Έχω μία ιδέα

Ηλιάνα Κατσαρίδου

Ένα προσωπικό podcast όπου μια σκέψη γίνεται αφορμή για συζήτηση.
Σε κάθε επεισόδιο μοιράζομαι απόψεις για όσα παρατηρώ και μου κινούν το ενδιαφέρον - εμπειρίες, συμπεριφορές και μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας που συχνά περνούν απαρατήρητες.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεματολογία.
Υπάρχει μόνο μία σκέψη και η περιέργεια να δούμε πού μπορεί να μας οδηγήσει.

Play

Open in

20 episodes
weekly
Avg 11 min
Greek

Episodes 20

Newest Oldest Longest

All20 Unplayed20 In progress0 Played0

Monday · 11 min
Κρίμα. Νόμιζα. Έπρεπε.
Τρεις λέξεις. Τι κοινό έχουν; Μπορούν να δημιουργήσουν ενοχές, να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα ή να μας κάνουν ειδικούς στις αποφάσεις των άλλων. Και μάλιστα, χωρίς απαραίτητα να το καταλαβαίνουμε. Ένα επεισόδιο για τις λέξεις που μας ενοχλούν και τις συμπεριφορές που καμιά φορά κρύβονται πίσω τους.
October 27 · 10 min
Θα καταλάβεις όταν μεγαλώσεις
Πότε η εμπειρία γίνεται γνώση και πότε γίνεται βεβαιότητα ότι τα ξέρουμε όλα; Ένα επεισόδιο για την αυθεντία της ηλικίας, τις συμβουλές που κανείς δεν ζήτησε και την τάση μας να υποτιμάμε όσα μπορούμε να μάθουμε από τους νεότερους, επειδή θεωρούμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα.
October 20 · 14 min
Ευκαιρία είναι
Πόσες φορές έχεις ακούσει το «έλα μωρέ, ευκαιρία είναι»; Για μια δουλειά, μια γνωριμία, μια αγορά ή κάτι που δεν είχες σκεφτεί ποτέ να κάνεις. Αλλά ποιος αποφασίζει τί είναι ευκαιρία για τον καθένα; Μήπως τελικά το τί θεωρούμε ευκαιρία είναι πολύ πιο υποκειμενικό απ’ όσο πιστεύουμε;
October 13 · 13 min
Φέρσου σαν άνθρωπος
Τι είναι τελικά αυτό που μας κάνει να φερόμαστε σαν άνθρωποι; Από ένα παιχνίδι στο Playstation και τη Νέα Υόρκη του 1964, μέχρι ένα απλό παράπονο που τελικά δεν εκφράσαμε, σε αυτό το επεισόδιο μιλάω για την αδιαφορία και για το «κάποιος άλλος θα κάνει κάτι». Και για το πόσο εύκολο είναι τελικά, μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, ο διπλανός μας να γίνει λίγο πιο αόρατος.
October 6 · 12 min
Έρευνες λένε
Πόσο εύκολα πιστεύουμε ό,τι ακούμε και διαβάζουμε; Και πόσο συχνά σταματάμε για να το ψάξουμε λίγο καλύτερα; Κάπου εκεί μπαίνει η κριτική σκέψη. Ή τουλάχιστον, θα έπρεπε.
September 29 · 11 min
Έχουμε και δουλειές
Για χρόνια, ήμουν απολύτως σίγουρη ότι κάτι πολύ κακό θα μου συμβεί. Ένα πιο προσωπικό επεισόδιο για τις κρίσεις πανικού και για το πώς αυτό που κάποτε σε περιόριζε, παύει να έχει την ίδια δύναμη πάνω σου.
September 22 · 11 min
Προσοχή, εύθραυστο
Τι συμβαίνει όταν μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη γίνεται και ευκαιρία για εκμετάλλευση; Ένα επεισόδιο για την εμπορευματοποίηση της ελπίδας, την ευαλωτότητα και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να καταλαβαίνεις τί χρειάζεται ένας άνθρωπος και στο τί επιλέγεις να κάνεις με αυτή τη γνώση.
