Society & CulturePersonal JournalsKids & FamilyParenting

Fathers Tales

George Chatzimanolis and Jim Makos

Στο Fathers Tales podcast θα ακούσεις τις απόψεις δύο σύγχρονων πατεράδων για τη ζωή, την ανατροφή των παιδιών, την καριέρα, την τεχνολογία, την επιχειρηματικότητα και γενικά ότι μπορεί να ενδιαφέρει τους σημερινούς άντρες και μπαμπάδες.

Play

Open in

21 episodes
weekly
Avg 42 min
Greek

Episodes 21

Newest Oldest Longest

All20 Unplayed20 In progress0 Played0

Counted on this page — what you have heard stays on this device, so it is not something the list can be paged by.

S1 · E126
Sunday · 44 min
Δύο φορές φτάσαμε στο «ναι» για κατοικίδιο. Και τις δύο κάτι έγινε
Υπάρχει μια φράση που μπορεί να αναστατώσει ολόκληρη οικογένεια χωρίς κανείς να το καταλάβει στην αρχή: «Να πάρουμε ένα κατοικίδιο;». Ακούγεται απλό. Ακούγεται χαριτωμένο. Ακούγεται σαν μια απόφαση που θα γεμίσει το σπίτι χαρά. Μέχρι να αρχίσουν οι πραγματικές ερωτήσεις. Και τότε το χαριτωμένο σκυλάκι αρχίζει ξαφνικά να μοιάζει περισσότερο με δεκαπενταετές project. Στο δικό μας σπίτι αυτή η συζήτηση έχει γίνει περισσότερες φορές απ’ όσες θέλουμε να παραδεχτούμε. Μάλιστα, δύο φορές φτάσαμε τόσο κοντά στο «ναι», που σχεδόν μπορούσαμε να φανταστούμε ήδη το νέο μέλος της οικογένειας στον καναπέ. Και τις δύο φορές όμως κάτι συνέβη. Τυχαίο; Θεϊκή παρέμβαση; Ένστικτο επιβίωσης; Θα αποφασίσετε εσείς. Γιατί άλλο είναι να λες «θέλω σκύλο» και άλλο να αρχίσεις να συζητάς τι σημαίνει πραγματικά αυτό. Ποιος θα τον φροντίζει κάθε μέρα; Τι γίνεται όταν θέλεις να φύγεις ταξίδι; Τι αλλάζει στην καθημερινότητά σου; Και κυρίως, πόσο αξιόπιστη είναι η υπόσχεση «εγώ θα κάνω τα πάντα» όταν προέρχεται από κάποιον που βαριέται να σηκώσει το ποτήρι του από το τραπέζι; Σε αυτό το επεισόδιο προσπαθούμε να καταλάβουμε αν η αγάπη για τα ζώα αρκεί για να αποκτήσεις κατοικίδιο ή αν πρέπει πρώτα να κάνεις μια πολύ πιο άβολη συζήτηση με τον εαυτό σου. Γιατί ένα κατοικίδιο μπορεί να γίνει πραγματικό μέλος της οικογένειας. Και ακριβώς γι’ αυτό η απόφαση ίσως είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται όταν κοιτάς ένα κουτάβι και λες «κοίτα τι γλυκούλι». Φυσικά, κάπου στην πορεία η κουβέντα ξεφεύγει. Εμφανίζονται σκύλοι, γάτες, χελώνες, παιδιά με μεγάλες υποσχέσεις, γονείς με ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες και τουλάχιστον μία επιχειρηματική ιδέα που μάλλον δεν θα έπρεπε ποτέ να δει το φως της ημέρας. Αν τα παιδιά σου ζητούν κατοικίδιο, αν σκέφτεσαι να πάρεις ένα ή αν έχεις ήδη κάνει το λάθος να πεις «θα το συζητήσουμε», αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Εμείς πάντως έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα να αντισταθούμε. Το αν αυτό λέγεται υπευθυνότητα ή απλώς φόβος για την πρωινή βόλτα, παραμένει ανοιχτό. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E125
August 16 · 34 min
Airbnb ή ξενοδοχείο: τι είναι καλύτερο και γιατί;
Αν ένα Airbnb κοστίζει 50 ευρώ τη βραδιά, γιατί όταν πας να το κλείσεις ξαφνικά χρειάζεσαι μικρό καταναλωτικό δάνειο; Cleaning fees, έξοδα πλατφόρμας, φόροι και διάφορες μικρές εκπλήξεις εμφανίζονται η μία μετά την άλλη και κάπου εκεί αρχίζεις να κοιτάς το ξενοδοχείο που πριν από πέντε λεπτά σου φαινόταν ακριβό. Στο επεισόδιο 125 του Fathers Tales βάζουμε απέναντι Airbnb και ξενοδοχεία και προσπαθούμε να αποφασίσουμε τι προτιμάμε τελικά και γιατί. Ο Γιώργος έχει μείνει αρκετές φορές σε Airbnb, κυρίως όταν ταξιδεύει οικογενειακά στην Ελλάδα. Περισσότερος χώρος, δύο υπνοδωμάτια, κουζίνα, σαλόνι και η αίσθηση ότι για λίγες μέρες ζεις σε ένα κανονικό σπίτι. Όλα αυτά ακούγονται ιδανικά. Μέχρι να χρειαστεί να καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις φρέσκες πετσέτες ή να αναρωτιέσαι γιατί στάζει νερό κάτω από τον νεροχύτη. Ο Δημήτρης, από την άλλη, δεν έχει μείνει ποτέ σε Airbnb και αντιμετωπίζει το ξενοδοχείο περίπου σαν τη ζώνη ασφαλείας του ταξιδιώτη. Reception, καθαριότητα, παροχές και η αίσθηση ότι αν κάτι πάει στραβά υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορείς να παραπονεθείς. Βέβαια, μια κακή κριτική στο TripAdvisor είναι αρκετή για να ξεκινήσει έρευνα επιπέδου οικονομικού εισαγγελέα πριν γίνει οποιαδήποτε κράτηση. Συζητάμε τι πραγματικά προσφέρει το Airbnb σε μια οικογένεια, πόσο σημαντικές είναι οι κριτικές, γιατί μια και μόνο αρνητική αξιολόγηση μπορεί να σου χαλάσει όλη την εικόνα και πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι τελικά ένα σπίτι από τις φωτογραφίες του. Ο Γιώργος θυμάται πραγματικές εμπειρίες από Airbnb, από διακοπή ρεύματος παραμονή Πρωτοχρονιάς μέχρι ιδιοκτήτη που χρειάστηκε να μπει στο σπίτι με υδραυλικό όσο η οικογένεια έλειπε. Και κάπου εκεί η συζήτηση ξεφεύγει, όπως συνήθως συμβαίνει στο Fathers Tales, από το «πού θα μείνουμε στις διακοπές» στο «μήπως να αγοράσουμε σπίτι και να το κάνουμε Airbnb;». Υπολογίζουμε έσοδα, πληρότητες, προμήθειες διαχείρισης, φόρους, φθορές και συγκρίνουμε το Airbnb με τη μακροχρόνια ενοικίαση. Γιατί το να βλέπεις 100 ευρώ τη βραδιά ακούγεται υπέροχο, μέχρι να αρχίσεις να αφαιρείς όλα όσα πρέπει να πληρωθούν. Μιλάμε επίσης για το πώς τα Airbnb επηρεάζουν την αγορά κατοικίας, γιατί η τοποθεσία μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά στην απόδοση ενός ακινήτου και αν το real estate είναι τελικά τόσο καλή επένδυση όσο συχνά πιστεύουμε. Και φυσικά προκύπτει η μεγάλη αντίφαση του επεισοδίου. Μπορείς να πιστεύεις ότι το Airbnb είναι καλή επιχείρηση και ταυτόχρονα, όταν έρθει η ώρα να ταξιδέψεις εσύ, να προτιμάς το ξενοδοχείο; Airbnb ή ξενοδοχείο λοιπόν; Περισσότερος χώρος ή περισσότερη σιγουριά; Καλύτερη τιμή ή μια τελική χρέωση που σε κάνει να ξανακοιτάξεις αν διάβασες σωστά το πρώτο ποσό; Σε αυτό το επεισόδιο προσπαθούμε να βρούμε την απάντηση, διαφωνούμε αρκετά ώστε να έχει ενδιαφέρον και στο τέλος καταλήγουμε τουλάχιστον σε ένα πράγμα. Η επιλογή είναι πολύ πιο περίπλοκη από όσο φαίνεται όταν ανοίγεις για πρώτη φορά την εφαρμογή για να κλείσεις τις επόμενες διακοπές σου. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E124
August 9 · 32 min
Σήμερα δεν αρκεί να είσαι καλός. Πρέπει να σε ξέρουν
Έχεις ένα καλό προϊόν. Έχεις μια καλή ιδέα. Έχεις αφιερώσει χρόνο, χρήματα και άπειρες ώρες για να τη φτιάξεις. Και κάποια στιγμή έρχεται η απάντηση: «Ωραία όλα αυτά, αλλά ποιος σε ξέρει;». Κάπως έτσι ξεκινά το σημερινό επεισόδιο, από μια πραγματική προσπάθεια crowdfunding που απορρίφθηκε όχι επειδή το project ήταν κακό, αλλά επειδή ο δημιουργός του δεν είχε ουσιαστική παρουσία στα social media. Και εκεί αρχίζει το άβολο ερώτημα. Αρκεί πλέον να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις ή πρέπει ταυτόχρονα να γίνεις και ο υπεύθυνος marketing του εαυτού σου; Γιατί ξαφνικά δεν αρκεί να φτιάχνεις ωραία πράγματα. Πρέπει να τα δείχνεις, να μιλάς γι’ αυτά, να χτίζεις κοινό και, ιδανικά, να έχεις και μερικούς ανθρώπους εκεί έξω που να ξέρουν ότι υπάρχεις πριν προσπαθήσεις να τους πουλήσεις κάτι. Με αφορμή αυτή την ιστορία, συζητάμε για το πόσο σημαντικό έχει γίνει το personal brand και γιατί ακόμα και εκδοτικοί οίκοι, crowdfunding πλατφόρμες και εταιρείες περιμένουν όλο και περισσότερο από τον δημιουργό να φέρει μαζί του και το κοινό του. Με άλλα λόγια, κάποτε έφτιαχνες το προϊόν και κάποιος άλλος αναλάμβανε να το πουλήσει. Τώρα φτιάχνεις το προϊόν, το προωθείς, χτίζεις κοινό, στέλνεις newsletter και, αν περισσεύει λίγος χρόνος, ίσως προλάβεις και να κοιμηθείς. Φυσικά, το να πεις σε κάποιον «ξεκίνα να δημιουργείς περιεχόμενο» είναι πολύ πιο εύκολο από το να το κάνει πραγματικά. Τι ανεβάζεις; Πού το ανεβάζεις; Πρέπει να δείξεις το πρόσωπό σου; Πρέπει να μιλάς στην κάμερα; Χρειάζεσαι τέλειο editing; Και τι γίνεται αν το πρώτο σου βίντεο είναι τόσο κακό που ένα χρόνο μετά δεν αντέχεις ούτε εσύ να το κοιτάξεις; Για αυτό το τελευταίο έχουμε προσωπική