Ημερολόγια Κυριακής

LiFO PODCASTS

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Λυκουρόπουλος μας καλεί σε ένα απρόσμενο εβδομαδιαίο οδοιπορικό με θέματα από τα σπορ, με εξίσου απρόβλεπτους καλεσμένους.

Play

Open in

12 episodes
Avg 35 min
Greek

Episodes 12

Newest Oldest Longest

All12 Unplayed12 In progress0 Played0

Monday · 36 min
Νίκος Αναστόπουλος: «Δεν ξέρω τίποτα άλλο να κάνω, μόνο ποδόσφαιρο»
Μπήκε στα γραφεία της LiFO και οι νεαροί συντάκτες έβγαζαν σέλφι μαζί του σαν να ήταν ενεργός ποδοσφαιριστής της γενιάς τους. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια – του Νίκου Αναστόπουλου, που στα ’80s και ’90s μεσουράνησε με τον Πανιώνιο, τον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδος. Κρατάει χρόνια και η απήχησή του εκτός γηπέδων, κάτι σαν διαχρονικό icon της καλής ζωής, του ιταλικού ντυσίματος, της νεανικότητας που εκπέμπει στα στέκια και στις παρέες‧ μια μορφή αντισυμβατικότητας, ίσως λαϊκή –και γιατί όχι;–, χαριτωμένη, μέσα στον συχνά κομφορμιστικό χώρο των σπορ. Ο καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», Νίκος Αναστόπουλος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δάφνη και σύντομα έγινε «κάτοικος» Νέας Σμύρνης παίζοντας στον Πανιώνιο, μέχρι να μετακομίσει ποδοσφαιρικά στη μεγάλη ομάδα του Ολυμπιακού επί εποχής Νταϊφά, με πρωταθλήματα, ατομικές διακρίσεις και παράλληλα μια εξωστρέφεια που τον οδήγησε, πρώτο από τον δικό του χώρο, να κάνει και διαφήμιση προϊόντων – γνωστό σαμπουάν σε μια cult διαφήμιση της εποχής. Με το χαρακτηριστικό μουστάκι του όταν έπαιζε μπάλα, αλλά και με μια ανέμελη κοινωνικότητα που εκτοξεύτηκε στη Νότια Ιταλία, όταν πήρε μεταγραφή στην ομάδα τής Αβελίνο που τότε έψαχνε έναν σέντερ φορ και τον βρήκε στο πρόσωπό του. Ο πρώτος Έλληνας που έπαιξε στο Καμπιονάτο το 1987, όταν στη γειτονική Νάπολη μεσουρανούσε ο Ντιέγκο Μαραντόνα, με τον οποίο έπαιξε δύο φορές αντίπαλος. «Μαραντόνα δεν πρόκειται να ξαναβγεί ποτέ», δηλώνει κατηγορηματικά, αναφερόμενος παράλληλα και στην τωρινή Εθνική Αργεντινής, που στο τελευταίο Μουντιάλ, κατά τη γνώμη του, «είχε παρά φύσιν πορεία», όπως λέει, θέλοντας να τονίσει ότι η ομάδα της Αργεντινής δεν είναι πλέον στο ίδιο επίπεδο, «αλλά το πάθος τους για τη φανέλα, όπως τους έβλεπες στον Εθνικό Ύμνο, στα αποδυτήρια και στις μονομαχίες, μου έκανε μεγάλη εντύπωση». Μόνιμος θαμώνας Κολωνακίου, είχε τη δική του γωνιά σε γνωστό καφέ της πλατείας, με το οποίο όμως, όπως αποκαλύπτει, «έχουν κοπεί οι διπλωματικές σχέσεις». Λάτρης του ιταλικού ντυσίματος, του ιταλικού φαγητού και της φινέτσας σε κάθε εκδήλωση της ζωής, δηλώνει, με τον αγνό τρόπο με τον οποίο μας έχει συνηθίσει να εκφράζεται, ότι «όλα είναι θέμα γούστου». Νίκος Αναστόπουλος, διαχρονική αξία.