September 15 · 11 min
Φταίει το τραπεζάκι;
Μάθαμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις επιλογές μας. Κι αυτό είναι καλό. Μήπως όμως κάπου το παρακάναμε; Γιατί άλλο να αναγνωρίζεις τα δικά σου λάθη κι άλλο να χρεώνεσαι και τις επιλογές των άλλων. Ένα επεισόδιο για την ευθύνη, το φταίξιμο και το πόσο εύκολα μπορούμε να περάσουμε από το «φταίνε πάντα οι άλλοι» στο «φταίω πάντα εγώ».
September 8 · 13 min
Με όλο τον σεβασμό
Είναι η ευγένεια πάντα ένδειξη σεβασμού; Και μήπως τελικά κάποια από τα πιο αγενή πράγματα λέγονται… με όλο τον σεβασμό; Ένα επεισόδιο για τους καλούς τρόπους, όσα κρύβονται πίσω από αυτούς και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να είσαι ευγενικός και στο να σέβεσαι πραγματικά τον άνθρωπο απέναντί σου.
August 25 · 9 min
Μόνο οι ανόητοι
Πότε η συνέπεια γίνεται απλώς επιμονή σε μια απόφαση που δεν βγάζει πια νόημα; Ένα επεισόδιο για τις αποφάσεις, τα νέα δεδομένα και την περίεργη ανάγκη μας να μένουμε συνεπείς ακόμα κι όταν τα πράγματα έχουν αλλάξει. Γιατί άλλο να μην ξέρεις τι θέλεις και άλλο να ξανακοιτάς μια απόφαση με βάση όσα ξέρεις σήμερα.
August 11 · 13 min
Η ιστορία του αναπάντεχου
Κάποιες φορές αρκούν λίγα δευτερόλεπτα για να αλλάξει η πορεία όσων είχαμε φανταστεί. Ένα γεγονός, μια συνάντηση, ένα τηλεφώνημα, μια είδηση. Μία προσωπική ιστορία γίνεται η αφορμή για μια κουβέντα γύρω από το αναπάντεχο, την αβεβαιότητα και τον αυτοσχεδιασμό που πολλές φορές μας ζητά η ίδια η ζωή. Γιατί ίσως οι μεγαλύτερες ανατροπές να είναι τελικά εκείνες που αλλάζουν όχι μόνο την πορεία, αλλά και την ιστορία μας. Για τον Βασίλη, που με ενέπνευσε με τη γενναιότητά του.
July 28 · 12 min
Η τρίτη μέρα
Πόσος χρόνος χρειάζεται τελικά για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο; Μερικές μέρες μαζί αρκούν για να αρχίσουν να φαίνονται οι μικρές συνήθειες, οι παραξενιές και όλα εκείνα που δε χωρούν στις πρώτες εντυπώσεις. Ένα επεισόδιο για τη φιλία, τις προσδοκίες και το πώς αλλάζει η εικόνα που έχουμε για τους ανθρώπους όταν τους γνωρίζουμε λίγο καλύτερα.
July 14 · 9 min
Σόρρυ, αλλά...
Ένας συμμαθητής που κοιμόταν στην τάξη. Ένας Γάλλος φυσιοδίφης. Κι ένας οδηγός που πάρκαρε πάνω σε μια διάβαση πεζών. Δεν είναι η αρχή ενός κακού ανέκδοτου. Είναι τρεις ιστορίες που τελικά έχουν κάτι κοινό: τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τις δικαιολογίες.
June 30 · 10 min
Το άλλοθι της απαισιοδοξίας
Τι σημαίνει τελικά να είσαι ρεαλιστής; Πότε ακριβώς έγινε η φράση «δεν την παλεύω» σχεδόν τίτλος τιμής και η ταλαιπωρία ένδειξη αξίας; Και από πότε η χειρότερη εκδοχή ενός σεναρίου βαφτίστηκε ρεαλισμός; Ένα επεισόδιο για το αν αυτό που συχνά αποκαλούμε ρεαλισμό είναι τελικά... ένα πολύ βολικό άλλοθι.
June 16 · 12 min
Πέρασε και δεν ακούμπησε
