داستان ۷ : برفی

من دیوارِ تهِ آن کوچه بودم؛ بلندترین دیوارِ محله. آسمان را به اندازه‌ی یک باریکه‌ی محو قیچی کرده بودم بی هیچ عذاب وجدانی... هر چیزی که به من می‌رسید، همان‌جا دفن می‌شد: صدای دعواها، صدای آب، صدای اسمی که فقط یواش ادا می‌شد، و صدای پسربچه‌ای که خیال می‌کرد رازهایش در تاریکی، امن می‌مانند. من همه را شنیدم. آن روز، رد شدنشان از کوچه را هم دیدم. حالا بیست و دو سال است که هر شب می‌آید؛ پیشانی‌اش را به تنِ سرد من تکیه می‌دهد و زیر لب التماس می‌کند پایانِ ماجرا عوض شود. و من، مثل همیشه، ساکتم. دیوارها شهادت نمی‌دهند؛ فقط ترک می‌خورند... 🎵 بیبی متال: هد بنگر 🎵 حافظ ناظری و شهرام ناظری: هستی - زندگی I was the wall at the end of that alley; the tallest wall in the neighbourhood. Without a trace of remorse, I had sheared the sky down to a faint, narrow sliver... Everything that reached me was buried right there: the echoes of fights, the sound of water, the murmur of a name spoken only in a whisper, and the voice of a little boy who believed his secrets would remain safe in the dark. I heard it all. That day, I even saw him walk down the alley. Now, for twenty-two years, he has returned every night; He leans his forehead against my cold body and pleads under his breath for the ending to change. And I, as always, stay silent. Walls do not bear witness; They only crack. 🎵 BabyMetal: Headbangeeeeerrrrr!!!!! 🎵 Damahi: Existence - Life