August 24 · 35 min
«Έπαιζα όλη μέρα. Ο τζόγος μου έκλεψε τη χαρά»
Ο Ηλίας Αναστασιάδης μιλά ανοιχτά για τη μάχη του με τον ηλεκτρονικό τζόγο, την απεξάρτηση και το βιβλίο «Δευτέρα», που έγινε μήνυμα ελπίδας. Ο δημοσιογράφος Ηλίας Αναστασιάδης στο βιβλίο του «Δευτέρα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books μίλησε δημόσια για τη δύσκολη μάχη του με τον ηλεκτρονικό στοιχηματικό τζόγο και την επίπονη διαδικασία απεξάρτησής του. Ο καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» περιέγραψε μια προσωπική διαδρομή που αποτέλεσε τη βάση για το βιβλίο του. Η «Δευτέρα» ήταν η ημέρα των συνεδριών στο ΚΕΘΕΑ, στις οποίες συμμετείχε μαζί με ανθρώπους που αντιμετώπιζαν την ίδια εξάρτηση. Ο ίδιος έχει μιλήσει για τη στιγμή που, μετά από παρατεταμένη σιωπή στις συνεδρίες, παραδέχθηκε πως συνέχιζε να παίζει, παρά τη συμμετοχή του στην ομάδα. Η ειλικρινής του εξομολόγηση προκάλεσε συγκίνηση και αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα στην πορεία του. Μεγαλωμένος δίπλα στο γήπεδο της Ηλιούπολης και με αγάπη για την ΑΕΚ, ο Αναστασιάδης βρέθηκε την εποχή του διαδικτύου αντιμέτωπος με μια εξάρτηση που ξεπέρασε το απλό ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο. Το στοίχημα έφτασε να αφορά ακόμη και άγνωστους αγώνες από πρωταθλήματα όπως η δεύτερη κατηγορία Κολομβίας ή Βιετνάμ. Όπως έχει εξηγήσει, ένα από τα σημάδια απώλειας ελέγχου ήταν η στιγμή που στοιχημάτισε εναντίον της αγαπημένης του ομάδας. «Η πρώτη φορά που θα παίξεις κόντρα στην ομάδα που θέλεις να κερδίσει είναι μια άλλη πίστα», έχει πει χαρακτηριστικά. Δέκα χρόνια μετά την έκδοση της «Δευτέρας», η μεγαλύτερη ικανοποίησή του είναι πως η ιστορία του βοήθησε ανθρώπους να αναζητήσουν στήριξη. Το βιβλίο, όπως αναφέρει, «έστειλε πολύ κόσμο στο ΚΕΘΕΑ», μετατρέποντας μια προσωπική δοκιμασία σε μήνυμα δύναμης και ελπίδας.
August 18 · 33 min
«Δεν υπάρχει αντρικό και γυναικείο ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο είναι ένα»
Ο Θάνος Σαρρής μιλά στη LiFO για τη δημοσιογραφία, τη συγγραφή και την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το ποδόσφαιρο. Ο Θάνος Σαρρής ονειρευόταν από μικρός να γίνει δημοσιογράφος – ένα παιδί από την Πάρο που ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει δημοσιογραφία σε πανεπιστημιακό επίπεδο και ανακάλυψε γρήγορα πως οι δρόμοι της έκφρασης είναι πολλοί. Η δημοσιογραφία αποτέλεσε την αφετηρία μιας πορείας γεμάτης αναζητήσεις, δημιουργία και διαρκή εξέλιξη. Στην πορεία ανέδειξε το ταλέντο του στη συγγραφή, με επίκεντρο κυρίως το αθλητικό περιεχόμενο. Έχει εκδώσει τα βιβλία «Η μπάλα στην κερκίδα» (εκδόσεις Οξύ) και «30 θεοί του ελληνικού ποδοσφαίρου» (εκδόσεις Brainfood), ενώ έχει γράψει βιβλίο για το συγκρότημα «Διάφανα Κρίνα» και ένα παιδικό. Είναι ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες και δημιουργικές ανησυχίες, που συνεχίζει να αναζητά νέες μορφές έκφρασης. Λίγο πριν από τα 40 του, έκανε ένα σημαντικό επαγγελματικό άλμα, αφήνοντας την καριέρα στον χώρο των media για να ενταχθεί στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και Ποδοσφαιριστριών (ΠΣΑΠΠ). Εκεί ζει από