transcript
show notes
Nee, ik sta niet iedere ochtend om vijf uur op voor niks. Ook al heb ik tijdens mijn eerste rit meestal geen passagiers. 😂
Want ondertussen zie ik de zon opkomen achter de bergen, kom ik herten en elanden tegen en blijf ik me nog steeds verbazen over hoe belachelijk mooi het hier is.
Het is herfstvakantie, dus we zijn veel buiten geweest, hebben weer gevist en maakten voor het eerst onze eigen kibbeling van zelfgevangen vis. De kinderen en Johnny vangen trouwens van alles. Ik uiteraard weer niks.
Ook heb ik eindelijk mijn eigen bus terug, compleet winterklaar met spijkerbanden en een Webasto die zichzelf blijkbaar kan aanzetten. Fantastisch… als ik nog zou weten hoe. 😂
En ondertussen begint ons leven hier steeds meer gewoon óns leven te worden. De kinderen gaan met plezier naar school en barnehage, wij krijgen meer ruimte voor onze eigen dingen en ik blijf nog steeds foto’s maken van ieder mooi uitzicht.
Hopelijk wordt dát laatste nooit normaal.