#7 - Pinksteren (S04)

Wat is dat, de geest krijgen? De een ziet dat er een nieuwe wereld open daar; de ander zegt dat er te veel gedronken is. Eerst zit je angstig bij elkaar, je durft niet eens naar buiten, tot je opeens juist niet meer stil kan blijven zitten en je eruit móét. Pinksteren zet een schokgolf in gang, die tot de uithoeken van de wereld leidde en tot op de dag van vandaag doorgaat. Maar wat gebeurde daar nou op die eerste Pinksterdag? Ab heeft meer dan 1000 musici bij zich. Allard stuit juist op de grenzen van de taal. Lieke laat zien dat heel hecht teamgevoel ook uitsluitend kan werken. En Alain interpreteert de Geest heel tastbaar. Anne Broeksma sluit de aflevering in stijl af! Je hoort over: Was saust so sanft und so gelinde! van Gottfried Heinrich Stölzel (1737) Podcast Altijd weer die Bach Pentecost van El Greco (Domenikos Theotokopoulos) (ca. 1600) Muziek voor Pinksterzondag van Mikalojus Konstantinas Čiurlionis (1908) Angels (Paradise) van Mikalojus Konstantinas Čiurlionis (1909) Chocolat van Lasse Hallström (2000) Greek Lessons van Han Kang (2011) Pinksteren van Emil Nolde (1909) Reis van de voorganger van Per Olov Enquist (2003) Veni, Creator Spiritus (gregoriaans) Veni, Creator Spiritus uit de 8ste Symfonie van Gustav Mahler (1906) The Field van Caren van Herwaarden (2007) Samenkomst het was tijdens een avond in die grote hal waar elke drie minuten een nieuwe dichter zich bewapende met woorden woorden die soms trillend als kolibries in een tas hadden gezeten met kloppende kelen en nu was het niet zeker of ze deze vlucht deze ruimte zouden overleven een avond die ik eigenlijk had overgeslagen niet werkelijk, maar mijn hart had ik thuisgelaten uit plichtsbesef was ik met mijn kolibries op komen draven en ik staarde naar al die mensen die iets van zichzelf op het podium gaven een man met een grimas als op een schilderij van Emil Nolde een vrouw die de woorden met haar schouders naar voren duwde en een jongen die op zoek naar houvast steeds meer klemtonen begon te leggen al die intenties, dromen, verhalen verpakt in lijven en klanken en het me begon te dagen: dat een spreker zoveel meer is dan zijn woorden de geschiedenissen die eronder zweven de fakkels die ze door proberen te geven en ik liet mijn cynisme varen wist weer dat het mooi was mens te zijn op een bloeiende aarde liep naar voren haalde diep adem Anne Broeksma