κοντά τις προκλήσεις, τις αγωνίες και τις ανάγκες των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών και ποδοσφαιριστριών στην Ελλάδα, συμβάλλοντας σε μια πιο σύγχρονη και οργανωμένη προσέγγιση του αθλητισμού. Στον ΠΣΑΠΠ συνεργάζεται με ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής, όπως οι Τάσος Μπακασέτας, Παναγιώτης Ρέτσος και Δημήτρης Κουρμπέλης, αλλά και με ανθρώπους που αγωνίζονται για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου γυναικών. Όπως υποστηρίζει χαρακτηριστικά, «δεν υπάρχει γυναικείο ποδόσφαιρο, αλλά ποδόσφαιρο γυναικών – το ποδόσφαιρο δεν είναι αντρικό και γυναικείο, το ποδόσφαιρο είναι ένα». Με σταθερή πίστη στη διαρκή εξέλιξη, συνεχίζει να δημιουργεί, να γράφει και να μαθαίνει. «Πιστεύω ότι η ανάγκη για διά βίου μάθηση είναι διαρκής»: μια φράση που συνοψίζει τη φιλοσοφία του. Από τη δημοσιογραφία στη συγγραφή και από τα media στη θεσμική εκπροσώπηση των ποδοσφαιριστών, η διαδρομή του Θάνου Σαρρή αποδεικνύει πως η ανησυχία και η γνώση μπορούν να οδηγήσουν σε πολλούς διαφορετικούς δρόμους.
August 17 · 33 min
«Το μυστικό της ευτυχίας είναι να είσαι ΑΕΚτζής»
Από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Γεράσιμος Γασπαρινάτος εξηγεί πώς έγινε οπαδός της ΑΕΚ και δημιούργησε το μουσείο της αγαπημένης τουομάδας. Ο δικηγόρος Γεράσιμος Γασπαρινάτος αντιλήφθηκε νωρίς ότι η επαγγελματική του ενασχόληση με τη σύνταξη αγωγών και τις δικαστικές αίθουσες δεν ήταν αρκετή για να καλύψει το πάθος του. Παράλληλα με τη δικηγορία, αφιερώθηκε στη μελέτη αθλητικών αρχείων, την ιστορική έρευνα για τη μεγάλη του αγάπη, την ΑΕΚ, και τη συγγραφή. Μαζί με τον δημοσιογράφο Ανδρέα Δημάτο επιμελήθηκε το συλλεκτικόλεύκωμα «100 Χρόνια Α.Ε.Κ.», όμως το σημαντικότερο έργο του υπήρξε η δημιουργία και η διεύθυνση του Μουσείου της ΑΕΚ στην OPAP Arena στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αν και μεγάλωσε κοντά στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας και ο πατέρας του τον πήγαινε μικρό να παρακολουθεί τον Παναθηναϊκό, ο Κεφαλονίτης Γασπαρινάτος ακολούθησε διαφορετικό δρόμο. «Μα τι είναι αυτά παιδί μου; Εμείς είμαστε Κεφαλονίτες, δεν είμαστε πρόσφυγες. Από πού κι ως πού εσύ ΑΕΚ;» θυμάται να τουλέει ο πατέρας του. Εκείνος, όμως, δεν μετάνιωσε ποτέ για την επιλογή του. Με αυτοσαρκασμό περιγράφει τη σχέση των φίλων της ΑΕΚ με τις επιτυχίες της ομάδας, εξηγώντας πώς ακριβώς, επειδή δεν έρχονται τόσο συχνά, πανηγυρίζουν κάθε τίτλο σαν να είναι ο πρώτος. Όταν η διοίκηση του Δημήτρη Μελισσανίδη τού ανέθεσε να οργανώσει το Μουσείο της ΑΕΚ, η φήμη του ως ακούραστου ερευνητή της ιστορίας του συλλόγου είχε εδραιωθεί ήδη. Με πρότυπο το Μουσείο της Γιουβέντους, δημιούργησε έναν σύγχρονο, φιλόξενο χώρο που απευθύνεται όχι μόνο στους φίλους της ΑΕΚ, αλλά και σε κάθε επισκέπτη ανεξαρτήτως ομάδας ή ηλικίας. Όπως λέει με χιούμορ, οι πρώτοι μουσειολόγοι με τους οποίους συνεργάστηκε «ήξεραν να φτιάχνουν εκκλησιαστικά μουσεία, αλλά δεν είχαν ιδέα αν η μπάλα είναι τρίγωνη». Το πρωί δικηγόρος και το βράδυ ιστορικός της ΑΕΚ, ο Γεράσιμος Γασπαρινάτος έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία του συλλόγου.