εμπειρία. Το πρώτο Fathers Tales υπάρχει για να μας θυμίζει ότι όλοι από κάπου ξεκινάμε. Μιλάμε επίσης για faceless κανάλια, silent vlogs, podcasts, blogs, newsletters και όλους τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί κάποιος να δημιουργήσει περιεχόμενο χωρίς να προσπαθεί να γίνει TikTok celebrity μέχρι την Παρασκευή. Δεν χρειάζεται όλοι να κάνουν το ίδιο. Αν σου αρέσει να γράφεις, γράψε. Αν σου αρέσει να μιλάς, κάνε podcast. Αν έχεις κάτι ενδιαφέρον να δείξεις, πάρε μια κάμερα και δείξ’ το. Το δύσκολο κομμάτι συνήθως δεν είναι να βρεις την τέλεια πλατφόρμα. Είναι να πατήσεις για πρώτη φορά το κουμπί της δημοσίευσης. Και φυσικά καταλήγουμε στο YouTube, γιατί ο Γιώργος έχει άποψη. Αν έπρεπε σήμερα να ξεκινήσει από το μηδέν σε μία μόνο πλατφόρμα, θα επέλεγε το YouTube. Ο Δημήτρης, από την άλλη, προσπαθεί ακόμα να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι κάποιος μπορεί απλώς να ανοίξει μια κάμερα και να αρχίσει να μιλάει χωρίς να το σκέφτεται για τρεις εβδομάδες πρώτα. Το βασικό όμως ερώτημα παραμένει. Αν σήμερα κανείς δεν σε ξέρει, πόσες ευκαιρίες μπορεί να χάνεις χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι; Και αν ξέρεις ότι κάποια στιγμή θέλεις να πουλήσεις μια ιδέα, ένα προϊόν, μια υπηρεσία ή απλώς τη δουλειά σου, μήπως η καλύτερη στιγμή να αρχίσεις να χτίζεις κοινό ήταν χθες; Η δεύτερη καλύτερη, μάλλον, είναι μόλις τελειώσει αυτό το επεισόδιο. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E123
August 2 · 45 min
Τα shorts φέρνουν πιστό κοινό ή μόνο περαστικούς viewers;
Τι αξίζουν 250.000 views, αν την επόμενη ημέρα κανείς δεν θυμάται ποιος είσαι; Τα shorts μπορούν να σε εκτοξεύσουν μέσα σε λίγες ώρες, αλλά μπορούν επίσης να σε μετατρέψουν σε έναν ακόμη περαστικό μέσα σε ένα ατελείωτο scroll. Σε αυτό το επεισόδιο προσπαθούμε να απαντήσουμε στο ερώτημα που βασανίζει κάθε επίδοξο δημιουργό περιεχομένου. Τα shorts χτίζουν πραγματικό κοινό ή απλώς ταΐζουν τον αλγόριθμο μέχρι να βρει το επόμενο θύμα του; Ο Δημήτρης, μέχρι πρόσφατα πιστός υπερασπιστής του long form, έχει αρχίσει να ανεβάζει shorts σχεδόν καθημερινά. Ο Γιώργος, ως σωστός φίλος, δεν αφήνει αυτή την αλλαγή να περάσει χωρίς ανάκριση. Είναι οργανωμένο πείραμα, στρατηγική ανάπτυξης ή απλώς ένας άνθρωπος που περπατάει, μιλάει στην κάμερα και ελπίζει ότι ο αλγόριθμος θα εκτιμήσει την προσπάθειά του; Συζητάμε αν είναι προτιμότερο να αφιερώσεις έναν χρόνο για να δημιουργήσεις ένα τέλειο βίντεο ή να δημοσιεύσεις εκατοντάδες μέτρια shorts και να μάθεις μέσα από την πράξη. Εξετάζουμε αν το κοινό που καταναλώνει βίντεο των τριάντα δευτερολέπτων θα πατήσει ποτέ σε ένα επεισόδιο διάρκειας μίας ώρας ή αν θα συνεχίσει να κάνει scroll μέχρι να χάσει την αίσθηση του χρόνου, του χώρου και πιθανότατα της οικογένειάς του. Μιλάμε επίσης για τον χρόνο που απαιτεί κάθε μορφή περιεχομένου. Ένα long form βίντεο μπορεί να χρειάζεται ώρες προετοιμασίας, γυρίσματος και επεξεργασίας. Ένα short μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα σε λίγα λεπτά, αρκεί να μην αποφασίσεις να προσθέσεις κινηματογραφικά εφέ, τρισδιάστατα γραφικά και μουσική επένδυση επιπέδου Χόλιγουντ. Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι μόνο τι αποδίδει περισσότερο, αλλά τι μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις χωρίς να καταστρέψεις την καθημερινότητά σου. Η συζήτηση περνά φυσικά και στο μεγάλο δίλημμα των Ελλήνων δημιουργών. Περιεχόμενο στα ελληνικά, που βγαίνει πιο αυθόρμητα, ή στα αγγλικά, όπου το πιθανό κοινό είναι πολύ μεγαλύτερο αλλά κάθε γραμματικό λάθος μοιάζει στο μυαλό σου με διεθνές διπλωματικό επεισόδιο; Μπορεί τελικά η ελληνική προφορά να είναι πλεονέκτημα; Και πόση τελειότητα χρειάζεται πραγματικά ένας θεατής που έχει ήδη το δάχτυλό του έτοιμο να περάσει στο επόμενο βίντεο; Σε αυτό το επεισόδιο δεν προσφέρουμε τη μυστική συνταγή του αλγορίθμου, κυρίως επειδή κανείς δεν την ξέρει. Προσπαθούμε όμως να καταλάβουμε τι σημαίνει συνέπεια, πόσο χρόνο πρέπει να δώσεις σε ένα πείραμα και γιατί το να δημοσιεύσεις κάτι μέτριο είναι συχνά καλύτερο από το να σχεδιάζεις για πάντα κάτι τέλειο. Άκουσε το επεισόδιο πριν ανεβάσεις το επόμενο short σου. Ή πριν αποφασίσεις ότι χρειάζεσαι άλλες έξι εβδομάδες για να διορθώσεις το πρώτο. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E122
July 26 · 34 min
Θεματικά πάρκα: ο ένας ζητά αδρεναλίνη, ο άλλος ψάχνει για την έξοδο
Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στα θεματικά πάρκα. Εκείνοι που βλέπουν ένα roller coaster και σκέφτονται «πρέπει να μπω τώρα» και εκείνοι που το κοιτούν και αναρωτιούνται πού βρίσκεται η κοντινότερη έξοδος κινδύνου. Σε αυτό το επεισόδιο, ο Γιώργος και ο Δημήτρης αποδεικνύουν ότι μπορούν να ανήκουν στην ίδια παρέα, αλλά να ζουν την ίδια εμπειρία με εντελώς διαφορετικούς σφυγμούς. Ο Δημήτρης ξεκινά με την ιστορία μιας νεροτσουλήθρας στην οποία ανέβηκε μόνο και μόνο επειδή το είχε υποσχεθεί στην κόρη του. Νόμιζε ότι θα ήταν μια χαλαρή οικογενειακή δραστηριότητα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα κρατούσε τις λαβές τόσο δυνατά, ώστε πιθανότατα χρειάστηκαν συντήρηση μετά την αποχώρησή του. Το χειρότερο ήταν ότι τα παιδιά ήθελαν αμέσως να ξαναμπούν. Ο Γιώργος, από την άλλη, όχι μόνο απολαμβάνει τα roller coaster, αλλά σχεδιάζει τις επισκέψεις στα θεματικά πάρκα με βάση το πόσα μπορεί να προλάβει. Ελεύθερες πτώσεις, σκοτεινά τούνελ, απότομες στροφές και βαγόνια που σε πετούν στον αέρα αποτελούν για εκείνον μέρος της διασκέδασης. Το πραγματικό του πρόβλημα δεν είναι ο φόβος. Είναι οι ουρές, το κουβάλημα της σαμπρέλας και το ενδεχόμενο να βραχεί και να περάσει την υπόλοιπη ημέρα παγωμένος. Η συζήτηση περνά από τη Disneyland και το πάρκο του Αστερίξ μέχρι το Efteling, το Europa Park και άλλα ευρωπαϊκά θεματικά πάρκα. Πόσο ασφαλή είναι πραγματικά τα roller coaster; Αξίζει να περιμένεις μία ώρα για μια διαδρομή δύο λεπτών; Και πόσα χρήματα είναι λογικό να πληρώσει μια οικογένεια για να διασκεδάσει, να τρομάξει και να επιστρέψει στο ξενοδοχείο με εξαντλημένα παιδιά; Υπάρχει όμως και ένας φόβος πολύ μεγαλύτερος από οποιαδήποτε ελεύθερη πτώση. Η στιγμή που ένας γονιός χάνει το παιδί του μέσα σε ένα τεράστιο πλήθος, ακόμη και για λίγα δευτερόλεπτα. Ο Δημήτρης μιλά για την απόφασή του να χρησιμοποιήσει AirTag σε ένα θεματικό πάρκο και για εκείνη τη σύντομη στιγμή πανικού που μόνο ένας γονιός μπορεί να καταλάβει. Φυσικά, η κουβέντα δεν μένει μόνο στα θεματικά πάρκα. Καταλήγει στα παιχνίδια διαχείρισης, στα παλιά Theme Park και Championship Manager και στο πώς τα σύγχρονα παιχνίδια έχουν γίνει τόσο περίπλοκα, ώστε χρειάζεσαι σχεδόν δεύτερη δουλειά για να μάθεις να τα παίζεις. Γιατί στο Fathers Tales καμία συζήτηση δεν τελειώνει απαραίτητα στο θέμα από το οποίο ξεκίνησε. Είναι ένα επεισόδιο για την αδρεναλίνη, τον φόβο, τα παιδιά που δεν φοβούνται τίποτα και τους γονείς που προσπαθούν να δείχνουν ψύχραιμοι ενώ μέσα τους αποχαιρετούν ήδη τους αγαπημένους τους. Άκουσέ το πριν κλείσεις την επόμενη οικογενειακή επίσκεψη σε θεματικό πάρκο. Ή τουλάχιστον πριν υποσχεθείς στο παιδί σου ότι θα ανέβεις μαζί του στη μεγάλη νεροτσουλήθρα. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E121
July 19 · 49 min
Οι εφαρμογές που μας λύνουν τα χέρια κάθε μέρα
