowitą o 45% i ryzyko pierwszej hospitalizacji sercowo-naczyniowej o 47%, pokazując jak ogromne znaczenie ma wczesne i nieprzerwane leczenie chorób kardiomiopatycznych. Przyszłość należy jednak także do terapii genowych, czego przykładem jest HEROIC-PKP2 w kardiomiopatii arytmicznej, gdzie leczenie ukierunkowane na mutację genu PKP2 może radykalnie ograniczyć ryzyko groźnych arytmii i nagłych zgonów sercowych. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
May 1 · 16 min
Ep.257. ACC 2026- część 4. Twój pacjent ma HFpEF i nadciśnienie płucne. CADENCE.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam kolejną część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026. Nadciśnienie płucne rozpoznajemy przy średnim ciśnieniu powyżej 20 mmHg, a kluczowa jest grupa I WHO związana z przebudową tętnic płucnych. Choroba wynika m.in. z zaburzenia równowagi między aktywiną a BMP, prowadząc do wzrostu oporu, przeciążenia prawej komory i zgonu w ciągu kilku lat.Objawem dominującym jest duszność wysiłkowa, często niewidoczna w spoczynku, ale nasilona nawet przy krótkim marszu. Przełomem okazał się sotatercept, który w badaniu STELLAR poprawił dystans marszu, parametry biochemiczne i znacząco zmniejszył śmiertelność (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2213558). W badaniu ZENITH u pacjentów wysokiego ryzyka wykazano szybkie i wyraźne zmniejszenie ryzyka zgonu, przeszczepu płuc i hospitalizacji (https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2415160). Nowe dane dotyczą także grupy II nadciśnienia płucnego w HFpEF, szczególnie postaci mieszanej CpcPH o wysokiej śmiertelności. Sotatercept działa jako inhibitor sygnalizacji aktywiny i jako pierwszy lek nie opiera się na rozszerzaniu naczyń, lecz wpływa na przebudowę naczyń. W badaniu CADENCE poprawiał opór płucny, ciśnienie, NT-proBNP i wydolność wysiłkową przy dobrej tolerancji (https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCULATIONAHA.126.079918). To podejście wpisuje się w nową koncepcję HFpEF Miltona Packera, opisaną m.in. tutaj: https://open.spotify.com/episode/23WzUWHSoF1lZoiE130nEW?si=f12fe0e345e54111 oraz https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1071916426002289. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
April 24 · 16 min
Ep.256. ACC 2026 - część 3. Dziesięć strategii postępowania w migotaniu przedsionków - DOAC vs zamykamy uszko.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam kolejną część badań opublikowanych podczas kongresu ACC 2026. Do gabinetu trafia typowy pacjent z migotaniem przedsionków (75 lat, CHA₂DS₂-VASc 3, wielochorobowość, brak przeciwwskazań do DOAC), a dylemat dotyczy wyboru między leczeniem przeciwzakrzepowym a zamknięciem uszka lewego przedsionka (LAA). Najnowsze badania i opinie ekspertów są podzielone: Kim Eagle dopuszcza implantację zamiast DOAC, natomiast John Mandrola krytykuje procedurę i wskazuje na brak wystarczających dowodów z randomizowanych badań. Autor podkreśla jednak własne, bardziej zachowawcze podejście. Podstawową strategią jest stosowanie DOAC u każdego pacjenta, który może je przyjmować, niezależnie od opinii czy obaw wynikających z publikacji. W przypadku krwawienia zaleca modyfikację terapii (zmiana leku lub dawki), nawet przy współistniejącej zatorowości płucnej. Dopiero powtarzające się poważne krwawienia, zwłaszcza bez wskazań typu PE/DVT, skłaniają do rozważenia zamknięcia LAA i przejścia na ASA. Szczególnymi wskazaniami do zamknięcia uszka są krwawienia do OUN lub wysokie ryzyko ich wystąpienia potwierdzone przez specjalistów (neurolog, neurochirurg, onkolog). Po zabiegu standardowo stosuje się ASA, ale przy jego nietolerancji możliwe jest całkowite odstawienie leczenia przeciwzakrzepowego. Dane wskazują, że ryzyko udaru w takiej sytuacji pozostaje relatywnie niskie, co potwierdza badanie: https://eurointervention.pcronline.com/article/a-comparison-of-simplified-or-conventional-antithrombotic-regimens-after-left-atrial-appendage-closure-in-patients-at-high-bleeding-risk-the-platebrisk-study. Dodatkowe informacje o polskich osiągnięciach można znaleźć w suplemencie: https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Showing 1–20 of 25 episodes