August 3 · 30 min
Μπορεί το αθλητικό βιβλίο να κερδίσει τους αναγνώστες;
Από τον Νικοπολίδη και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο μέχρι τονΜαραντόνα, ο Θανάσης Ασπρούλιας εξηγεί γιατί οι μεγάλες αθλητικές ιστορίες αξίζουν να γίνουν βιβλία. Μπήκε στο στούντιο της LiFO κρατώντας το εμβληματικό βιβλίο του Τζόναθαν Ουίλσον «Ο άγγελοι με τα βρόμικαπρόσωπα», που ο κορυφαίος Άγγλος δημοσιογράφος έχει γράψει για την Αργεντινή και το ποδόσφαιρο. «Έχουμε τη χαρά να συνεργαζόμαστε με δύο σπουδαίουςσυγγραφείς από το εξωτερικό, τον Ουίλσον, που θα σύστηνα ακόμα κι ένα βιβλίο του που δεν έχουμε εκδώσει εμείς, το “Αντιστρέφοντας την πυραμίδα”, και τον Ρόλαντ Λάζενμπι, βιογράφο των Λεμπρόν Τζέιμς, Μάτζικ Τζόνσον και Κόμπε Μπράιαν». Ο Θανάσης Ασπρούλιας, καταξιωμένος αθλητικός συντάκτης στον χώρο του μπάσκετ, γυρνώντας τον χρόνο στο 2012, αναπολεί τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει εκδότης αθλητικών βιβλίων , ξεκινώντας από την αυτοβιογραφία του Αντώνη Νικοπολίδη και ρισκάροντας να μπει σε έναν χώρο παρθένο για την ελληνική αγορά, όπου όπως θυμάται, «κάποια λευκώματα κυκλοφορούσαν και κάποια βιβλία με τις αθλητικές επιδόσεις, αλλά δεν υπήρχε ειδικευμένος εκδοτικός οίκος για αθλητικά βιβλία». Οιανησυχίες του για όσα μπορούν να εκφραστούν με σχεδόν λογοτεχνικό τρόπο από τους αθλητές, τον οδήγησαν να ξεκινήσει την εκδοτική του Εταιρεία – την MVPublications- που ειδικεύεται στα αθλητικά βιβλία, πορτρέτα, lifestories,αυτοβιογραφίες και όσα μπορούν να εκφραστούν με πολύ πιο διεισδυτικό και αφηγηματικό τρόπο για τον αθλητισμό. Πλέον, 14 χρόνια μετά είναι συν-εκδότης με τους Βασίλη Βαρδάκα και Βλάσση Μαρωνίτη των KEY BOOKS και μαζί με τη δημοσιογραφική του πορεία αγωνιά να υπηρετεί και την εκδοτική. «Θα μιλήσω ειλικρινά, δεν είναι ιδιαίτερα επικερδές στην Ελλάδα, αλλά motto μας είναι ότι στηνεκδοτική μου εταιρεία δε θα βγει βιβλίο χωρίς σούπερ χαρτί και χωρίς σούπερ εξώφυλλο». Και όταν καλείται να απαντήσει στο ερώτημα του ανταγωνισμού με τηνεποχή του ίντερνετ και της λαίλαπας του AI, η απάντηση είναι αφοπλιστική. «Το περιεχόμενο είναι ο βασιλιάς. Αν το περιεχόμενο είναι καλό, το βιβλίο θα πουλήσει».
