De mobile Insel

Jo, de Stimmung is ni jüst good bi uns in’t Land. Man weet ni so genau, wo dat wiedergohn schall. Overs vörigen Sünndag, as ick mit mien Reisebus no ’n poor Doog mit’n Truppe vun ’n scheune Tour ut Oldenborg in Oldenborg wellerkeem, leeg de Lösung boben op de Brunsbüttler Hochbrüüch ganz düütli vör mi. Wat een dor in de Höchte vun uns Dithmarschen nömli toerst in de Ooogen steekt, dat sünd so veele Propellers, dat man ehr gor ni so gau telln kann. De Propellers heuert nattüürli to all de Windenergieanlogen. De dorsten Anlogen sünd je Generatoorn, de vun‘ Wind andreeven ward. So. Un so’n Generator is je an un för sick nix wieder as’n Elektromotor, de annersrüm löppt. Dat heet: Wenn man op de Generatoorn Strom gifft, denn drifft se de Propellers an, de denn je Wind mokt. Nu is Dithmarschen je ’n Insel. Dat kümmt dör de Nordsee in Westen, de Eider in Noorn, den Gieselau-Kanol un den Nord-Ostsee-Kanol in Osten un de Elv in Süden. Un blang all de Propelleranlogen hebbt wi je ook al ’n ganzen Schwung Solaranlogen. Wenn uns dat nu also to bunt ward, denn schickt wi den Strom vun de Solar-Anlogen eenfach in de Windrööd, stellt de Propellers so, dat se no Osten pusten doht, kappt de Brüüchen in Brunsbüttel, Ho’dunn, Schopstedt un so wieder, un denn leggt wi eenfach af. „Alle Propellers AK vörut, Herr Kaleu“, heet dann denn. Wi kunnen je erstmol no England fohrn. Un wenn uns dat dor ni gefallt, denn stellt wi de Propellers anners in un fohrt wieder. Veellicht no de Karibik oder sünstwonehm hen, wo dat Klima angenehm is. Veele Lüüd schimpt je över all de Windrööd, de uns Gegend verschannelt. Overs vör den Achtergrund schull man vun de Dingers noch veel mehr buun un gern ook noch mehr Solaranlogen, dormit wi genog Saft vör unse Tour hebbt. Nä, wat hebbt wi ’n Glück. Na jo, in de Karibik wurrn se sick veellicht wunnern, wenn dor ’n niede Insel ansuust keem, op de veele Lüüd Platt schnackt. Overs dat wurr sick mit de Tied wiss trechloopen… In düssen Sinn