Skip to content
Sign in
Artwork for Pensionado
Society & CultureDocumentary

Pensionado

Patrick Oudijk

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden. Maar ook het heden, vooruitkijken en nieuwe initiatieven zijn onderwerp van gesprek.

Patrick bouwt aan een luisterrijk platform toegankelijk voor alle leeftijden waarop inspiratie, creativiteit en inzichten centraal staan. De podcast is naast een persoonlijk document voor de pensionado, familie en vrienden een waardevol document voor de organisatie en haar klanten. Waardevolle lessen, gebeurtenissen en inzichten worden doorgegeven en kunnen worden gekoesterd. Podcast Pensionado slaat tevens een brug tussen de generaties.


Voor Organisaties en Families: 

Voor  Organisaties is de Podcast Pensionado  tevens een afscheidscadeau waarmee de pensionado in "stijl afscheid kan nemen".

Voor families en mogelijkheid om het levensverhaal te bewaren en te  koestern

Voor meer informatie over dit originele cadeau  gesprek kunt u vrijblijvend contact opnemen met Patrick.

Mobiel: 06-53895740

Email: patrickoudijk@me.com of patrick@pensionado.me

Bezoek onze website voor meer informatie:


Over Patrick Oudijk:

Patrick Oudijk is econoom, civieltechnisch ingenieur en voormalig hogeschool manager en docent. Thans coach, trainer  en actief sociaal ondernemer voor het leven: PatrickPodcastProducties & advies (PPP)


Play
Open in
  • 20 episodes
  • fortnightly
  • Avg 1 hr 44 min
  • Dutch

Episodes 20

NewestOldestLongest
All20Unplayed20In progress0Played0
  • S2 · E39
    Jul 10, 2025 · 1 hr 51 min

    Antoon Duijnker: Voormalig directeur personeelszaken belastingdienst, stadsdeel secretaris en docent. Thans zelfstandig Coach.

    Pas je niet aan aan macht, tenzij die macht legitiem, dienend en transparant is......... Een leven in dienst van nieuwsgierigheid, verbinding en ontwikkeling Mijn gast Antoon Duinker. Zijn lijfspreuk op: “Trust is a must.” Vertrouwen, stelt hij, moet niet verdiend worden maar gegeven worden — als een vanzelfsprekend uitgangspunt in menselijke relaties. Dit thema blijkt als een rode draad door zijn leven te lopen. Antoon groeit op in Amsterdam-Oost, in een warm Brabants-Amsterdams gezin. Zijn jeugd wordt getekend door speelsheid, nieuwsgierigheid en een vroege liefde voor verbinding met anderen. Hij herinnert zich hoe hij zich als kind verzette tegen autoritaire structuren, zich niet liet knechten door bazige klasgenootjes of rigide schoolmeesters. Zijn eerste levensles: conformeer je niet aan macht om de macht, maar zoek je eigen pad, en sta daarvoor. De zachte kracht van discipline en dualiteit Op jonge leeftijd komt Antoon in dienst van de Belastingdienst terecht — niet uit roeping, maar uit pragmatisme. Wat begint als een bijbaan op zijn zestiende, ontwikkelt zich onder invloed van persoonlijke verantwoordelijkheid, liefde en volwassenwording tot een indrukwekkende loopbaan. Hij volgt opleidingen, ontdekt via zijwegen als etaleren en decoreren zijn creativiteit, maar vindt zijn professionele bedding in de combinatie van automatisering, organisatiekunde en mensenwerk. De dualiteit die zijn jeugd kenmerkte — een militaire vader en een warme, bourgondische moeder — vertaalt zich later in zijn vermogen om soepel te schakelen tussen systemen en mensen, regels en relaties, structuur en sensitiviteit. Zijn levenshouding: leer de regels kennen, maar laat ze niet alles bepalen. Leren als levenshouding Antoon ontwikkelt zich in de jaren zeventig en tachtig als organisatieadviseur en docent, terwijl hij thuis een jong gezin runt. Zijn avonduren zijn gevuld met studies: pedagogiek, andragologie, organisatiekunde. Hij studeert af met een onderzoek naar subculturen binnen de Belastingdienst, onder de veelzeggende titel: “Waarom een kameel geen paard is.” Organisaties, leert hij, zijn geen neutrale systemen maar levende gemeenschappen, gevormd door mensen, waarden, belangen en gewoonten. De macht van de macht — en het effect op mensen Een sleutelmoment is zijn kennismaking met Manfred Kets de Vries, die hem leert dat niet alleen structuren en processen belangrijk zijn, maar ook de persoonlijke psychologie van leiders. De ‘gekte van de baas’, zoals Antoon het noemt, heeft een diepgaand effect op het gedrag van mensen in organisaties. Dit besef raakt hem in zijn kern: mensen passen zich eerder aan aan de macht, dan dat ze zich autonoom gedragen. Zijn conclusie: wil je veranderen, begin dan met inzicht in de dynamiek van macht en adaptatie. Geef ruimte aan de veelstemmigheid in mensen — een inzicht dat hij verdiept in zijn opleiding tot coach en supervisor. Zijn advies: leer luisteren naar de onderstromen in mensen en organisaties. Daar zit de ware motor van ontwikkeling. Leidinggeven als faciliteren van professionaliteit Als directeur HRM bij de Belastingdienst, en later als stadsdeelsecretaris en directeur belastingen bij de gemeente Amsterdam, leeft hij deze inzichten uit. Hij geeft mensen ruimte om hun vak met trots en eigenaarschap uit te voeren. Zijn leiderschap is niet controlerend, maar faciliterend. Zijn adagium: “De kunst van leidinggeven is mensen hun werk goed laten doen.” Een van zijn innovatieve ideeën als stadsdeelsecretaris: het rouleren van de vergaderplek en het voorzitterschap binnen het MT. Zo doorbreekt hij de traditionele machtsverhoudingen, en vergroot hij eigenaarschap, betrokkenheid en vertrouwen. Democratisering van besluitvorming begint, volgens Antoon, met fysieke nabijheid en symbolische gelijkwaardigheid. Onderwijs en coaching: een roeping naast de carrière Bijzonder is zijn lange loopbaan als docent — dertig jaar lang doceert hij pedagogiek, begeleidt hij studenten en traint hij professionals. Wat begint als kennisoverdracht, ontwikkelt zich tot diepgaande persoonlijke begeleiding. Zijn motto: “Aandacht is vitamine A.” Gezien worden is essentieel voor persoonlijke groei, of je nu student bent, werknemer of leidinggevende. In zijn coaching past hij methodes als voice dialogue en provocatieve coaching toe, met als doel mensen te helpen hun eigen stem (terug) te vinden in complexe werk- en levenssituaties. Zijn kleine, maar invloedrijke boekje over professioneel reflecteren onderstreept zijn overtuiging dat diepe, persoonlijke reflectie dé sleutel is tot professioneel vakmanschap. Fijn dat je luistert naar Pensionado! Email: patrickoudijk@me.com

