
S2E4: Tom Van Asten – Solo-aflevering over schuldgevoel, aanwezigheid en tijd: “Ik hoop dat ze later zeggen: papa was er”
Geen gast, geen tweede stoel en geen verhaal om achter te schuilen. In deze solo-aflevering van Vaders Onder Druk draait Tom de vragen die hij normaal aan andere vaders stelt voor één keer naar zichzelf. Wat voor vader ben ik eigenlijk? Waar ben ik wel aanwezig, maar met mijn hoofd ergens anders? En wat hoop ik dat mijn kinderen later over mij zullen zeggen? Het vertrekpunt is een jaarlijkse traditie die ondertussen veel meer is geworden dan een reis. Eén keer per jaar trekt Tom een paar dagen alleen weg. Zonder gezin, zonder vrienden en zo veel mogelijk zonder werk. Niet om te ontsnappen, maar om terug te blikken, stil te staan en vooruit te kijken. Na Tenerife en New York bracht die tocht hem dit jaar naar Toscane. En daar botste hij op iets wat veel ouders zullen herkennen: zelfs rust kan schuldgevoel veroorzaken. Want wie vangt thuis alles op terwijl jij even weg bent? Mag je als papa zomaar tijd voor jezelf nemen? En waarom gunnen we onze kinderen later zonder twijfel de ruimte om zichzelf te zoeken, maar vinden we het zo moeilijk om diezelfde ruimte aan onszelf te geven? Tijdens zijn reis leest Tom “Dinsdagen met Morrie” van Mitch Albom. Een boek over tijd, liefde, verlies, vergeving en de vraag wat uiteindelijk echt belangrijk blijft. En plots worden die lessen heel persoonlijk. - Over fysiek aanwezig zijn maar mentaal ergens anders zitten. - Over een gsm die te vaak tussen jou en je kinderen komt. - Over schuldgevoel na momenten waarop je te weinig geduld had, te hard reageerde of niet echt luisterde. - Over jezelf leren vergeven, zodat je niet blijft hangen in de vader die je gisteren niet wilde zijn. Maar vooral over aanwezigheid. Niet wachten tot je toevallig tijd vindt, maar tijd bewust beschermen. Niet proberen méér uren te creëren, maar momenten kiezen waarop je er volledig bent. Kinderen voelen het verschil tussen een ouder die in dezelfde kamer zit en een die echt aanwezig is. Tom vertelt ook waarom alleen weggaan voor hem geen vlucht meer is, maar onderhoud. Over de stilte waarin eindelijk opnieuw zichtbaar wordt wat in de drukte vanzelfsprekend lijkt. Over leren loslaten, emoties toelaten en beseffen dat ouderschap misschien minder op een project lijkt dan op muziek: je moet niet zo snel mogelijk naar het einde. Je moet luisteren terwijl het speelt. Een persoonlijke aflevering over vaderschap, tijd, ambitie, schuldgevoel, liefde en de eindigheid van de jaren waarin je kinderen je nog iedere dag nodig hebben. En uiteindelijk blijft er voor Tom maar één antwoord over op de vraag wat hij later hoopt dat zijn dochters over hem zeggen: “Papa was er. Echt.” See omnystudio.com/listener for privacy information.


