July 19 · 30 min
«Ο Γιόχαν Κρόϊφ είναι ο ήρωάς μου»
Ο συγγραφέας και μεταφραστής λογοτεχνίας Αχιλλέας Κυριακίδης δεν σταμάτησε ποτέ να ακολουθεί την ομάδατου. Μαζί με τα νοερά ταξίδια του στη Νότια Αμερική για χάρη του Μπόρχες και του Σεπούλβεδα οργανώνει τις Κυριακές ώστε να βλέπει ποδόσφαιρο και θυμάται τις περιπέτειές του στα γήπεδα. Ως αιώνιος έφηβος ετών 80, μεταφράζει μανιωδώς ακόμη και τώρα· ούτε λίγο ούτε πολύ τα βιβλία που κυκλοφορούν με τη δική του μεταφραστική επιμέλεια έχουν φτάσει τα 155. Αιγυπτιώτης στην καταγωγή, ήρθε ως μικρός στην Ελλάδα και μαζί με τις κλασικές του γνώσεις κουβαλούσε τη δίψαγια ξένες γλώσσες – έτσι, αυτοδίδακτος στα ισπανικά, αγάπησε τον Μπόρχες, που έγινε ο ήρωάς του και έφτασε νατον γνωρίσει κι από κοντά. Παράλληλα, «έγινε Ολυμπιακός από έναν θείο του», όπως λέει, ταράζεται την ώρα των αγώνων, γυρίζει το κεφάλι αλλού όταν εκτελεί πέναλτι η ομάδα του και αναρωτιέται κάποια στιγμή και ο ίδιος «γιατί είμαι οπαδός, τι κερδίζω, τίποτα. Ίσως μια αίγλη παίρνω, μια χαρά». Όταν δεν πάει στο γήπεδο, παρακολουθεί τους αγώνες από την τηλεόραση. «Αγανακτώ με αυτά που ακούω στις περιγραφές», εξομολογείται στο πόντκαστ της LiFO, αποκαλύποντας ότι ποδοσφαιρικός ήρωάς του ήταν ο Γιόχαν Κρόιφ και βιβλίο που αγάπησε, όταν μετέφραζε από τα γαλλικά, το «Ζωή, οδηγίες χρήσεως» του Ζορζ Περέκ.
July 12 · 33 min
«Ο Μαραντόνα είναι όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει μαζί»
Από τον τον Χέγκελ μέχρι τον Μέσι και τη Θύρα 13, η Τίνα Μανδηλαρά μιλά για το ποδόσφαιρο, τη λογοτεχνία, και την απρόσμενη για τους αναγνώστες της εμπλοκή της με τον αθλητισμό. Η Τίνα Μανδηλαρά είναι καλεσμένη στα «Ημερολόγια Κυριακής». Η δημοσιογράφος και κριτικός βιβλίου αφήνει για λίγο τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία και μιλά μεειλικρίνεια για το ποδόσφαιρο, τον Παναθηναϊκό, την Αργεντινή και τη ζωή όπως τη βιώνει: με πάθος. Δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι στα νεανικά της χρόνια βρέθηκε σε επεισόδια οπαδών, ακόμη και στον ιστορικό «Τάφο του Ινδού». Ταυτόχρονα, εκφράζει τη νοσταλγία της για μια άλλη εποχή των γηπέδων, όταν στις εξέδρες συνυπήρχαν οικογένειες και απλοί φίλαθλοι, σε αντίθεση με σήμερα, που, όπως σημειώνει, στο ελληνικό ποδόσφαιρο κυριαρχούν πλέον οι οργανωμένοι οπαδοί. Η ίδια δεν βλέπει καμία αντίφαση μεταξύ της αγάπης της για τη λογοτεχνία και της έντασης του αθλητισμού. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η φιλοσοφία, η τέχνη και το ποδόσφαιρο συναντιούνται στην εμπειρία της σύγκρουσης, του ορίου και του πάθους. Από τον Πλάτωνα, τον Ηράκλειτο και τονΧέγκελ μέχρι τον Καμί και τον Θουκυδίδη, όλα κατά τη γνώμη της συνομιλούν με το παιχνίδι, το οποίο θεωρεί μια συμπύκνωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Με τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής στο στούντιο, μιλά γιατον Ντιέγκο Μαραντόνα ως τη σημαντικότερη πηγή έμπνευσής της, έναν άνθρωπο που «ξεπερνά τα όρια του ποδοσφαίρου», ενώ εξηγεί γιατί η Αργεντινή συγκινεί όχι μόνο ποδοσφαιρικά αλλά και ιδεολογικά. Παράλληλα, αποκαλύπτει ότι σε κάθε ταξίδι της αναζητά εισιτήρια για αγώνες, ακόμη κι αν οι συνοδοιπόροι της προτιμούν τα μουσεία, ενώ παραδέχεται ότι το μεγάλο της όνειρο παραμένει ένα ταξίδι στο Μπουένος Άιρες για να ζήσει από κοντά την εμπειρία ενός Μπόκα - Ρίβερ. Ανιψιά του Νικηφόρου Μανδηλαρά, μεγάλωσε με την αίσθηση ότι η ζωή είναι γεμάτη αγώνες και συγκρούσεις. Και αυτό ακριβώς αποτυπώνεται σε μια συνέντευξη-εξομολόγηση, όπου η λογοτεχνία, η πολιτική, το ποδόσφαιρο και το συναίσθημα γίνονται ένα.