Πόσες εφαρμογές χρειάζεται ένας άνθρωπος για να οργανώσει τη ζωή του; Μία για τις σημειώσεις, μία για το ημερολόγιο, μία για τα οικονομικά, μία για τους κωδικούς, τρεις για τα μηνύματα και άλλες πέντε για να θυμάται γιατί άνοιξε το κινητό του. Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγουμε τις συσκευές μας και αποκαλύπτουμε τις εφαρμογές χωρίς τις οποίες, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε πλέον να λειτουργήσουμε. Ο Γιώργος εξηγεί πώς έχει καταφέρει να οργανώσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του μέσα από το Obsidian, το ημερολόγιο και την τεχνητή νοημοσύνη. Στόχοι, καθημερινές σημειώσεις, δουλειές, προσωπικά projects και υποχρεώσεις βρίσκονται όλα μέσα σε ένα σύστημα που γνωρίζει τι πρέπει να κάνει πριν το θυμηθεί ο ίδιος. Ο Δημήτρης, από την άλλη, ακολουθεί μια πιο απλή φιλοσοφία. Αν κάτι είναι πραγματικά σημαντικό, πιθανότατα θα το θυμηθεί. Κάποια στιγμή. Μιλάμε για τις εφαρμογές που χρησιμοποιούμε για budgeting, παραγωγικότητα, προγραμματισμό, δημιουργία περιεχομένου και επεξεργασία ήχου και βίντεο. Από το WealthSense και το You Need a Budget μέχρι το DaVinci Resolve, το Reaper και τα εργαλεία που βοηθούν τον Γιώργο να γράφει κώδικα, η συζήτηση αποδεικνύει ότι υπάρχει εφαρμογή για κάθε πιθανή ανάγκη. Ακόμη και για ανάγκες που δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε μέχρι να δούμε τη συνδρομή. Συζητάμε επίσης για την τεχνητή νοημοσύνη και τον τρόπο με τον οποίο έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Εργαλεία που γράφουν κώδικα, οργανώνουν το πρόγραμμα, κάνουν έρευνα και ελέγχουν το ένα τα λάθη του άλλου έχουν γίνει πλέον μόνιμοι συνεργάτες. Το μόνο που δεν έχουν καταφέρει ακόμη είναι να πάνε στις συναντήσεις αντί για εμάς, αλλά θεωρούμε ότι είναι θέμα χρόνου. Μεγάλο μέρος της κουβέντας αφιερώνεται στις εφαρμογές υπαγόρευσης, οι οποίες υπόσχονται ότι μπορείς να σταματήσεις να γράφεις και απλώς να μιλάς. Κάποιες καταλαβαίνουν ελληνικά, αγγλικά και τις δύο γλώσσες ταυτόχρονα. Άλλες προσθέτουν μόνες τους τελείες, κόμματα και παραγράφους, κάτι που για τον Γιώργο αποτελεί τεχνολογικό θαύμα και για τον Δημήτρη απόδειξη ότι ακόμη και μια εφαρμογή ξέρει πότε πρέπει να σταματήσει μια πρόταση. Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε έξω τις εφαρμογές για μηνύματα, κωδικούς, podcasts, social media, μεταφορά αρχείων, πλοήγηση, θερμίδες, fasting και καθημερινό περπάτημα. Ανακαλύπτουμε γιατί χρειαζόμαστε τέσσερις διαφορετικές εφαρμογές για να μιλήσουμε με τους φίλους μας, γιατί ο Γιώργος ανοίγει τους χάρτες ακόμη και όταν γνωρίζει τη διαδρομή και γιατί ο Γιώργος θεωρεί περιττό να ζητήσει οδηγίες για έναν δρόμο που έχει κάνει ήδη εκατό φορές. Τελικά, ποιες εφαρμογές κάνουν πραγματικά τη ζωή μας ευκολότερη και ποιες απλώς μας δίνουν ακόμη έναν κωδικό να θυμόμαστε; Ποιες αξίζουν τα χρήματά τους και ποιες παραμένουν εγκατεστημένες επειδή φοβόμαστε ότι ίσως τις χρειαστούμε κάποια μέρα; Άκουσε το επεισόδιο, σύγκρινε τις δικές σου εφαρμογές με τις δικές μας και ετοιμάσου να ανακαλύψεις τουλάχιστον μία που θα θελήσεις να εγκαταστήσεις πριν φτάσεις στο τέλος. Οι εφαρμογές που αναφέραμε στο επεισόδιο: Οργάνωση, σημειώσεις και παραγωγικότητα Obsidian Google Keep Apple Notes Notion Microsoft OneDrive Proton Drive TickTick Todoist Google Calendar Google Tasks Microsoft To Do Raycast Alfred AI και εργαλεία προγραμματισμού Claude Claude Code ChatGPT Grok Google Gemini OpenAI Codex PhpStorm GitKraken TablePlus Οικονομικά και budgeting WealthSense YNAB, You Need a Budget Βίντεο, ήχος και δημιουργία περιεχομένου Sony Monitor & Control DaVinci Resolve REAPER Affinity VoiceInk Gboard Letterly Wispr Flow Typefully Social media, podcast και πλατφόρμες περιεχομένου X, πρώην Twitter Threads Facebook LinkedIn YouTube Spotify Pocket Casts Μεταφορά αρχείων Blip LocalSend Apple AirDrop Google Quick Share Κωδικοί και ασφάλεια 1Password Μηνύματα και επικοινωνία Viber WhatsApp Facebook Messenger Διατροφή, άσκηση και υγεία Lose It! Fastic Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E120
July 12 · 40 min
Τι έχει το σινεμά που δεν μπορεί να μας δώσει κανένα streaming;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που πλήρωσες για να καθίσεις σε μια σκοτεινή αίθουσα, δίπλα σε αγνώστους που μασάνε ποπ κορν και nachos με την ένταση βιομηχανικού μηχανήματος; Κι όμως, για κάποιους αυτή παραμένει μία από τις καλύτερες μορφές διασκέδασης. Για άλλους, το σινεμά πέθανε τη στιγμή που απέκτησαν μεγάλη τηλεόραση, καλό ηχοσύστημα και τη δυνατότητα να πατούν pause όποτε θέλουν. Σε αυτό το επεισόδιο, ο Γιώργος και ο Δημήτρης βρίσκονται σε δύο εντελώς διαφορετικές πλευρές της αίθουσας. Ο Γιώργος πληρώνει μηνιαία συνδρομή για απεριόριστο σινεμά, πηγαίνει σχεδόν κάθε εβδομάδα και θεωρεί ότι η μεγάλη οθόνη έχει ακόμα τη δική της μαγεία. Ο Δημήτρης, από την άλλη, έχει επενδύσει χιλιάδες ευρώ σε home cinema και δεν βλέπει κανέναν σοβαρό λόγο να εγκαταλείψει τον καναπέ του. Είναι όμως το σινεμά μόνο η ταινία; Ή μήπως είναι η έξοδος, η παρέα, η βόλτα, τα ποπ κορν και η συζήτηση που ακολουθεί; Μπορεί μια μέτρια ταινία να αξίζει περισσότερο όταν τη βλέπεις με φίλους; Και πόσες φορές πρέπει να πηγαίνεις κάθε μήνα για να πείσεις τον εαυτό σου ότι η συνδρομή πραγματικά συμφέρει; Η συζήτηση περνά από τις αίθουσες IMAX, το ScreenX και το 4DX, όπου η καρέκλα σε κουνάει, σε φυσάει και περιστασιακά σε βρέχει, επειδή προφανώς το να βλέπεις απλώς μια ταινία δεν είναι πλέον αρκετό. Μιλούν επίσης για θερινά σινεμά, τρισδιάστατες ταινίες, θέσεις στην πρώτη σειρά και εκείνους τους ανθρώπους που ανοίγουν το κινητό τους με τη φωτεινότητα στο μέγιστο μέσα στην πιο σκοτεινή σκηνή. Ο Γιώργος εξηγεί γιατί έχει πάει ακόμα και μόνος του σινεμά, γιατί επιστρέφει για να ξαναδεί ταινίες δεκαετιών και γιατί θα μπορούσε άνετα να περάσει εννέα ώρες βλέποντας ολόκληρο τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ο Δημήτρης προσπαθεί να καταλάβει γιατί κάποιος θα άφηνε την άνεση του σπιτιού του για να δει μια κωμωδία σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο. Παράλληλα, θυμούνται τις πρώτες τους εμπειρίες από τα σινεμά του Πειραιά, τις ταινίες που έβλεπαν με τους γονείς τους και εκείνη την εποχή που το να πας κινηματογράφο ήταν ολόκληρο γεγονός. Γιατί τελικά οι ταινίες που αγαπήσαμε μικροί αποκτούν διαφορετικό νόημα όταν τις ξαναβλέπουμε μετά τα σαράντα; Το σινεμά πεθαίνει ή απλώς μεταμορφώνεται; Μπορεί το streaming να αντικαταστήσει πραγματικά τη μεγάλη οθόνη; Και τελικά ποιος έχει δίκιο, εκείνος που παίρνει το ποδήλατό του και πηγαίνει στην αίθουσα ή εκείνος που βυθίζεται στον καναπέ του με το τηλεκοντρόλ στο χέρι; Άκουσε το επεισόδιο και διάλεξε πλευρά. Απλώς προσπάθησε να μη μιλάς όσο παίζει η ταινία. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E119
July 5 · 45 min
Το μεγάλο σκάνδαλο των κορυφαίων πανεπιστημίων
Πόσο κοστίζει τελικά το μέλλον ενός παιδιού; 50.000 ευρώ τον χρόνο; Ένα καλό φροντιστήριο; Μια δωρεά με πολλά μηδενικά; Ή μήπως ένα ψεύτικο αθλητικό βιογραφικό, λίγο Photoshop και ένας μπαμπάς που αποφάσισε ότι η αξιοκρατία είναι καλή μόνο όταν κερδίζει το δικό του παιδί; Σε αυτό το επεισόδιο ξεκινάμε από το σκάνδαλο εισαγωγών στα κορυφαία πανεπιστήμια της Αμερικής και καταλήγουμε στο μεγάλο ερώτημα που φοβούνται να κάνουν πολλοί γονείς: αξίζει ακόμα το πανεπιστήμιο ή μας πουλάνε παραμύθι; Ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν την ιστορία με τους πλούσιους γονείς, τα δήθεν αθλητικά βιογραφικά, τα Photoshop σε πισίνες, τις εξετάσεις που κάποιοι άλλοι έδιναν στη θέση των παιδιών και τα πανεπιστήμια που ξαφνικά θυμίζουν λίγο λιγότερο ναούς της γνώσης και λίγο περισσότερο VIP club με πολύ ακριβή είσοδο. Γιατί τελικά, όταν μιλάμε για Harvard, Stanford και Princeton, μιλάμε για γνώση, για κύρος, για networking ή για το πόσο δυνατά μπορεί να μιλήσει το πορτοφόλι του μπαμπά; Από εκεί, η κουβέντα ανοίγει και πάει εκεί που πονάει. Στις πανελλήνιες, στα φροντιστήρια, στο άγχος των παιδιών, στους γονείς που θέλουν πάση θυσία να δουν το παιδί τους να περνάει κάπου, οπουδήποτε, αρκεί να μπει σε πανεπιστήμιο. Γιατί στην Ελλάδα το «πέρασε πανεπιστήμιο» ακούγεται ακόμα σαν κοινωνικό παράσημο, ακόμα κι αν το παιδί πέρασε σε σχολή που δεν είχε σκεφτεί ποτέ, σε πόλη που δεν ήθελε να πάει, για να κάνει μια δουλειά που ίσως δεν θα αγαπήσει ποτέ. Μικρή λεπτομέρεια. Το επεισόδιο δεν είναι κατά των πανεπιστημίων. Δεν καίμε