Οι άνθρωποι μάς δίνουν πληροφορίες για τον εαυτό τους κάθε μέρα. Τί τους ενθουσιάζει, τί τους αγχώνει, τί περιμένουν, τί έχουν ανάγκη. Το ερώτημα είναι: τις προσέχουμε πραγματικά ή απλώς τις προσπερνάμε; Μερικές σκέψεις για την προσοχή, το ενδιαφέρον και τις μικρές πράξεις που κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν ότι έχουν σημασία.
June 2 · 11 min
Παίξε επιτέλους πιάνο
Τι σχέση μπορεί να έχει ένα πιάνο με αγώνες jiu-jitsu;Κι όμως, κάπως έτσι ξεκινά αυτό το επεισόδιο. Μια ιστορία για παιδικά βλέμματα γεμάτα περιέργεια, σκισμένα τζιν, λασπωμένες λακκούβες, αυθόρμητα χειροκροτήματα και σηκωμένα φρύδια. Για τη διαφορά ανάμεσα στο βλέμμα της περιέργειας και το βλέμμα της επίκρισης. Γιατί μπορεί και τα δύο να κοιτάζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Αλλά δεν ψάχνουν, ούτε βλέπουν, το ίδιο πράγμα.
May 26 · 10 min
Φόρμα κομπλιμέντων
Έχεις παράπονο; Συμπλήρωσε μια φόρμα. Έχεις να πεις κάτι καλό; Συνήθως πρέπει να κάνεις ολόκληρο quest. Σε αυτό το επεισόδιο αναρωτιέμαι γιατί το αρνητικό τραβάει τόσο εύκολα την προσοχή μας, ενώ το θετικό το προσπερνάμε λες και είναι αυτονόητο. Και γιατί μια καλή κουβέντα μπορεί τελικά να αξίζει πολύ περισσότερο απ' όσο νομίζουμε.
May 19 · 10 min
Πέτα τη γούνα
Μερικές φορές δεν αποφεύγουμε μια αλήθεια επειδή δεν τη βλέπουμε. Την αποφεύγουμε γιατί ξέρουμε ότι αν την παραδεχτούμε, θα αλλάξει όχι μόνο η ζωή μας, αλλά και ο τρόπος που μας βλέπουν οι άλλοι. Σ'αυτό το επεισόδιο μιλάω για το "φαίνεσθαι", τα αφηγήματα που χτίζουμε γύρω από τον εαυτό μας και για τη γούνα που, παρόλο που μέσα της έχουμε ήδη αρχίσει να δυσφορούμε, συνεχίζουμε να φοράμε. Music from #Uppbeat (free for Creators!): https://uppbeat.io/t/the-lakes/twilight
May 12 · 11 min
Στη μία ανασφάλεια οι πέντε δώρο
«Κουκλίτσα μου, έχεις θέμα…». Πας κάπου για να περιποιηθείς λίγο τον εαυτό σου και ξαφνικά φεύγεις με ανασφάλειες που μέχρι πριν πέντε λεπτά δεν ήξερες καν ότι “έπρεπε” να σε ενοχλούν. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάω για εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα και στην αποσταθεροποίηση. Για το πώς ορισμένες φορές η “περιποίηση” σταματά να είναι νοιάξιμο… και γίνεται πώληση πάνω στην ανασφάλεια. Music from #Uppbeat (free for Creators!): https://uppbeat.io/t/the-lakes/twilight
May 5 · 11 min
Αποψάρα
Ξέρεις τί με εκνευρίζει με τα στερεότυπα; Όχι ότι υπάρχουν. Αλλά το ότι τα κάνουμε… αποψάρα. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάω για το πόσο εύκολα νομίζουμε ότι «ξέρουμε», χωρίς να έχουμε ιδέα. Και για το πώς, χωρίς να το καταλάβουμε, μικραίνουμε τον κόσμο για να μας βολεύει. Γιατί τελικά δεν είναι ότι ξέρω. Είναι ότι δεν έχω μπει καν στον κόπο να μάθω. Αλλά παρ’ όλα αυτά; Αποψάρα. Κανονικά. Music from #Uppbeat (free for Creators!): https://uppbeat.io/t/the-lakes/twilight

Showing 1–20 of 20 episodes