July 5 · 32 min
«Για τον Τσιτσιπά, ο πατέρας του είναι απλώς ο προπονητής του»
Η μοναδική Ελληνίδα sportscaster, η Μαρίζα Γεωργίτση, μιλά στη LiFO για την επαγγελματική της πορεία, τη σχέση με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση και για τον κόσμο του τένις, τον οποίον γνωρίζει πολύ καλά. Η Μαρίζα Γεωργίτση, καλεσμένη του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», μιλάει για τα παιδικά της χρόνια με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση που «δεν του άρεσαν τα media», την επιθυμία της να γίνει δημοσιογράφος και το σοκαριστικό ατύχημα στο Παρίσι που έφερε στη ζωή της το τένις. Πλέον, είναι η μοναδική γυναίκα sportscaster που ειδικεύεται στο τένις και ζει από κοντά τα μεγάλα τουρνουά του αθλήματος. Πίσω από την πολυσχιδή προσωπικότητα της Μαρίζας Γεωργίτση, που ισορροπεί ανάμεσα στις καλλιτεχνικές ανησυχίες του ηθοποιού πατέρα της, που την έσπρωξαν σε δραματική σχολή, στην ομορφιά της Γαλλίδας μητέρας της, που υπήρξε μοντέλο της Chanel, και στην εμπλοκή της με το τένις ως αθλήτριας, προπονήτριας και τελικά, δημοσιογράφου, κρύβεται μάλλον μια συστολή, όπως δηλώνει εξάλλου και η ίδια. «Όλοι νόμιζαν ότι είμαι σνομπ, στην πραγματικότητα, όμως, εγώ απλώς ντρέπομαι πάρα πολύ». Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα σε σπικάζ μεγάλων αγώνων του Στέφανου Τσιτσιπά, της Μαρίας Σάκκαρη και του Νόβακ Τζόκοβιτς, ως εκ τούτου γνωρίζει άριστα τη διαδρομή του controversial μεγάλου Έλληνα τενίστα, για τον οποίο λέει ότι «ποτέ δεν είδε τον πατέρα του ως κάτι άλλο εκτός από προπονητή του», και της σκληρής «εργάτριας» του αθλήματος, Σάκκαρη, που έφτασε στο Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης και μπορεί να παραμείνει για καιρό ψηλά. Για τη Μαρίζα, ο Στέφανος Τσιτσιπάς καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ της πίεση του αθλήματος και της προσπάθειάς του να «απογαλακτιστεί» από τον πατέρα του, όπως ανακοίνωσε και ο ίδιος, παραμένοντας, όπως λέει με γλυκό τρόπο, «ένα πάρα πολύ καλό παιδί».