  • S2 · E38
    Jun 21, 2025 · 2 hr 7 min

    Prof. Dr. Jean Tillie: Politicoloog, Hoogleraar UvA, Voormalig Decaan aan de HvA en "Toekomstig Fotograaf"

    "Gebruik je talent, maar wees er niet trots op. Het is geen verdienste. Het is een plicht."............ Jean Tillie groeide op in een flat aan de rand van Maastricht, in de wijk Nazareth. De snelweg A2 zoemde op de achtergrond, en de tribunes van MVV lagen in het zicht. Hij was enig kind, zoon van een treindienstleider bij de NS, en groeide op in een stil huis, met een moeder die veel televisiekeek en een vader die ploegendiensten draaide. In die stilte ontwikkelde zich een scherpe geest, een jongetje dat goed kon leren en doorhad dat hij anders was. Die andersheid bracht hem soms in een isolement. Hij werd gepest, tot hij op een dag terugsloeg. Het was een vormende ervaring. “Afbreken kunnen we allemaal,” zou hij later zeggen, “maar opbouwen – dát is moeilijk.” Zijn eerste confrontatie met onrechtvaardigheid kwam via zijn grootvader, rangeerder bij de Spoorwegen. “De Partij van de Arbeid verraadt de arbeidersklasse,” zei opa toen. Jean was een jaar of elf. Het was het begin van een politiek bewustzijn dat zich zou verdiepen, verzetten en vormen. Op de middelbare school werd hij radicaler. Hij verzette zich tegen regels, tegen onrecht, tegen gezag dat niet rechtvaardig voelde. Samen met een paar medescholieren gaf hij het anarchistisch pamflet Het Zwarte Lampje uit, tot ergernis van de schoolleiding. Later, in Amsterdam, sloot hij zich aan bij de kraakbeweging, gooide een rookbom bij de inhuldiging van Beatrix, en belandde tweemaal in de gevangenis. Eén keer zat hij met een drievoudig moordenaar in de luchtkooi. “Toen begon mijn deradicaliseren,” zegt hij. “Ik zag dat de beweging kleiner werd, maar ook gewelddadiger en besefte “dit leidt nergens toe.” De rebel zette zijn gitaar aan de kant – een ander pijnlijk moment. Als jongen speelde hij op conservatoriumniveau, maar toen hij faalde op een toelatingstoets, liet hij de gitaar twee jaar onaangeroerd. “Dat is misschien wel de grootste fout uit mijn leven geweest.” Een les die bleef hangen: niet stoppen bij tegenslag. Doorgaan. Toen hij vader werd op zijn 24e veranderde er iets. Hij studeerde af in de politicologie en promoveerde op de ‘stemkans vraag’ – een verfijnde manier om politieke voorkeur te meten. Onderzoek werd zijn nieuwe vorm van engagement. Geen slogans meer op muren, maar theorieën, data, nuance. In Amsterdam onderzocht hij samen met Meindert Venema politieke participatie onder migranten. Ze ontdekten iets belangrijks: hoe meer een gemeenschap intern verbonden is, hoe groter de participatie in de samenleving. Zelforganisatie bleek essentieel voor burgerschap. Zijn onderzoek vond internationaal weerklank, maar hij koos ervoor om zijn academische carrière te verruilen voor een bestuursfunctie aan de Hogeschool van Amsterdam. Niet als stap terug, maar als bewuste keuze: “Ik ben een eerste generatie student. De HvA is een emancipatiemachine – en daar wilde ik bij horen.” Als decaan maakte hij van de HvA een kennispartner in de stad. Met buurtcampussen, praktijkgericht onderzoek en verbindingen met wijken en bibliotheken gaf hij vorm aan een instelling die middenin de samenleving staat. Een universiteit is belangrijk, maar een hogeschool verandert levens. En dát was zijn missie. Tot op de dag van vandaag is Tillie een bescheiden man. Ego interesseert hem niet. "Iedereen in een organisatie is evenveel waard – van de portier tot de hoogleraar." Zijn levensmotto is eenvoudig: "Gebruik je talent, maar wees er niet trots op. Het is geen verdienste. Het is een plicht." Zijn allergie voor autoritair denken is gebleven. Zowel links als rechts-extremisme, zegt hij, delen dezelfde structuur: ze kennen slechts één waarheid, sluiten communicatie uit, creëren wij-zij-denken. “De democratie,” zegt hij, “moet sterk genoeg zijn om radicalisme te kunnen verdragen.” Maar ook: “De grootste vaardigheid die we moeten leren is luisteren. Echte, diepe aandacht. Daar begint het.” Jean Tillie is gestopt als decaan, maar zijn werk leeft voort. In studenten die leren reflecteren. In docenten die ruimte krijgen. In wijken die meebouwen aan kennis. En in de man die hij elke dag in de spiegel ziet. "Zolang die tevreden kijkt," zegt hij, "dan weet ik dat ik mijn werk goed gedaan heb."