πτυχία στην πλατεία, ούτε λέμε στα παιδιά «άσε τα βιβλία και γίνε influencer». Η συζήτηση είναι πιο δύσκολη και πιο ειλικρινής. Τι πραγματικά προσφέρει το πανεπιστήμιο σήμερα; Γνώση; Βάσεις; Πειθαρχία; Φίλους; Γνωριμίες; Κύρος; Και τι από όλα αυτά μπορεί να αντικατασταθεί από την πράξη, την επιχειρηματικότητα, το online learning και φυσικά το AI, που πλέον έχει μπει στη ζωή μας σαν εκείνον τον ξάδερφο που εμφανίζεται απρόσκλητος αλλά τελικά ξέρει να φτιάχνει τα πάντα; Μιλάμε επίσης για το μεγάλο άγχος των γονιών. Θέλουμε τα παιδιά μας να σπουδάσουν επειδή αυτό θέλουν πραγματικά ή επειδή εμείς δεν αντέχουμε την ιδέα ότι μπορεί να ακολουθήσουν έναν άλλο δρόμο; Τα στηρίζουμε ή τα σπρώχνουμε; Τα βοηθάμε να ανοίξουν τα φτερά τους ή τους βάζουμε GPS, password στο Facebook group της σχολής και πρόγραμμα ζωής μέχρι τα σαράντα; Κάπου εδώ εμφανίζεται και μια ιστορία με μητέρα που παρίστανε τον γιο της σε φοιτητικό group για πέντε χρόνια. Ναι, καλά διαβάσατε. Πέντε χρόνια. Το παιδί πήρε πτυχίο, η μάνα σχεδόν δεύτερη ειδικότητα. Και επειδή είναι Fathers Tales, η κουβέντα δεν μένει μόνο στη θεωρία. Πιάνει Ελλάδα, εξωτερικό, Ευρώπη, Αμερική, ιδιωτικά πανεπιστήμια, δημόσια πανεπιστήμια, παιδιά που φεύγουν από το σπίτι, γονείς που δεν μπορούν να τα αφήσουν, δουλειές που θέλουν ακόμα πτυχίο και δουλειές που ίσως στο μέλλον θα θέλουν περισσότερο μυαλό, προσαρμοστικότητα και λιγότερη κορνίζα στον τοίχο. Αν έχετε παιδιά, αν σπουδάσατε, αν δεν σπουδάσατε, αν σας πίεσαν να σπουδάσετε, αν πιέζετε εσείς τώρα κάποιον άλλον ή αν απλώς αναρωτιέστε αν το πτυχίο εξακολουθεί να έχει την ίδια αξία στην εποχή του AI, αυτό το επεισόδιο είναι για εσάς. Δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις, προφανώς. Αν τις είχαμε, θα είχαμε ήδη ανοίξει το Fathers Tales University με δίδακτρα, campus και μάθημα επιλογής «Πώς να έχεις άποψη για όλα χωρίς να είσαι ειδικός». Αλλά έχουμε μια ειλικρινή κουβέντα, αρκετές απορίες και μερικές αλήθειες που μάλλον αξίζει να ακουστούν. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E118
June 28 · 50 min
Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι πέφτουν στις πιο χαζές απάτες;
Αν κάποιος εμφανιζόταν αύριο στη γειτονιά σου με μια καινούρια Mercedes, ωραίο ύφος και την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που “ξέρει την αγορά”, θα του έδινες τα λεφτά σου για να στα αυγατίσει; Η σωστή απάντηση είναι “όχι”. Η αληθινή απάντηση όμως είναι λίγο πιο άβολη. Γιατί κάπως έτσι ξεκινούν πολλές μεγάλες απάτες. Όχι με σκοτεινά σχέδια και κακούς που γελάνε σε υπόγεια. Αλλά με χαμόγελα, γνωριμίες, κύρος, ωραία λόγια και την αίσθηση ότι “αφού τον εμπιστεύονται όλοι, κάτι θα ξέρουν”. Σε αυτό το επεισόδιο πιάνουμε την ιστορία του Bernie Madoff, ενός από τους μεγαλύτερους απατεώνες της Wall Street, ο οποίος κατάφερε να πουλάει αέρα για δεκαετίες και να πείθει ανθρώπους, επενδυτές και οργανισμούς ότι είχε βρει το μαγικό κουμπί που γεννάει λεφτά. Το πιο τρελό δεν είναι μόνο το μέγεθος της απάτης. Το πιο τρελό είναι το πόσο απλά στημένο ήταν όλο αυτό. Όχι σκοτεινά δωμάτια με δέκα οθόνες και ιδιοφυείς αλγόριθμους. Περισσότερο ένα τεράστιο “εμπιστεύσου με, ξέρω τι κάνω”. Από εκεί η κουβέντα πάει σε Ponzi σχήματα, hedge funds, ψεύτικες αποδόσεις, οικονομικό αναλφαβητισμό και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που εμφανίζονται με ύφος ειδικού και σου εξηγούν πώς θα πλουτίσεις, συνήθως αφού πρώτα πλουτίσουν οι ίδιοι από εσένα. Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό γέλιο, γιατί ο Δημήτρης θυμάται ιστορίες από εποχές που κόσμος ήθελε να του δώσει λεφτά για να τα “αυγατίσει”, απλά επειδή τον είδαν με ωραίο αυτοκίνητο. Η Mercedes τελικά δεν είναι μεταφορικό μέσο. Είναι επενδυτικό προσπέκτους με ζάντες. Μιλάμε επίσης για το γιατί το social proof είναι τόσο επικίνδυνο. Αν έχει βάλει λεφτά ο έξυπνος φίλος σου, αν έχει βάλει λεφτά ο γνωστός επιχειρηματίας, αν έχουν μπει όλοι στο “σίγουρο πράγμα”, τότε ξαφνικά σταματάς να ρωτάς τις δύσκολες ερωτήσεις. Και κάπως έτσι, από το “ας το ψάξω λίγο” φτάνεις στο “δώσε και σε μένα μια θέση στο τρένο πριν φύγει”. Μόνο που πολλές φορές το τρένο δεν πάει στον πλούτο. Πάει κατευθείαν στον τοίχο. Το επεισόδιο δεν είναι οικονομική συμβουλή. Ευτυχώς για όλους μας. Είναι μια κουβέντα για την ανθρώπινη ευπιστία, την ανάγκη μας να πιστέψουμε στο εύκολο χρήμα και την απίστευτη δύναμη που έχει κάποιος όταν μπορεί να πουλήσει αυτοπεποίθηση. Γιατί μερικές φορές δεν αγοράζουμε επενδύσεις. Αγοράζουμε την αίσθηση ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα από εμάς. Αν έχεις ποτέ σκεφτεί “εγώ δεν θα την πατούσα”, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν έχεις δει φίλους, γνωστούς ή influencers να υπόσχονται αποδόσεις, μυστικές στρατηγικές και λεφτά χωρίς κόπο, αυτό το επεισόδιο είναι επίσης για σένα. Και αν απλά θέλεις να ακούσεις δύο ανθρώπους να προσπαθούν να καταλάβουν πώς γίνεται μια απάτη 19 δισεκατομμυρίων να μοιάζει τόσο γελοία και τόσο τρομακτική ταυτόχρονα, τότε πάτα play. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E117
June 21 · 49 min
Έτσι θα εξαφανιστεί η διαφθορά στην Ελλάδα
Αν αύριο το AI έμπαινε στο Δημόσιο, στα νοσοκομεία, στις πολεοδομίες και στις εξετάσεις για δίπλωμα, θα τελείωνε η διαφθορά ή απλά θα ψάχναμε ποιος ξέρει τον προγραμματιστή; Στο 117ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ξεκινούν από το κλασικό ελληνικό “λάδωμα” και καταλήγουν σε ένα πολύ άβολο ερώτημα. Θέλουμε πραγματικά ένα σύστημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί ή μας αρέσει η διαφάνεια μόνο όταν ελέγχει τους άλλους; Αφορμή είναι η προσπάθεια να μπει περισσότερη τεχνολογία και διαφάνεια στις εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης. Κάμερες μέσα στα αυτοκίνητα, ψηφιακές διαδικασίες, ανώνυμες καταγγελίες και λιγότερες ευκαιρίες για το κλασικό ελληνικό “έλα μωρέ, θα το κανονίσουμε”. Και κάπου εκεί γεννιέται το μεγάλο ερώτημα. Αν βγάλεις τον άνθρωπο από τη μέση, μειώνεις και τη διαφθορά; Από εκεί, η κουβέντα ανοίγει. Νοσοκομεία, δημόσια έργα, πολεοδομίες, πρόστιμα, αποδείξεις, παραλίες, επιχειρηματικότητα και όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα σημεία όπου η κοινωνία αποφασίζει αν θα παίξει με τους κανόνες ή αν θα ψάξει τον γνωστό του γνωστού. Γιατί τελικά η διαφθορά δεν είναι πάντα μια μεγάλη σκοτεινή υπόθεση με βαλίτσες γεμάτες λεφτά. Μερικές φορές είναι ένα “χωρίς απόδειξη πόσο πάει;” και ένα “ξέρεις κανέναν να μου σβήσει την κλήση;”. Το επεισόδιο όμως δεν μένει μόνο στο “φταίει το σύστημα”. Ο Γιώργος και ο Δημήτρης συζητούν αν το πραγματικό πρόβλημα είναι οι νόμοι, η εφαρμογή τους, ο φόβος της τιμωρίας ή η ίδια μας η νοοτροπία. Γιατί αν όλοι ξέρουν ότι υπάρχει νόμος αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι θα εφαρμοστεί, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη κανόνων. Είναι ότι έχουμε μάθει να βλέπουμε τους κανόνες σαν προτάσεις, όχι σαν υποχρεώσεις. Μέσα στην κουβέντα μπαίνουν και παραδείγματα από άλλες χώρες, όπως η Εσθονία και η Νότια Κορέα, όπου η τεχνολογία χρησιμοποιείται για να εντοπίζει ύποπτα μοτίβα, περίεργους διαγωνισμούς και πιθανές συμπαιγνίες. Γιατί το AI μπορεί να μην έχει ηθική συνείδηση, αλλά έχει κάτι πολύ ενοχλητικό για όσους κάνουν λαμογιές. Δεν βαριέται, δεν ξεχνάει και δεν πάει για καφέ την ώρα που πρέπει να ελέγξει τα δεδομένα. Και φυσικά, επειδή μιλάμε για Fathers Tales, η κουβέντα δεν θα μπορούσε να μην περάσει και από το ενδεχόμενο να κατέβει ο Γιώργος στην πολιτική με πρόγραμμα “θα καταπολεμήσουμε τη διαφθορά με AI”. Το αν αυτό είναι όραμα, απειλή ή η αρχή για ένα νέο κόμμα που κανείς δεν ζήτησε, θα το κρίνετε εσείς. Ένα επεισόδιο για την τεχνολογία, τη διαφάνεια, την ελληνική πραγματικότητα και το μεγάλο ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει δυνατά. Θέλουμε πραγματικά να τελειώσει η διαφθορά ή απλά θέλουμε να τελειώσει η διαφθορά των άλλων; Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E116