June 21 · 44 min
«Για τους φανατισμένους οπαδούς, οι “προεδράρες” έχουν πάντα δίκιο»
Τώρα που μία ακόμα τοξική σεζόν στο ελληνικό μπάσκετ ολοκληρώθηκε και άλλη μία εντυπωσιακή χρονιά στο NBA έφτασε στο τέλος της, ο δημοσιογράφος Γιώργος Συρίγος μιλά για το άθλημα και για την αυστηρή στάση που κρατά ο ίδιος απέναντι σε οπαδούς και παράγοντες. Σε ηλικία μόλις 7 ετών κλήθηκε να επιμεληθεί τη βιντεοσκόπηση των περιγραφών του πατέρα του Φίλιππου Συρίγου στο Eurobasket του 1983. Μεγαλωμένος σε αθλητικό περιβάλλον, έχοντας πατέρα τον δημοσιογράφο-κολοσσό του αθλητικού ρεπορτάζ και μητέρα κολυμβήτρια, ενώ είχε κι άλλες αγάπες (τη μουσική, τον κινηματογράφο) αλλά και την εφηβική του αβεβαιότητα, στράφηκε στη δημοσιογραφία «γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο, τελικά, που θα έκανα». Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Φίλιππου Συρίγου με έξι μαχαιριές το 2004, «που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ», όπως λέει, τα περιστατικά με βανδαλισμούς στο σπίτι τους, καταστροφές και υλικές ζημιές, οι απειλές και εναντίον του ίδιου όσο εντρυφούσε στη δημοσιογραφία, δεν τον έχουν πτοήσει. «Δεν με σοκάρει τίποτα, αλλά άλλαξα όταν πλέον είχα δυο παιδιά στο σπίτι, αισθάνθηκα την ευθύνη για εκείνα». Συζητώντας μαζί του αισθάνεσαι γρήγορα ότι έχει ακέραια την «πετριά» του πατέρα του Φίλιππου να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του, αλλά το πρόσωπό του φωτίζεται όταν η κουβέντα, από το τοξικό ελληνικό περιβάλλον, μεταφέρεται στο NBA. «Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι παγκόσμιο αθλητικό case study», λέει ενώ βλέπει το μέλλον του Greek Freak πιθανότατα στο Μαϊάμι, επειδή «του ταιριάζει η στρατιωτική πειθαρχία του Ράιλι», αλλά «ποτέ μη λες ποτέ, μπορεί να μείνει στους Μπακς». Στην επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού βλέπει πιθανότατα τον Ομπράντοβιτς. Όσον αφορά την επιλογή Σπανούλη να αναλάβει τον ανερχόμενο Άρη δεν θεωρεί «τίποτα εγγυημένο» – το challenge για τον Σπανούλη είναι να κάνει τη διαδρομή μέχρι τη μετάλλαξη του πρότζεκτ «σε επίπεδο Ευρωλίγκας».
June 14 · 45 min
«Δεν αντέχεται τρίτο Μουντιάλ χωρίς την Ιταλία!»
Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» είναι ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, ένας κριτικός κινηματογράφου που αγαπάει βαθιά το ποδόσφαιρο. Οι δυο τους συζητούν για ένα ακόμα Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς τη Squadra Azzurra αλλά και για την αξία των βραβείων Όσκαρ. Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης είναι γνωστός στο κοινό ως κριτικός κινηματογράφου. Στα «Ημερολόγια Κυριακής» του Γιώργου Λυκουρόπουλου αποκαλύπτει όμως μια λιγότερο γνωστή πλευρά του: τη διαχρονική αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Από τον τελικό του Μουντιάλ του 1970 μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας, όταν πρωτοείδε τον Πελέ και μαγεύτηκε από το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό θέαμα, μέχρι τη λατρεία του για τη Ρόμα, τον Φραντσέσκο Τότι, τον Κριστιάν Βιέρι και φυσικά την Εθνική Ιταλίας, ο Τιμογιαννάκης εξηγεί πώς το ποδόσφαιρο έγινε η «δεύτερη μεγάλη αγάπη» της ζωής του. Μιλά για την ιδιαίτερη γοητεία που ασκεί πάνω του το ιταλικό ποδόσφαιρο και ειδικά η αμυντική του φιλοσοφία, την οποία παρομοιάζει με καλοδουλεμένο κινηματογραφικό σενάριο γεμάτο σασπένς, στρατηγική και ανατροπές. Eκφράζει τη στενοχώρια του για τον αποκλεισμό της Ιταλίας από ένα τρίτο συνεχόμενο Μουντιάλ και αναζητά τις αιτίες της παρακμής μιας παραδοσιακής υπερδύναμης του αθλήματος. Η κουβέντα περνά από τα γήπεδα στις κινηματογραφικές αίθουσες του Πειραιά, στα παιδικά του χρόνια, στην αγάπη του για τον ιταλικό πολιτισμό και την αισθητική, αλλά και στη μακρόχρονη ενασχόλησή του με τα Όσκαρ. Εξηγεί πώς οι επισκέψεις του στο Χόλιγουντ και η επαφή του με μέλη της Ακαδημίας τον βοήθησαν να κατανοήσει σε βάθος την τέχνη του κινηματογράφου. Με αφορμή το βιβλίο του «Όσκαρ» από τις εκδόσεις Πεδίο, μιλά για τον τρόπο που δουλεύει η κριτική πίσω από τις βραβεύσεις, για τον Λάνθιμο, την Έμα Στόουν, τον Βιτόριο ντε Σίκα και για τις πολλές γέφυρες που ενώνουν τελικά το ποδόσφαιρο με τον κινηματογράφο.