  • S2 · E37
    Jun 11, 2025 · 1 hr 26 min

    Taco Ruighaver: Voormalig Psychiatrisch Verpleegkundige, Campagnevoerder, Directeur Movies That Matter en Amnesty International Film Festival, Mensenrechtenactivist, Directeur van Stichting de Vrolijkheid en – vandaag de dag – Voedselbosboer.

    Dreigt je iets te vinden of een mening te willen geven? Overweeg nog even of je niet eerst een vraag hebt of een boek wilt lezen of een documentaire moet kijken...... Wat gebeurt er met iemand die al op jonge leeftijd wordt gedreven door een diep gevoel voor rechtvaardigheid? Die als kind weigerde iemand over te slaan in zijn gebed, omdat iedereen telt? In deze aflevering van Pensionado maken we kennis met Taco Ruigraver, een man voor wie maatschappelijke betrokkenheid geen slogan is, maar een manier van leven. Taco groeide op in een gereformeerd gezin in de Haarlemmermeer, ontdekte zijn homoseksualiteit op jonge leeftijd in een omgeving waar dat niet bespreekbaar was, en ontwikkelde al vroeg een afkeer van onrecht en ongelijkheid. Zijn loopbaan begon in de psychiatrische zorg, maar hij vond daar niet de ruimte om het verschil te maken dat hij voor ogen had. Hij stapte over naar communicatie en activisme – werkte voor Amnesty, werd directeur van Stichting de Vrolijkheid voor kinderen in AZC’s, leidde het Movies That Matter festival, en werd uiteindelijk... voedselbosboer. Wat drijft iemand om telkens opnieuw te kiezen voor betekenis. Hoe balanceer je idealisme met realiteitszin? En hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld die soms moedeloos maakt? Taco spreekt met humor, zelfreflectie en scherpe inzichten over: • zijn strijd voor erkenning – en waarom dat woord belangrijker is dan goedkeuring, • zijn liefde-haatverhouding met het geloof en hoe God ‘afwezig’ werd, • zijn ongemak over zijn eigen privileges en hoe hij daarmee omgaat, • het voedselbos als zijn persoonlijke vorm van micro-activisme, • en waarom hij géén lintje wil, maar anderen het wél gunt. Een aflevering over loslaten, opnieuw beginnen en trouw blijven aan het kind dat ooit op zoek was naar zingeving. Ontwapenend eerlijk. Bescheiden. En precies daarom zo inspirerend. Fijn dat je luistert naar Pensionado Email: patrickoudijk@me.com

Showing 1–20 of 20 episodes