June 14 · 37 min
Η σκοτεινή πλευρά της εταιρείας που μοίραζε δωρεάν παπούτσια
Μπορεί μια εταιρεία να μοιράσει 100 εκατομμύρια ζευγάρια παπούτσια σε παιδιά που τα έχουν ανάγκη και παρ’ όλα αυτά να κατηγορηθεί ότι έκανε κακό; Μπορεί μια καλή πράξη να καταστρέψει τοπικές οικονομίες, να γυρίσει μπούμερανγκ και να ρίξει τον ιδρυτή της εταιρείας στην πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής του; Αυτή είναι η ιστορία της TOMS. Και είναι πολύ πιο περίεργη απ’ όσο φαίνεται. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για την ιστορία της TOMS, της εταιρείας που έκανε διάσημο το μοντέλο One for One. Αγόραζες ένα ζευγάρι παπούτσια και η εταιρεία έδινε άλλο ένα ζευγάρι σε ένα παιδί που το είχε ανάγκη. Ακούγεται υπέροχο, έτσι; Και όντως, για χρόνια ο κόσμος το αγάπησε. Τα παπούτσια έγιναν μόδα, οι celebrities τα φόρεσαν, οι πελάτες ένιωθαν ότι κάνουν καλό και η εταιρεία μεγάλωνε σαν να είχε πατήσει turbo. Μόνο που κάποια στιγμή άρχισαν οι δύσκολες ερωτήσεις. Τι γίνεται όταν στέλνεις δωρεάν παπούτσια σε φτωχές περιοχές; Βοηθάς πραγματικά την τοπική κοινωνία ή καταστρέφεις τους ανθρώπους που ήδη πουλάνε παπούτσια εκεί; Μειώνεις τη φτώχεια ή απλώς κάνεις τους ανθρώπους να περιμένουν την επόμενη δωρεά; Και τελικά, πόσο αθώο είναι ένα επιχειρηματικό μοντέλο που κάνει εμάς να νιώθουμε καλοί, αλλά μπορεί να δημιουργεί προβλήματα αλλού; Φυσικά, επειδή είμαστε το Fathers Tales, δεν μείναμε μόνο στα παπούτσια. Κάπου ανάμεσα σε κοινωνική επιχειρηματικότητα, χρεοκοπίες, φιλανθρωπία και τον Γιώργο να εξηγεί στον Δημήτρη τι είναι τα TOMS, η κουβέντα πήγε εκεί που πηγαίνει πάντα. Στα παιδιά μας. Γιατί το ίδιο ερώτημα υπάρχει και στο σπίτι. Όταν βοηθάμε συνεχώς τα παιδιά μας, τα στηρίζουμε ή τα κάνουμε να εξαρτώνται από εμάς; Όταν τους λύνουμε κάθε πρόβλημα, τα προστατεύουμε ή τους κλέβουμε την ευκαιρία να δυναμώσουν; Μιλάμε επίσης για την επιτυχία και για το περίεργο πράγμα που συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος έχει πετύχει τα πάντα στα χαρτιά, αλλά μέσα του νιώθει άδειος. Ο ιδρυτής της TOMS έβγαλε εκατομμύρια, έγινε σύμβολο καλοσύνης, βοήθησε εκατομμύρια παιδιά και όμως έφτασε σε μια πολύ σκοτεινή προσωπική περίοδο. Γιατί τελικά, τα λεφτά, η εικόνα και τα χειροκροτήματα δεν γεμίζουν πάντα αυτό που έχουμε μέσα μας. Και αυτό είναι λίγο άβολο να το ακούμε, ειδικά αν περιμένουμε ότι “όταν πετύχω αυτό, τότε θα είμαι καλά”. Αν σου αρέσουν οι ιστορίες εταιρειών που ξεκίνησαν με μια απλή ιδέα και μετά τα πράγματα έγιναν πολύ πιο περίπλοκα, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν έχεις αγοράσει ποτέ κάτι επειδή “είναι για καλό σκοπό”, μάλλον θα το ακούσεις με άλλο αυτί. Και αν είσαι γονιός που κάποιες φορές βοηθάει λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει, τότε ίσως πονέσει λίγο. Αλλά με αγάπη. Και με αρκετή κοροϊδία, όπως πάντα. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E115
June 7 · 41 min
Νόμιζα ότι ήξερα τι είναι άγχος. Μέχρι που το έζησα
Υπάρχει ένα είδος άγχους που δεν τελειώνει όταν τελειώσει η δουλειά, η εξέταση ή η δύσκολη συζήτηση. Είναι το άγχος που έρχεται το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν, και σου ψιθυρίζει όλα τα χειρότερα σενάρια με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που μόλις πήρε πτυχίο στην καταστροφολογία. Αυτό το άγχος νομίζεις ότι το καταλαβαίνεις. Μέχρι τη στιγμή που το ζεις πραγματικά. Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε για το άγχος όχι θεωρητικά, αλλά μέσα από πραγματικές εμπειρίες. Για το άγχος που σε κρατάει ξύπνιο το βράδυ. Για το άγχος που σε κάνει να κοιτάς το ταβάνι και να σκέφτεσαι όλα τα πιθανά σενάρια καταστροφής. Και φυσικά, για εκείνη την υπέροχη συμβουλή που όλοι έχουμε ακούσει και κανέναν δεν έχει βοηθήσει ποτέ: «Μην αγχώνεσαι». Ευχαριστώ πολύ, μόλις θεραπεύτηκα. Η κουβέντα πάει από τα λεφτά και την υγεία μέχρι την οικογένεια, τις εξετάσεις, τις επιχειρήσεις, την επιτυχία, τον Ναδάλ, τα online projects και το κλασικό ανθρώπινο ταλέντο να φτιάχνουμε μέσα στο μυαλό μας ταινίες καταστροφής χωρίς budget αλλά με άψογη σκηνοθεσία. Γιατί το άγχος πολλές φορές δεν έχει να κάνει μόνο με αυτό που συμβαίνει τώρα, αλλά με αυτό που φοβόμαστε ότι μπορεί να συμβεί μετά. Μιλάμε επίσης για το πώς αντιδρά το σώμα όταν μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού. Για το περίφημο fight or flight, για το πώς ο οργανισμός νομίζει ότι μας κυνηγάει λιοντάρι, ενώ στην πραγματικότητα απλώς κοιτάμε το web banking ή τα analytics της ιστοσελίδας μας. Και κάπου εκεί καταλαβαίνουμε ότι το άγχος δεν είναι απλά «σκέφτομαι πολύ». Είναι κάτι που σε επηρεάζει στο σώμα, στο μυαλό, στις αποφάσεις και πολλές φορές σε κάνει να κολλάς ακριβώς εκεί που πρέπει να κινηθείς. Το επεισόδιο όμως δεν μένει μόνο στο σκοτεινό κομμάτι. Μιλάμε και για το τι μπορεί να βοηθήσει. Την κίνηση. Τα μικρά βήματα. Το να σταματήσεις να κοιτάς μόνο το πρόβλημα και να αρχίσεις να ψάχνεις την επόμενη πρακτική κίνηση. Όχι επειδή ξαφνικά όλα λύνονται μαγικά, αλλά επειδή πολλές φορές το να κάνεις κάτι, έστω και μικρό, είναι αρκετό για να ανοίξει μια μικρή χαραμάδα φωτός. Αν έχεις αγχωθεί ποτέ τόσο που δεν μπορούσες να σκεφτείς καθαρά, αν έχεις φοβηθεί για το αύριο, αν έχεις ακούσει το «μην αγχώνεσαι» και ήθελες να απαντήσεις «α τέλεια, γιατί δεν το σκέφτηκα;», τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Όχι γιατί έχουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά γιατί μάλλον όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί στο ίδιο βαγόνι του roller coaster. Και ναι, καμιά φορά φωνάζουμε. Αλλά τουλάχιστον δεν είμαστε μόνοι. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E114
May 31 · 36 min
Με ένα αρχείο που βγάζει χιλιάρικα (αν όλα πάνε καλά)
Τι θα έκανες αν σου έλεγε κάποιος ότι μπορεί να βγάλει χιλιάδες ευρώ χωρίς να στείλει κάποιο προϊόν, χωρίς αποθήκη, χωρίς μεταφορικά και χωρίς καν να κατασκευάσει κάτι ο ίδιος; Ακούγεται σαν απάτη, σαν όνειρο ή σαν ακόμα ένα βίντεο που υπόσχεται “παθητικό εισόδημα από τον καναπέ”. Κι όμως, σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για μια πραγματική ιδέα που συνδυάζει crowdfunding, 3D printing και ένα απλό αρχείο που μπορεί να γίνει προϊόν στο σπίτι κάποιου άλλου. Ο Δημήτρης έρχεται ενθουσιασμένος με μια ιστορία φίλου που ασχολείται με 3D printing και ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη του στο crowdfunding. Ο Γιώργος, από την άλλη, προσπαθεί να καταλάβει αν μιλάμε για επιχείρηση, χόμπι, πνευματική ιδιοκτησία ή για το πιο εξελιγμένο “πάρε αυτό το αρχείο και κάν’ το μόνος σου” που έχει υπάρξει ποτέ. Και κάπως έτσι ξεκινάει μια κουβέντα για το αν μπορείς όντως να βγάλεις χιλιάδες ευρώ με ένα αρχείο. Μιλάμε για Kickstarter, backers, tiers, καμπάνιες, scams, καθυστερήσεις, marketing, deadlines και όλα αυτά τα ωραία που κάνουν μια ιδέα να φαίνεται απλή μέχρι να προσπαθήσεις να την υλοποιήσεις. Γιατί άλλο είναι να λες “έχω μια φοβερή ιδέα” και άλλο να πρέπει να φτιάξεις βίντεο, σελίδα καμπάνιας, πρωτότυπο, κοινό, εμπιστοσύνη και μετά να εξηγήσεις στην εφορία τι ακριβώς πούλησες. Ειδικά όταν αυτό που πούλησες είναι ένα αρχείο. Φυσικά, η κουβέντα δεν μένει μόνο στο 3D printing. Πάμε και στο μεγάλο ερώτημα που πονάει κάθε δημιουργό, επιχειρηματία, podcaster και άνθρωπο που κάποια στιγμή είπε “θα το φτιάξω και θα έρθουν μόνοι τους”. Χρειάζεται marketing ή αρκεί να έχεις καλό προϊόν; Αν δεν έχεις κοινό, μπορεί να πετύχει το crowdfunding; Και αν το προϊόν σου είναι καταπληκτικό αλλά δεν το ξέρει κανείς, υπάρχει πραγματικά; Ένα επεισόδιο για ιδέες, λεφτά, ρίσκο, χόμπι που μπορεί να γίνουν επιχειρήσεις και επιχειρήσεις που μπορεί να ξεκινήσουν από ένα πλαστικό εξάρτημα πάνω σε ένα γραφείο. Αν έχεις σκεφτεί ποτέ “μήπως να κάνω κάτι δικό μου;”, “μήπως αυτή η ιδέα αξίζει;” ή “μήπως τελικά πρέπει να αγοράσω 3D printer;”, αυτό το επεισόδιο μπορεί να σε βάλει σε σκέψεις. Ή να σε σώσει από μια αγορά εκατοντάδω ευρώ που θα κατέληγε να εκτυπώνει μόνο σουβέρ. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, καταλήγουμε στο κλασικό Fathers Tales συμπέρασμα: η ιδέα είναι ωραία, το crowdfunding είναι ενδιαφέρον, το 3D printing είναι εντυπωσιακό, αλλά στο τέλος κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά. Και συνήθως αυτός ο κάποιος έχει ήδη δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις και έναν εκτυπωτή που κάνει “κρακ κρουκ” στο σαλόνι. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E113