June 5 · 39 min
«Οι μεγάλοι αθλητές μένουν σταρ και μετά το τέλος της καριέρας τους»
Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» ο σκηνοθέτης Ηλίας Γιαννακάκης, δημιουργός επιτυχημένων αθλητικών ντοκιμαντέρ, που μιλάει για τη σχέση του με τους αθλητές, για τον Γκάλη, τον Δομάζο, το «Last Dance» του Μάικλ Τζόρνταν και τα ντοκιμαντέρτου Netflix. Έχει γυρίσει πάνω από 400 ντοκιμαντέρ, είναι παιδί της θρυλικής εκπομπής «Παρασκήνιο», για την οποία δηλώνει ότι είναι «η οικογένειά του» και «το διαμάντι του στέμματος της ΕΡΤ», στις 13 Ιουνίου παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ «Στα χρόνια του Λούκου» με θέμα τη δεκαετή θητεία του πρώην διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και τον Σεπτέμβριο θα βγει στις αίθουσες η μεγάλου μήκους ταινίατου, «Μάχη», με πρωταγωνίστρια την Μπέττυ Βακαλίδου. Στα «Ημερολόγια Κυριακής» μιλά για τη σχέση του με τον αθλητισμό, που τον οδήγησε σε εξαντλητική έρευνα για τα πρόσωπα του χώρου, σε αμέτρητες συνεντεύξεις και γυρίσματα με αθλητές, προπονητές, ολόκληρες ομάδες και γενιές συλλόγων, και στη δημιουργία τεσσάρων μεγάλων εκπομπών που έχουν προβληθεί στον ΣΚΑΪ και στην ΕΡΤ: «Για πάντα πρωταθλητές», «Ο πυρετός του Μουντιάλ», «Τα χρόνια της αθωότητας» και «Μνήμες γηπέδων». Παραδέχεται ότι «στην Ελλάδα το είδος του αθλητικού ντοκιμαντέρ είναι σχεδόν άγνωστο» και δηλώνει θαυμαστής της αμερικανικής και αγγλικής σχολής, αποθεώνοντας την κουλτούρα που οδήγησε στα ντοκιμαντέρ για τα σπορ που γυρίζει το Netflix.
May 29 · 27 min
«Ανησυχώ για το Μουντιάλ του Τραμπ»
Ο συντάκτης της LiFO, καλεσμένος στα «Ημερολόγια Κυριακής», αφήνει για λίγο τα κοφτερά του κείμενα για τη ζωή μας στην πόλη και μιλάει για το ποδόσφαιρο, την αγαπημένη του ΑΕΚ, το Μουντιάλ που πλησιάζει, τον Θωμά Μαύροκαι τον Μαραντόνα. Πώς είναι να βλέπεις μπάλα από παιδί δηλώνοντας οπαδός της ΑΕΚ, να θυμάσαι τα χρόνια σου στα γήπεδα, αλλά να πανηγυρίζεις για το πρωτάθλημα γράφοντας για τοσουρεάλ της φετινής φιέστας; Ο Δημήτρης Πολιτάκης, πρώτος καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», απαντάει στο ερώτημα «γιατί είναι κανείς ΑΕΚ» και συζητάει μαζί του για τις αφορμές που έχει ένας δημοσιογράφος να γράψει για ποδόσφαιρο χωρίς να είναι αθλητικός συντάκτης. Μιλάει, επίσης, για το ίδιο το σπορ: τον Ρονάλντο, τον Μαύρο, τον Σαραβάκο, αλλά και για το φετινό, πολιτικά «δύσκολο», Μουντιάλ, ισορροπώντας μεταξύ δύο ιδιοτήτων: του δημοσιογράφου και του οπαδού.

Showing 1–12 of 12 episodes