May 24 · 40 min
Ανακαλύψαμε κάτι που μας έλειπε για χρόνια κάνοντας live streaming
Μέχρι πριν λίγο καιρό πιστεύαμε ότι τα live είναι κάτι που μάλλον δεν θα κάνουμε ποτέ. Πολύ άγχος, πολύ απρόβλεπτα, πολλά πράγματα που μπορούν να πάνε στραβά. Και μετά πατήσαμε το κουμπί. Ένα δοκιμαστικό live έγινε δεύτερο, μετά τρίτο, και ξαφνικά βρεθήκαμε να κάνουμε πέντε live μέσα σε μία εβδομάδα. Το περίεργο όμως δεν είναι ότι τα κάναμε. Το περίεργο είναι ότι ανακαλύψαμε κάτι που μάλλον έλειπε από το Fathers Tales εδώ και χρόνια. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το πώς ξεκίνησαν τα πρώτα μας live, χωρίς ιδιαίτερο πλάνο, χωρίς θεματική και χωρίς την ψευδαίσθηση ότι ξέρουμε ακριβώς τι κάνουμε. Κάπου ανάμεσα στα σχόλια, στις ερωτήσεις, στα τεχνικά προβλήματα και στο κλασικό άγχος του «είμαστε όντως στον αέρα τώρα;», καταλάβαμε ότι το live streaming δεν είναι απλώς ένας ακόμα τρόπος να βγάζεις περιεχόμενο. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος να επικοινωνείς με τον κόσμο που σε ακούει. Φυσικά, επειδή μιλάμε για Fathers Tales, δεν θα μπορούσαν όλα να πάνε ομαλά. Η σύνδεση του Γιώργου αποφάσισε κάποια στιγμή να ζήσει τη δική της περιπέτεια, το live κόντεψε να γίνει one man show του Δημήτρη, το chat πήρε φωτιά και εμείς προσπαθούσαμε να δείχνουμε ψύχραιμοι. Ή τουλάχιστον όσο ψύχραιμος μπορείς να δείχνεις όταν εξαφανίζεται ο συμπαρουσιαστής σου και σε κοιτάνε δεκάδες άνθρωποι ζωντανά. Μιλάμε για το πώς αλλάζει η αίσθηση όταν ένα podcast γίνεται ζωντανό. Τα κανονικά επεισόδια είναι πιο δομημένα, πιο προσεγμένα και πιο «κάτσαμε και το σκεφτήκαμε». Τα live είναι πιο χαλαρά, πιο απρόβλεπτα και μερικές φορές λίγο πιο επικίνδυνα για την ψυχική μας ηρεμία. Όμως ακριβώς εκεί βρίσκεται η μαγεία τους. Το κοινό μπαίνει στην κουβέντα, αλλάζει τη ροή, πετάει ατάκες, κάνει ερωτήσεις και ξαφνικά η εκπομπή δεν είναι μόνο ο Γιώργος και ο Δημήτρης που μιλάνε. Είναι μια μικρή παρέα που χτίζεται εκείνη τη στιγμή. Συζητάμε επίσης τα πρακτικά και τεχνικά κομμάτια του live streaming. Ποια πλατφόρμα χρησιμοποιούμε, γιατί δεν ξεκινήσαμε απευθείας με OBS, τι μας βολεύει, τι μας εκνευρίζει, πώς βάζουμε καλεσμένους, πώς βλέπουμε το chat και πώς μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο ότι ακόμα και μια μουσική εισαγωγή μπορεί να σε βάλει σε περιπέτειες με copyright claims. Γιατί προφανώς δεν φτάνει να έχεις άγχος επειδή είσαι live. Πρέπει να έχεις και το YouTube να σου λέει «ωραία όλα αυτά, αλλά για τη μουσική πρέπει να τα πούμε λίγο». Πέρα όμως από τα τεχνικά, αυτό το επεισόδιο είναι κυρίως για την αίσθηση ότι ξεκλειδώσαμε κάτι καινούριο. Για το πώς ένα απλό live μπορεί να σου θυμίσει γιατί ξεκίνησες να δημιουργείς περιεχόμενο. Για το πώς η ενέργεια του κόσμου μπορεί να σου δώσει περισσότερη όρεξη από όσο περίμενες. Και για το πώς κάτι που στην αρχή φοβόμασταν, τελικά έγινε ένα από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα που έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια στο Fathers Tales. Αν έχετε δει κάποιο από τα live μας, αυτό το επεισόδιο είναι το παρασκήνιο πίσω από αυτά. Αν δεν έχετε δει κανένα, είναι η τέλεια ευκαιρία να καταλάβετε γιατί έχουμε ενθουσιαστεί τόσο πολύ. Και αν σκέφτεστε και εσείς να κάνετε live αλλά το αναβάλλετε, μάλλον θα φύγετε από αυτό το επεισόδιο με μία ενοχλητική σκέψη στο μυαλό: «μήπως τελικά να πατήσω κι εγώ το κουμπί;» Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E112
May 17 · 34 min
Metallica, συναυλίες και παιδιά: αξίζει τελικά η ταλαιπωρία;
Πόσα χρήματα, πόση ταλαιπωρία και πόση νοσταλγία χωράνε σε μία συναυλία των Metallica; Στο 112ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος πήρε τον γιο του στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας για να δουν Metallica, αλλά τελικά η κουβέντα ανοίγει πολύ περισσότερο: γιατί πάμε ακόμα σε συναυλίες, τι θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας και μήπως κάποιες φορές δεν τα πηγαίνουμε απλώς σε ένα live, αλλά προσπαθούμε να τους χαρίσουμε μια μικρή εκδοχή των δικών μας νεανικών χρόνων; Μιλάμε για τη συναυλία των Metallica στην Αθήνα, για το τεράστιο show, το Ολυμπιακό Στάδιο, τον κόσμο, τον ήχο, τις τιμές, το Snake Pit, τα αναμνηστικά και φυσικά για το αν πράγματι 90.000 άνθρωποι μπορούν να κάνουν τους σεισμογράφους να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Γιατί όταν βάζεις τόσο κόσμο να χοροπηδάει μαζί, ανάμεσα στο “Enter Sandman” και το “Master of Puppets”, κάτι θα κουνηθεί. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε και για το ελληνικό κομμάτι της συναυλίας. Ζορμπάς, Τρύπες, ελληνικό ίντερνετ σε πλήρη λειτουργία και όλοι να έχουν άποψη για το τι έπρεπε να παίξουν οι Metallica στην Αθήνα. Γιατί στην Ελλάδα δεν αρκεί να έρθει ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του κόσμου. Πρέπει και να συμφωνήσουμε όλοι αν το setlist ήταν αρκετά ελληνικό, αρκετά metal και αρκετά σωστό. Η κουβέντα όμως δεν μένει μόνο στους Metallica. Πάμε σε Green Day, Dream Theater, Iron Maiden, παλιές συναυλίες, νέες συναυλίες και στη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο “πήγα συναυλία με 7.500 δραχμές” και στο “θέλω δύο εισιτήρια και μάλλον πρέπει να πουλήσω ένα νεφρό”. Μιλάμε για το πώς οι συναυλίες άλλαξαν, πώς τα μεγάλα συγκροτήματα έγιναν ολόκληρες επιχειρήσεις και γιατί σήμερα ένα live δεν είναι απλώς μουσική, αλλά παραγωγή, branding, φωτιές, οθόνες, merch και αρκετά φορτηγά για να μετακομίσει μισή Αθήνα. Κάπου εκεί μπαίνει και το πιο πατρικό κομμάτι της κουβέντας. Όταν παίρνουμε τα παιδιά μας σε συναυλίες, το κάνουμε πραγματικά για εκείνα ή λίγο και για εμάς; Θέλουμε να τους χαρίσουμε μια ανάμνηση ζωής ή προσπαθούμε, έστω και άθελά μας, να τους κάνουμε να αγαπήσουν αυτά που αγαπήσαμε κι εμείς; Και τελικά, όταν ένας πατέρας πηγαίνει τον γιο του στους Metallica, βλέπει μπροστά του το παιδί του ή τον εαυτό του στα 17; Ο Δημήτρης, από την άλλη, εκπροσωπεί όλους όσοι ακούν “συναυλία” και σκέφτονται αμέσως ταλαιπωρία, κόσμο, ουρές, πάρκινγκ, κούραση, κουφαμάρα και “δεν το βλέπω καλύτερα στο YouTube;”. Και έτσι η κουβέντα γίνεται μια ωραία σύγκρουση δύο κόσμων: από τη μία ο Γιώργος που αγαπά την ατμόσφαιρα του live, από την άλλη ο Δημήτρης που δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι θέλει να πληρώσει για να στριμωχτεί με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Αν έχεις πάει ποτέ σε συναυλία με τα παιδιά σου, αν σκέφτεσαι να πας, αν έχεις πληρώσει εισιτήριο και ακόμα το θυμάσαι, αν αγαπάς τους Metallica ή αν απλά θέλεις να ακούσεις δύο πατεράδες να προσπαθούν να καταλάβουν αν μεγαλώνουν παιδιά ή μικρές εκδοχές του εαυτού τους, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Γιατί τελικά οι συναυλίες δεν είναι μόνο μουσική. Είναι αναμνήσεις, ταλαιπωρία, λεφτά, παρέα, ιδρώτας, νοσταλγία, λίγο cringe, πολύ θόρυβος και εκείνη η περίεργη αίσθηση ότι για λίγες ώρες ανήκεις κάπου. Και αν αυτό το “κάπου” το μοιράζεσαι με το παιδί σου, τότε ίσως η ταλαιπωρία να αξίζει λίγο παραπάνω. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E111
May 10 · 42 min
1064 μέρες meditation. Άξιζε ή ήταν η μεγαλύτερη κοροϊδία;
Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος αποκαλύπτει ότι έκανε διαλογισμό για 1064 συνεχόμενες μέρες. Ναι, σωστά διάβασες. Όχι 10 μέρες, όχι έναν μήνα, όχι μέχρι να βαρεθεί και να πει “εντάξει, αρκετά με την εσωτερική γαλήνη”. 1064 μέρες. Δηλαδή περίπου τρία χρόνια στα οποία κάθισε, έκλεισε τα μάτια, προσπάθησε να ηρεμήσει το μυαλό του και, όπως θα ακούσεις, κυνηγούσε και κάτι πουλάκια μέσα σε μία εφαρμογή. Κυριολεκτικά! Ο Δημήτρης, από την άλλη, μπαίνει στο επεισόδιο όπως θα έμπαιναν πολλοί από εμάς. Με μία υγιή καχυποψία. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, για αρκετούς ο διαλογισμός ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα σε “κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι” και “προσπαθώ να μη σκέφτομαι ότι σκέφτομαι”. Ο Γιώργος λοιπόν προσπαθεί να του εξηγήσει τι είναι πραγματικά το meditation, τι δεν είναι, γιατί δεν είναι το ίδιο με το overthinking και πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει σαν προπόνηση για το μυαλό. Η κουβέντα όμως δεν μένει στη θεωρία. Ο Γιώργος μιλάει για την εφαρμογή που χρησιμοποίησε, το Muse headband, το περίεργο gadget που φοράς στο κεφάλι και μετράει την ηρεμία σου, και το πώς το gamification τον έκανε να συνεχίσει. Γιατί άλλο να σου λένε “κάνε διαλογισμό για να ηρεμήσεις” και άλλο να σου λέει μία εφαρμογή “μπράβο, άκουσες πουλάκια, πάρε πόντους”. Αν έχεις παίξει ποτέ παιχνίδι, έχεις μετρήσει θερμίδες, έχεις κάνει streak στο περπάτημα ή έχεις νιώσει τρόμο μη χαλάσει το σερί σου, τότε αυτό το κομμάτι θα σου μιλήσει κατευθείαν στην ψυχή. Ή τουλάχιστον στο dopamine system σου. Στο επεισόδιο συζητάμε επίσης τι έμαθε ο Γιώργος μετά από 1064 μέρες διαλογισμού, αν τον βοήθησε πραγματικά στην καθημερινότητα και σε ποια δύσκολη στιγμή ένιωσε ότι αυτή η πρακτική του φάνηκε χρήσιμη. Μιλάμε για σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, για το πώς δεν είμαστε πάντα οι σκέψεις μας, για άγχος, συγκέντρωση, συνήθειες, αυτοβελτίωση και για το αν τελικά όλα αυτά είναι βαθιά σοφία ή απλά ένας πολύ περίτεχνος τρόπος να κάτσεις ήσυχος για δέκα λεπτά. Και επειδή Fathers Tales χωρίς challenge δεν γίνεται, στο τέλος αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε κάτι όλοι μαζί. Ένα 7ήμερο challenge διαλογισμού. Όχι για να γίνουμε μοναχοί στο Άγιο Όρος, όχι για να κάνουμε levitate πάνω από τον καναπέ, αλλά για να δούμε αν λίγα λεπτά την ημέρα μπορούν όντως να μας βοηθήσουν να ηρεμήσουμε, να συγκεντρωθούμε και να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι γίνεται μέσα στο κεφάλι μας. Αν πιστεύεις ότι ο διαλογισμός είναι χάσιμο χρόνου, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν πιστεύεις ότι θα έπρεπε να τον έχεις ξεκινήσει εδώ και χρόνια, πάλι για σένα είναι. Και αν απλώς θέλεις να ακούσεις δύο άντρες να προσπαθούν να εξηγήσουν τι είναι το meditation, να μιλούν για πουλάκια, βροχή, headbands και εσωτερική γαλήνη χωρίς να το κάνουν υπερβολικά σοβαρό, τότε μάλλον μόλις βρήκες το επεισόδιο που πρέπει να ακούσεις. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E110
May 3 · 31 min
Η σκοτεινή αλήθεια πίσω από κάθε κομμάτι σοκολάτας
Την επόμενη φορά που θα φας σοκολάτα, υπάρχει κάτι που ίσως δεν θέλεις να σκεφτείς: μπορεί, χωρίς να το ξέρεις, να στηρίζεις ένα σύστημα που βασίζεται στην παιδική εργασία και την εκμετάλλευση. Ναι, ακούγεται βαρύ για κάτι που συνήθως τρώμε στις 11 το βράδυ με τύψεις και ένα “μόνο ένα κομματάκι θα φάω”, αλλά αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας. Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν μια κουβέντα που ξεκινάει γλυκά, αλλά πολύ γρήγορα γίνεται πικρή. Αφορμή είναι η ιστορία της Tony’s Chocolonely, μιας ολλανδικής σοκολάτας που δεν έγινε γνωστή μόνο επειδή είναι νόστιμη, μεγάλη και επικίνδυνα εύκολη να εξαφανιστεί από το ντουλάπι. Έγινε γνωστή επειδή πίσω της κρύβεται μια απίστευτη ιστορία με έναν δημοσιογράφο, μια σοκολάτα, ένα αστυνομικό τμήμα και μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η σκοτεινή πλευρά της βιομηχανίας του κακάο. Και κάπου εκεί αρχίζει το ερώτημα: ξέρουμε πραγματικά τι αγοράζουμε; Ο Γιώργος εξηγεί πώς μια απλή σοκολάτα έγινε σύμβολο ενάντια στην εκμετάλλευση, γιατί τα κομμάτια της είναι άνισα και πώς αυτό δεν είναι σχεδιαστικό λάθος, αλλά κομμάτι του μηνύματος. Ο Δημήτρης, από την άλλη, κάνει αυτό που κάνει πάντα καλύτερα: ρωτάει τις πρακτικές ερωτήσεις που όλοι σκεφτόμαστε. Είναι όντως τόσο καλή; Αξίζει να πληρώνεις παραπάνω; Μπορείς να εμπιστευτείς μια εταιρεία που λέει ότι κάνει καλό; Και κυρίως, υπάρχει σοκολάτα που να μπαίνει στην κατάψυξη και να γίνεται ακόμα καλύτερη; Μιλάμε επίσης για το αν ο κόσμος είναι διατεθειμένος να πληρώσει περισσότερα για ένα προϊόν που έχει έναν ηθικό σκοπό από πίσω. Είναι το ethical branding πραγματική αλλαγή ή απλά έξυπνο marketing; Μπορεί μια εταιρεία να χτίσει ολόκληρο brand γύρω από μια αξία και να επιβιώσει απέναντι σε τεράστιους ανταγωνιστές; Και πόσο εύκολα συγχωρούμε τις μεγάλες βιομηχανίες όταν το προϊόν τους είναι νόστιμο, φτηνό και βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο ταμείο; Φυσικά, επειδή εδώ είμαστε στο Fathers Tales, η συζήτηση δεν μένει μόνο στα σοβαρά. Κάπου ανάμεσα στην παιδική εργασία, τις τιμές του κακάο, τις ανατιμήσεις στα σούπερ μάρκετ και τα ethical brands, καταλήγουμε να συζητάμε για το πόση σοκολάτα μπορεί να φάει ένας άνθρωπος πριν αρχίσει να διαπραγματεύεται με το στομάχι του. Υπάρχουν αναφορές σε σοκολάτες στην κατάψυξη, σε βραδινές επιθέσεις στα γλυκά και σε εκείνη τη γνωστή ψευδαίσθηση ότι “θα φάω μόνο ένα κομματάκι”. Αν αγαπάς τη σοκολάτα, αυτό το επεισόδιο μπορεί να σε κάνει να τη δεις λίγο διαφορετικά. Αν αγαπάς τις ιστορίες πίσω από γνωστά προϊόντα, θα βρεις εδώ μια από τις πιο ενδιαφέρουσες. Και αν απλά θέλεις να ακούσεις δύο μπαμπάδες να ξεκινούν από μια σοκολάτα και να φτάνουν μέχρι την παγκόσμια οικονομία, το marketing, την ηθική και την κατάψυξη, τότε είσαι στο σωστό επεισόδιο. Τελικά, η σοκολάτα είναι απλώς μια μικρή απόλαυση ή κάτι πολύ μεγαλύτερο; Μπορεί μια αγορά στο σούπερ μάρκετ να έχει ηθικό βάρος; Και μήπως την επόμενη φορά που θα ανοίξεις μια σοκολάτα, θα σκεφτείς λίγο περισσότερο τι υπάρχει πίσω από κάθε κομμάτι; Άκου το επεισόδιο και μετά πες μας: εσύ θα πλήρωνες παραπάνω για μια πιο “καθαρή” σοκολάτα; Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E109
April 26 · 58 min
Οι καλύτερες και χειρότερες αγορές που κάναμε έως σήμερα
Στο 109ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast, ανοίγουμε το μεγάλο κεφάλαιο των αγορών που κάναμε με ενθουσιασμό και ελπίδα ότι θα μας αλλάξουν τη ζωή. Κάποιες βγήκαν φοβερές, άλλες άλλαξαν την καθημερινότητά μας και άλλες κατέληξαν να μας κοιτάνε από ένα ντουλάπι με ύφος «γιατί με αγόρασες;». Μιλάμε για gadget, τεχνολογία, κουζινικά, ταξιδιωτικά κόλπα, κάμερες, πληκτρολόγια, ακουστικά, air fryer, καρέκλες γραφείου, ζυγαριές, παιχνιδομηχανές και άλλα αντικείμενα που κάποτε μας φάνηκαν απολύτως απαραίτητα. Γιατί όλοι έχουμε πει κάποια στιγμή «αυτό θα μου λύσει τα χέρια» και μετά ανακαλύψαμε ότι τελικά μας άδειασε μόνο το πορτοφόλι. Ο Γιώργος εξηγεί γιατί κάποιες συσκευές του άλλαξαν πραγματικά τη ζωή, από το podcasting setup μέχρι τα μηχανικά πληκτρολόγια και τα γκάτζετ για διαλογισμό. Ο Δημήτρης, από την άλλη, υπερασπίζεται αγορές που ίσως δεν ακούγονται εντυπωσιακές, αλλά στην πράξη έγιναν μέρος της καθημερινότητάς του. Ναι, μπορεί μια κουρευτική μηχανή ή μια ζυγαριά κουζίνας να μην ακούγονται σαν επανάσταση, αλλά όταν τις χρειάζεσαι, γίνονται οι μικροί ήρωες του σπιτιού. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι μεγάλες αποτυχίες. Εκείνες οι αγορές που έγιναν με όνειρα, σχέδια και ένα μικρό παραλήρημα αισιοδοξίας, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε αποθήκες, ντουλάπια και σκοτεινές γωνίες. Από συσκευές κουζίνας που έμοιαζαν φοβερές στην ιδέα, αλλά στην πράξη ήθελαν περισσότερο καθάρισμα από όσο άξιζε το φαγητό έως άλλες πιο εξωτικές συσκευές. Το επεισόδιο είναι μια βόλτα στην ψυχολογία της αγοράς. Γιατί αγοράζουμε πράγματα; Πότε κάτι αξίζει πραγματικά τα λεφτά του; Πότε μπερδεύουμε την ανάγκη με τον ενθουσιασμό; Και πόσες φορές έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι αυτή τη φορά το νέο γκάτζετ θα μας κάνει πιο οργανωμένους, πιο παραγωγικούς, πιο υγιείς ή απλώς λίγο πιο χαρούμενους; Αν έχεις αγοράσει ποτέ κάτι που έλεγες ότι θα χρησιμοποιείς κάθε μέρα και τελικά το είδες ξανά μόνο όταν καθάριζες ντουλάπια, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν έχεις όμως και εκείνη τη μία αγορά που λες «αυτό άξιζε κάθε ευρώ», τότε μάλλον θα βρεις αρκετούς λόγους να συμφωνήσεις, να διαφωνήσεις και να γελάσεις μαζί μας. Στο τέλος, το ερώτημα μένει ανοιχτό: ποια αγορά μας έσωσε πραγματικά και ποια ήταν απλώς μια ακόμα απόδειξη ότι όταν ένας μπαμπάς δει ένα ωραίο γκάτζετ, η λογική πάει για ύπνο; Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ Προϊόντα που αναφέρουμε στο επεισόδιο Sony ZV1 Rodecaster Pro II DBX286 Sony A7C II Insta360 GO Ultra Elgato Prompter Philips Κουρετική Μηχανή Βραστήρας Νερού Philips Air Fryer Ζυγαριά Κουζίνας Kenwood kMix Ζυγαριά ταξιδίου Vacuum Bags για ρούχα Keychron K8 Max Ακουστικά Pixel Buds Pro 2 NVIDIA Shield
S1 · E108
April 19 · 43 min
Μου λείπει η Ελλάδα. Αλλά όχι για τους λόγους που νομίζεις
Υπάρχουν πράγματα που σου λείπουν από την Ελλάδα όταν μένεις στο εξωτερικό. Και μετά υπάρχουν και εκείνα που νόμιζες ότι θα σου λείπουν, αλλά τελικά δεν σου λείπουν καθόλου. Σε αυτό το επεισόδιο ο Γιώργος ανοίγει τα χαρτιά του και, μετά από 10 χρόνια στην Ολλανδία, λέει με ειλικρίνεια τι του λείπει πραγματικά από την Ελλάδα και τι όχι. Η κουβέντα δεν πάει καθόλου όπως θα περίμενες, γιατί δεν είναι άλλο ένα επεισόδιο με ιστορίες νοσταλγίας. Είναι πολύ πιο αληθινό, πολύ πιο αστείο και πολύ πιο κοντά σε όσα σκέφτεται κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει μακριά από την πατρίδα του. Από τον καιρό και τη θάλασσα μέχρι τα μεζεδοπωλεία, τα μαγειρευτά, τα γλυκά των ζαχαροπλαστείων και εκείνες τις βραδινές βόλτες που στην Ελλάδα πάντα κάπου έχει κόσμο, πάντα κάτι γίνεται και πάντα θα βρεις ένα περίπτερο ανοιχτό για να πάρεις νερό, η συζήτηση πιάνει όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα που φτιάχνουν την καθημερινότητα. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι τελικά δεν σου λείπουν μόνο τα ηλιοβασιλέματα και οι διακοπές. Μπορεί να σου λείπει πιο πολύ ένα καλό πιάτο γεμιστά, μια κρέπα της προκοπής ή το να πας θέατρο και να καταλαβαίνεις τι λένε χωρίς να χρειάζεσαι υπότιτλους. Φυσικά δεν μένουμε μόνο στα γλυκά και στις ταβέρνες, γιατί η αλήθεια πρέπει να ακούγεται ολόκληρη. Ο Γιώργος εξηγεί και τι δεν του λείπει καθόλου από την Ελλάδα, και εδώ αρχίζει το πραγματικό ζουμί. Μηχανάκια που πετάγονται από παντού, κίνηση που σε κάνει να αμφισβητείς τις επιλογές της ζωής σου, παρκάρισμα που θυμίζει κυνήγι θησαυρού και γραφειοκρατία που σε κάνει να χρειάζεσαι δεύτερο πιστοποιητικό μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι πήρες το πρώτο. Με λίγα λόγια, η Ελλάδα είναι υπέροχη, αρκεί καμιά φορά να μην προσπαθείς να κάνεις κάτι πρακτικό. Μέσα σε όλα αυτά, η κουβέντα γίνεται και πιο προσωπική. Μπαίνουν στο τραπέζι οι φίλοι που μένουν πίσω, η οικογένεια που πάντα σου λείπει, το πώς αλλάζουν οι σχέσεις όταν περνάνε τα χρόνια και το παράξενο συναίσθημα να είσαι κάπου καλά, αλλά να ξέρεις ότι ένα κομμάτι σου θα ανήκει πάντα αλλού. Είναι από αυτές τις συζητήσεις που ξεκινούν χαλαρά και ξαφνικά σε πετυχαίνουν σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο της καρδιάς, εκεί που έχεις χωρέσει αναμνήσεις, συνήθειες και λίγη νοσταλγία που εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση. Αν έχεις φύγει στο εξωτερικό, θα ακούσεις αυτό το επεισόδιο και θα λες συνέχεια ναι, αυτό ακριβώς. Αν δεν έχεις φύγει ποτέ, θα καταλάβεις λίγο καλύτερα τι περνάει κάποιος που ζει ανάμεσα σε δύο πατρίδες, στη χώρα που αγαπά και στη χώρα που έχει χτίσει τη ζωή του. Και αν απλώς θέλεις να ακούσεις μια ωραία, αστεία και αληθινή κουβέντα για την Ελλάδα, την Ολλανδία, τις συνήθειες, τις συγκρίσεις και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που τελικά είναι τα μεγάλα, τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Πατάς play και έρχεσαι μαζί μας σε μια συζήτηση που έχει λίγο από νοσταλγία, λίγο από γκρίνια, αρκετό γέλιο και πολλές αλήθειες. Γιατί τελικά η Ελλάδα μπορεί να σου λείπει. Αλλά μάλλον όχι πάντα για τους λόγους που νομίζεις. Συνδέσμοι Το Fathers Tales στο YouTube Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube Βρείτε τα Live Streams μας εδώ
S1 · E107
April 12 · 59 min
Πριν τα κινητά, έτσι περνούσαμε καλύτερα
Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγουμε ένα τεράστιο χρονοντούλαπο και βγάζουμε έξω όλα όσα μας μεγάλωσαν. Αλάνες, coinOPS, επιτραπέζια, Game Boy, Amstrad, φλίπερ και εκείνα τα παιχνίδια που σήμερα αν τα δεις ξανά μάλλον θα πεις «πώς περνούσαμε τόσες ώρες με αυτό;» και αμέσως μετά θα θελήσεις να παίξεις για τρεις ώρες χωρίς διάλειμμα. Ο Γιώργος και ο Δημήτρης θυμούνται μια εποχή που η ψυχαγωγία δεν ήθελε Wi-Fi, φόρτιση ή κωδικό πρόσβασης. Ήθελε μόνο παρέα, φαντασία και στην καλύτερη περίπτωση ένα κέρμα στην τσέπη. Από τα παιχνίδια της γειτονιάς μέχρι τα πιο παράξενα επιτραπέζια, η κουβέντα πηγαίνει παντού. Σκοινάκι, λάστιχο, μακριά γαϊδούρα, παιχνίδια με νερό, μυστήρια στο Πεκίνο, ναυμαχία και όλα εκείνα τα μικρά θαύματα που κάποτε μας φαίνονταν το κέντρο του κόσμου. Είναι από αυτά τα επεισόδια που σε κάνουν να θυμηθείς πράγματα που νόμιζες ότι είχαν χαθεί για πάντα κάπου ανάμεσα σε σχολικές τσάντες, παιδικά δωμάτια και συρτάρια που δεν άνοιξαν ποτέ ξανά. Και ναι, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να ακούσεις κάτι και να φωνάξεις «όχι ρε συ, το είχα κι εγώ αυτό». Φυσικά δεν λείπουν τα ουφάδικα και οι υπολογιστές που έφαγαν ατελείωτες ώρες από τη ζωή μας. Μιλάμε για εποχές που ένα παιχνίδι μπορούσε να φορτώνει τόση ώρα ώστε να προλάβεις να αμφισβητήσεις όλες τις επιλογές της ζωής σου. Prince of Persia, Rick Dangerous, Monkey Island, Lemmings, Tetris, Sensible Soccer και πολλές ακόμα παιχνιδάρες παρελαύνουν σε μια συζήτηση γεμάτη νοσταλγία, γέλιο και εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ότι κάποτε δεν χρειαζόμασταν και πολλά για να κολλήσουμε άσχημα. Χρειαζόμασταν μόνο μία οθόνη, λίγη υπομονή και κατά προτίμηση να μη σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο ενώ είμαστε συνδεδεμένοι. Μέσα στο επεισόδιο θα βρεις και ιστορίες που αποδεικνύουν ότι ως παιδιά ήμασταν λίγο πιο ανθεκτικοί, λίγο πιο αφελείς και σίγουρα πολύ πιο πρόθυμοι να κάνουμε πράγματα που σήμερα θα τα βλέπαμε και θα λέγαμε «αυτό δεν ήταν παιχνίδι, αυτό ήταν ομαδικό πείραμα επιβίωσης». Από άλματα στις σκάλες μέχρι επικές αποτυχίες και τραυματικές εμπειρίες στη μακριά γαϊδούρα, οι αναμνήσεις έρχονται η μία μετά την άλλη και κουβαλάνε μαζί τους εκείνο το αυθεντικό χάος των παιδικών χρόνων. Τότε που βαριόμασταν πιο εύκολα, αλλά τελικά περνούσαμε καλύτερα. Αυτό το επεισόδιο είναι ταξίδι νοσταλγίας για όσους έζησαν τα 80s και τα 90s, αλλά και μια μικρή απόδειξη προς τους νεότερους ότι πριν τα κινητά υπήρχε ολόκληρος κόσμος. Και μάλιστα πολύ διασκεδαστικός. Αν θέλεις να θυμηθείς, να γελάσεις, να πεις «τι εποχές ζήσαμε» και να αναρωτηθείς πού ακριβώς χάθηκε όλη εκείνη η μαγεία, τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Βάλε το να παίξει και ετοιμάσου για μια πολύ επικίνδυνη παρενέργεια. Μετά το τέλος, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να αρχίσεις να ψάχνεις παλιά παιχνίδια στο ίντερνετ.

Showing 1–20 of 21 episodes